Hecate Enthroned is van een van de oudste blackmetal bands uit Engeland en maakte vooral eind jaren ’90 de nodige furore met gedurende de opkomst van symfonische blackmetal in die periode. Waar genregenoten als Cradle of Filth en Dimmu Borgir doorbraken naar een groter publiek is Hecate Enthroned de status van veelbelovende band nooit echt ontstegen. Ook de vele wisselingen in de wacht en het onregelmatig uitbrengen van nieuw materiaal deed de band geen goed. Desondanks bleef de formatie rond gitarist Nigel Dennen stug doorgaan en is men met het poëtisch getitelde The Corpse Of A Titan, A Lament Long Buried toe aan hun zevende langspeelplaat.
Dat een goede wijn geen krans behoeft, bewijst de band met Corpse Of A Titan. Zonder vernieuwend of hip te zijn, leveren Dennen c.s. een uiterst sfeervolle en afwisselende plaat af. Waar Dimmu Borgir op hun recentere platen het noorden kwijt raakte in het symfonische gedeelte en Dani Filth c.s. muzikaal soms alle kanten op zwabberden, staat bij Hecate Enthroned de ouderwetse gruizige gitaarmuur centraal, waarbij de toetsen voor de nodige sfeer en afwisseling zorgen. Voeg daarbij de nodige blastbeats en de kenmerkende screams toe en je hebt een goed idee wat je als luisteraar kunt verwachten van nummers als Spirits Stir Within Our Ancestors Tombs, The Arcane Golum en A Gallery Of Rotting Remains.
Op Steed Of The Still Water, The Boreal Monastery en Into A Vale Of Endless Snow wordt regelmatig gas teruggenomen. Hierdoor ontstaat ruimte voor akoestische passages, verrassend subtiele pianostukken en andere elementen die The Corpse Of A Titan veel kleur geven. Eigenlijk valt over elk nummer afzonderlijk het nodige te beschrijven. Het kost meerderere luisterbeurten voordat de geraffineerdheid van deze plaat zich ten volle openbaart. In mijn optiek is dit echter meer aan aanbeveling dan een punt van kritiek.
The Corpse Of A Titan van Hecate Enthroned is als een goede primitivo met een stevige afdronk, een rijp karakter en verrassend soepele tannines. De gitaarmuur is stevig, de toetsen zorgen voor veel afwisseling en er zijn genoeg verrassende momenten ingebouwd. Deze plaat is een uitstekend alternatief voor lieden die weinig op hebben met de vampierenkitsch van Cradle of Filth en de recentere symfonische dwalingen van Dimmu Borgir. Tevens een aanrader voor luisteraars die Winterfylleth en het latere Emperor kunnen waarderen.