Dit Franse trio van uitermate bedreven muzikanten kan ook met deze nieuwe plaat Fantasia weer met trots voor de dag komen. Met Ummon uit 2020 is de muzikale ontdekkingsreis met deze band begonnen voor ondergetekende; misschien kan je zelfs spreken van een heuse muzikale trip, als je over de muziek van Slift spreekt.
De debuut EP met feaky psych/space-rock is behoorlijk gruizig in een soort garage sound (echt te gek, maar te laat ontdekt). Later komen meer in (prog)metal en stoner gedrenkte psych/space-rock nummers op de navolgende albums. Die eerste EP en ook het eerste album, zijn jammer genoeg bijzonder moeilijk meer te krijgen vandaag de dag. De zeer welkome en verrassend goede liveprestaties van deze band, tijdens een concert in openluchttheater De Goffert (ten tijde van COVID; toen er bijna niets leuks te doen was) hebben me op slag groot liefhebber gemaakt.
Ook Fantasia heeft weer van die indringende, hypnotiserende structuren, technisch knappe uitvoeringen en vaak zo’n meesleurend jam-karakter. Toch komen veel nummers iets minder heavy stoner en (prog)metal-achtig over, door een punky wave-saus; zowel toetsen als gitaar en zang, kunnen meer dan voorheen, echt zo’n post-punk richting op gaan. Lichte neigingen doken voorheen ook wel eens op (de muziek van Slift heeft altijd al veel verschillende invalshoeken gekend), maar dit komt nu wel echt “bovendrijven”. Wellicht geeft deze benadering op expressieve momenten de zeggingskracht zelfs nog een extra boost. Een achttal intrigerende heftige sci-fi tracks volgens Slift recept krijgen we voorgeschoteld. Bij een “verkenning” absoluut de laatste twee nummers meenemen; het energiek nerveuse The Day Of Execution en het navolgende, dreinend meeslepende Secret Mirror zo achter elkaar beleven, is toch een ervaring op zich.