Thrashmetal zoals het ooit gespeeld hoorde te worden. Daar staat Hystarr Overdrive voor. ven. Gesmeed op het altaar van het vroege werk van Metallica, Megadeth, Slayer en Judas Priest, hanteert hij vlijmscherpe riffs, galopperende ritmes en torenhoge solo’s als wapens uit vervlogen tijden. Met The Call From R’Lyeh zet Hystarr Overdrive bij de start in op een wat luguber stuk tekst waarin langzaam een stevige riff een uitweg zoekt. Vooral na een halve minuut zet de groove echt goed in en dat blijft een minuut lekker doorgaan. Vet, vol en krachtig ligt het aan de basis wanneer de zang invalt. Ik moet zeggen dat het thrashkarakter erg wordt aangevuld met elementen uit de industriële metal. Het stemgeluid past uitstekend en ik moet zeggen dat het daarbij erg veelzijdig is. Zeker wanneer het refrein wordt ingezet maakt Hystarr Overdrive gebruik van meer melodieuze accenten en vullen clean vocals, grunts en screams elkaar aan. Die wisseling van zang houdt The Call From R’Lyeh spannend.
Met een duur van bijna zes minuten moet je ook wel met wat meer komen dan een sterk couplet en een leuk refrein. Die aanvulling krijgt de luisteraar na bijna vier minuten. Even wat anders, terwijl het karakter van de compositie intact blijft. Ook de gitaarsolo past in het hele plaatje. Deze nieuwe single is een fijn stuk thrashmetal met sterke industriële invloeden.
Orbit Culture liet met het laatste album Death Above Life de metalwereld weer eens op zijn grondvesten schudden. Een jaar later brengt de band een deluxe editie uit. Nuclear God hebben we eerder gedeeld op onze site. Nu is er ook de video bij The Path I Walk featuring Tina Guo.
Endy tapt uit een ander vaatje zijn muzikale achtergronden. Met een titel als Walk On The Moon verwacht je een vorm van spacerock, maar diegene die hierop wacht, komt bedrogen uit. De muziek die Endy je voorschotelt, ligt meer in het straatje van de gangbare rock met enige metalcoreinvloeden. Walk On The Moon is uitstekend opgebouwd. Toch zijn er ook wel vergelijkingen te trekken met de muziek van bijvoorbeeld Starset en in enige mate ook Lonely Robot. Het stemgeluid bij Endy is helder en het blijkt dat hij ook in de hogere regionen geen problemen lijkt te ondervinden. En bij vier minuten blijkt er ook nog een grunt in te zitten die de metalcorekant naar zich toetrekt. Uiteindelijk weet Endy over de hele linie een leuke compositie neer te zetten die erg toegankelijk is, erg professioneel klinkt en waar je gewoon vrolijk van wordt.
Trivium is bezig met het promoten van het nieuwe album Crown In The Grave dat op 20 november moet uitkomen. Het titelnummer is nu naar voren geschoven als single en van een video voorzien. Een aardige compositie met wat Japanse invloeden. Over het algemeen erg toegankelijk met misschien wat te weinig variatie.