De laatste jaren is Brian Warner, beter bekend onder zijn alter ego Marylin Manson, voornamelijk negatief in het nieuws geweest. Zo werd hij door meerdere exen beschuldigd van misbruik en mishandeling. Weliswaar is hij daarvoor nooit veroordeeld, maar alle controverse heeft zijn carrière geen goed gedaan. Ondanks al het gedoe rond zijn behoorlijk heftige privéleven heeft de man muzikaal niet stil gezeten.
Met Antichrist Superstar, Mechanical Animals en Holy Wood beleefde Manson in de periode 1996 tot 2001 zijn artistieke en commerciële hoogtepunt. De meningen zijn verdeeld, maar mij betreft mag The Golden Of Grotesque (2003) ook tot het eerdergenoemde illustere rijtje worden gerekend. Na een reeks wisselvallige albums werd met The Pale Emperor uit 2015 de creatieve lijn naar boven weer gevonden.
Deze reeks albums noem ik niet zonder reden, omdat Manson’s huidige One Assasination Under God-tweeluik met invloeden uit de post punk, gothic rock, glam rock en industrial behoorlijk teruggrijpt naar het geluid uit zijn meest succesvolle periode. Dit allemaal zonder een parodie op zichzelf te zijn. Manson is immers niet meer de jonge hond die in de jaren ’90 van de vorige eeuw conservatief en religieus Amerika regelmatig op de kast wist te jagen. Vocaal heeft hij heeft hij iets van zijn vroegere scherpte ingeleverd, maar hij is nog altijd knap bij stem.
Qua kwaliteit en afwisseling sluit Chapter 2 muzikaal naadloos aan bij Chapter 1. Wederom brengen Manson en zijn vaste muzikale kompaan Tyler Bates een negental nummers die moeiteloos op Antichrist Superstar en Mechanical Animals konden staan. Dit geldt met name voor Unalive, Don’t Answer The Door en None Of The Suns. Op Front Toward Enemy en Exit Wound trekt Manson ouderwets kwaadaardig van leer en komt Holy Wood om de hoek kijken, terwijl Lucifer’s Teardrops en All The Villest Things niet hadden misstaan op The Pale Emperor.
Over Brian Warner/Marylin Manson als persoon c.q. personage en zijn gedragingen heb ik zo mijn bedenkingen, maar het met One Assassination Under God-tweeluik en zeker op Chapter 2 heeft hij muzikaal en creatief nog genoeg te melden en is hij weer ouderwets op dreef. Resumerend zijn Chapter 1 en Chapter 2 wat mij betreft verplichte aanschaf voor de liefhebber.