Britse black metal band Winterfylleth staat er om bekend dat ze hedendaags sociaal commentaar weten te verpakken in poezie en proza. Dit negende album is daar geen uitzondering op. Zo is Echoes In The After gebaseerd op een gedicht van 16-eeuwse schrijver Sir Philip Sidney. Maar ook muzikaal gezien is het weer een interessant album.
Het is weer een sfeervolle plaat geworden. De vier gelaagde composities combineren de schreeuwzang van gitarist/vocalist Chris Naughton met ratelende drums, meeslepende gitaarpartijen en zelfs klassieke instrumentaties als de chello.
Dit is geen rauwe, trve black metal band met gruizige gitaren die het moet hebben van de agressie en energie. Unspoken Elegy is bijvoorbeeld volledig instrumentaal en akoestisch met een hoofdrol voor de eerder genoemde chello. In Ashen Wake volgt dat nummer mooi op met een zelfde soort atmosferische, langzaam opbouwende orkestratie voor de metal elementen worden toegevoegd. Voor de liefhebbers van de fellere black metal is er ook wel wat te beleven in nummers als Perdition’s Flame met een goede portie blackbeats en meer pompende sound.
Er wordt afgesloten met een geheel eigen versie van Enchantment van Paradise Lost. Hier laat de band horen ook prima met doom uit de voeten te kunnen.
Wederom een mooie, gelaagde black metal plaat.