De toekomst van de metal krijgt voor mij al jaren een gezicht met Orbit Culture. Een fantastische band die met Niklas Karlsson als voorman/zanger/gitarist muren doet scheuren. Maar…..er zijn meer getalenteerde componisten/muzikanten die de naam Niclas Karlsson dragen en ook uit Zweden komen.
De Niclas Karlsson die ik hier bedoel is het brein achter Artificial Dream. Een project dat sinds 2022 geregeld singles uitbrengt, maar nog niet echt door gedrongen is tot het progressieve rockpubliek. Daar moet met de nieuwe single The Narrow Path maar eens verandering in komen. Muzikaal staat het als een huis wanneer de groove wordt ingezet en het geheel in een fijn tempo je aandacht vraagt. Niclas is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en speelt alle instrumenten. Voor de zang heeft hij Rob Lundgren weten te strikken (die dan weer onder meer in een band zingt met de naam Artificial Eden) en zijn stemgeluid past mooi binnen de compositie die ergens tussen progressieve rock en powermetal ligt. Soms hoor ik duidelijke overeenkomsten met de muziek van Ayreon, maar in het aanstekelijke refrein maakt Artificial Dream een duidelijke knipoog naar de muziek van Theocracy.
Artificial Dream krijgt het met The Narrow Path voor elkaar om van begin tot eind de aandacht vast te houden. Enerzijds door het prettige refrein, maar zeker ook door na vier minuten een fijne en functionele solo in te voegen die helemaal in de sfeer van de compositie past. Aansluitend is er een kleine verrassende wending met enige onregelmatigheden, waardoor je aandachtig blijft luisteren. Artificial Dream weet met The Narrow Path goed te overtuigen. Wanneer je overtuigd bent na deze single, raad ik je ook aan om de vorige single Seeker Of Truth een luisterbeurt te gunnen.
P.O.D. is een band die met een eigen geluid al jaren de aandacht op zich weet te vestigen van een vaste fanbase. Helemaal in een hokje kun je ze niet plaatsen. Met Outbreak ft. Cory Brandan komen ze krachtig uit de hoek. Dit is een kruising tussen strakke metal en de hiphop van Eminem.
De eerste namen van de diverse festivals druppelen weer binnen. De naam die voor mij nog altijd ontbreekt voor het komende jaar is Ill Nino. Zeker wanneer je het laatste wapenfeit Born To Suffer” (Nacido Pa Sufrir) eens goed beluisterd. In Born To Suffer weet deze energieke band strakke metal aan te bieden met een fikse dosis metalcore in het refrein.