Chris Eternalis
Chris Eternalis is een gitarist/componist die zich richt op de metalcore zoals ik het graag hoor. De muziek die Chris neerzet past mooi in het rijtje van While She Sleeps en Architects maar ook Of Mice & Men en een vleug Papa Roach zou je kunnen herkennen in de composities die hij neerzet. Back To Hell is zijn laatste single die hij uitgebracht heeft.
Back To Hell gaat over de mensen die zich anders voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Je kent ze wel. De mensen die aardig en poeslief zijn in je gezicht, maar je ondertussen het slechtste wensen en je het liefst onderuit zien gaan. Chris heeft er maar één boodschap voor: Get Back To Hell.
Back To Hell begint vrij rustig, maar al snel krijgt het een sterk en vol karakter. Het tempo is goed en het ritme opzwepend en de grunt geeft de muziek extra diepte. Wat mij enorm aanspreekt is de combinatie van diepe grunts en melodieuze clean vocals en Chris weet in Back To Hell hier een mooi evenwicht in te houden. Ergens verwacht je na 1 minuut 15 een breakdown, maar die blijft uit en je wordt weer uitgenodigd om mee te liften op de basismelodie daarbij je hoofd flink schuddend. De afwisseling tussen couplet en refrein is goed. Dan krijgt Back To Hell een leuke wending met wat techno-elementen en sinistere zang. Dat past mooi en dan volgt toch de breakdown die ik zocht met een vette groove in het kielzog.
In het tweede refrein vraag ik me af waarom Chris er niet voor kiest om een octaaf te verhogen, maar in het derde refrein word ik op mijn wenken bedient en eindigt de compositie sterk. De single is daarmee opzwepend, sterk melodieus en netjes opgebouwd.
Luister meteen ook naar ander werk van Chris.
Torn From Oblivion
Ruim een jaar geleden lanceerde Torn From Oblivion de EP Transcend. Een mooi visitekaartje van een band die op het gebied van de (Nederlandse) deathcore zijn mannetje wel staat. De nieuwe single Nothing Left To Say is afgelopen week online gegaan. Een bijzondere single met een ietwat log en zwaar karakter, maar aan de andere kant ook heel gangbaar en toegankelijk. Na drie minuten zelfs een beetje industrieel om te horen. Het blijkt de trap te zijn naar een dikke vette deathcorebreakdown waarin alle duistere krachten bij elkaar lijken te komen.
Blue Medusa
Na het vertrek bij Arch Enemy wist ik nog niet zo goed wat ik van het nieuwe werk van Alissa White-Gluz moest denken. Blue Medusa is denk ik wel een blijvertje en met Crocodile zetten de dames een stevig portie metal neer.