In de Schalm in Veldhoven vond op vrijdag 13 december jongstleden The Elvis Concert  – Christmas Edition 2019 plaats. Elvis Presley behoeft bij de fans, waaronder ik mijzelf reken geen introductie meer. De op 16 augustus 1977 overleden zanger is zonder twijfel een van de belangrijkste rockiconen van de twintigste eeuw. Elvis zette de wereld op zijn kop met zijn vernieuwende rock ’n roll en losse heupen en scoorde daarmee ontelbare hits. The Elvis Concert 2019 is een productie van Elvis-historicus Arjan Deelen in samenwerking met Constantijn Zantingh, voorzitter van de Nederlandse Elvis Presley fanclub. Het al weken uitverkochte concert in Veldhoven was het een-na-laatste concert in Nederland.

Onder de muzikanten die op het podium staan, bevonden zich drummer Bob Lanning, die in 1970 deel uitmaakte van de band van Elvis, en Estelle Brown, Sweet Inspirations-lid van het eerste uur, en haar collega’s Portia Griffin en Kelly Jones. De zang was in handen van de Amerikaan Dwight Icenhower, die door de erfgenamen van Elvis Presley is uitgeroepen tot de allerbeste Elvis sound-alike. Verder bestond dit gezelschap uit gitarist Carl Bradychok, bassist Grégoire Oboldouieff, toetsenist Damien Daigneau en een Franse Memphis Horn blazerssectie.

En als dan om 20.15 uur Arjan Deelen het podium betreedt om de bandleden een voor een voor te stellen kan het spektakel dan eindelijk beginnen. De zaal van het theater is tot aan de nok toe gevuld met Elvis fans die vrijwel elk nummer letterlijk kunnen meezingen en dat vanavond zullen laten horen ook. Vanaf het eerste nummer Big Bos Man zit de sfeer er dan ook gelijk goed in.

Verdeeld over twee sets hoor ik in de eerste set o.a. Blue Christmas, That’s All Right Mama, Blue Moon of Kentucky, Dwight’s favoriete nummer Are You Lonesome Tonight, Santa Bring My Baby Back To Me, de Neil Diamond cover Sweet Caroline, het schitterende I Just Can’t Help Believing, Santa Claus Is Back In Town, Return The Sender en Always On My Mind voorbij komen. Het door The Sweet Inspirations a capella gezongen The Lords Prayer en het met Dwight gezongen schitterende Amazing Grace werd door het publiek beloont met een stevig applaus. Voor het publiek was het een feest der herkenning want veel nummers werden door hen luidkeels meegezongen.

En dat feest werd na een korte pauze in de tweede set gewoon voortgezet. The Sweet Inspirations mochten het spits afbijten met Sweet Inspiration en het a capella gezongen Silent Night. Echt machtig mooi. Vervolgens voegde Dwight zich weer bij de band en wordt het swingende Don’t Be Cruel, de ballad Love Me Tender en het supermooie One Night over het publiek uitgestrooit. Op weg naar de grand finale werd er ook nu weer een gevarieerde set gespeeld met o.a. de door Dwight aan de band opgedragen cover Bridge Over Troubled Water, van Simon and Gartfunkel, het rockende Big Hunk Of Love, The Wonder Of You, All Shook Up, het schitterende In The Ghetto, Blueberry Hill, het prachtige My Way en als laatste een swingende rock ‘n roll medley.

In de toegift werd er door de gehele band nog een keer flink uitgepakt met de supergave XL uitvoering van Suspicious Minds. Het inmiddels goed verwende publiek ging nog een keer volledig uit hun plaat, en ik zie alleen maar dansende, blije en zngende mensen om mij heen. Wat een supergave avond en wat een mooi eerbetoon aan de voor mij grootste artiest allertijden was dit.