‘A feather in the wind’ maakt deel uit van de Amygdala-serie van de band Avena, waarin een vrouw genaamd Emilia haar volledige leven beleeft binnen een lucide droom. Haar reis voert haar naar een afgelegen kloosterstad in een besneeuwd berggebied, waar ze in een storm terechtkomt – en daarmee begint de verhaallijn van het nummer. Bij de start gebruikt Avena epische orkestpartijen die al snel begeleid worden door een strakke ritmesectie die al spelend in eenzelfde resonantie verkeert als de klassieke basis. Hier neemt de band de tijd voor totdat een heavymetalriff en bijbehorende grunt het na anderhalve minuut overneemt. De basis blijft hetzelfde, maar het drumritme versnelt op een positieve manier. Langzaam lijken steeds meer elementen toegevoegd worden aan de compositie waardoor het geluid voller gaat klinken. Verrassend en passend zijn de clean vocals die na 2.30 minuut de grunt van een mooie balans voorzien. Dit spel van grunt en clean vocals houdt je even vast, maar het karakter van de compositie krijgt weer een nieuwe wending na vier minuten. Het klinkt allemaal een stuk toegankelijker om vanuit dat punt meer te gaan richting een deathmetalcompositie. En de wendingen in tempo blijven steeds terugkomen zonder dat het in los zand verandert. Het is de klassieke basis die steeds als een rode draad de luisteraar een vertrouwd gevoel geeft. En dan gebeurt er wel een heleboel in de laatste minuut. Geen vernieuwende zaken, maar een soort samenvatting van wat we al hebben mogen ervaren. A Feather In The Wind is daarmee zo’n compositie die je meteen grijpt. En dat weet je al snel. Ik had het bij Ayreon, Avatar en Orbit Culture en ik heb het idee dat ik Avena zeker nog een keer op mijn pad als reviewer tegen ga komen.
Arkdown opereert vanuit Sheffield en heeft sinds de oprichting in 2016 al in het voorprogramma gestaan van onder meer Fit For An Autopsy, Decapitated, Make Them Suffer en Oceans Ate Alaska. De muziek van Arkdown is een combinatie van moderne metalcore en deathmetal. De single Absence Of Mercy is daar een mooie reflectie van. De compositie begint zwaar met een scherpe zangpartij. Langzaam voert de band het tempo wat op en het is vooral het gitaarspel dat hier de aandacht vraagt en overtuigt. Daarna verandert de zang enigszins en komen de deathmetalinvloeden naar boven drijven. Afgewisseld door een aanstekelijke en uiterst melodieus en vermakelijk refrein dat weer binnen het metalcorekarakter past. Een uitstekende combinatie die het geheel gevarieerd houdt en met een kleine breakdown na 2.20 minuut is het wel duidelijk dat Arkdown weet hoe ze muziek kunnen schrijven en spelen. En zeker in de laatste halve minuut werken de heren naar een overweldigend einde waarin sommigen wellicht wat deathcore kunnen vinden.
The Whispering tapt uit een ander vaatje. De band is een heavymetalformatie uit Los Angeles en is eigenlijk het geesteskind van zanger/gitarist Lucian Fhor. Lucian is een begenadigd muzikant die in 2025 het gelijknamige album opnam in Frankrijk onder begeleiding van Dan McConomy. Voor lange tijd opereerde Lucian onder de radar. Hij produceerde muziek en speelde bijvoorbeeld voor Cirque du Soleil. Nu is het tijd voor hem om de fakkel van rebellie op te pakken en aan te steken. De fakkel die ageert tegen onrecht, onderdrukking, onwetendheid en huichelarij. Hij wordt daarin bijgestaan door bassist Loic Colin en Tobias Kellgren op drums. Toen Tobias bij de opnamen van het album niet beschikbaar was trad Dirk Verbeuren aan om de partijen in te spelen. Niet heel gek omdat hij al jaren samen speelt met Loic Colin. Muzikaal zou ik The Whispering scharen onder het kopje van de heavymetal. Het tempo is sterk en de ritmesectie is strak neergezet. Het stem- en riffgeluid van Lucian doet me echter ook denken aan Megadeth waarmee de link naar Dirk ook weer is gezet. De muziek, waarbij de zang een belangrijke factor speelt, ligt misschien nog wel het meest op de balans van Megadeth en Thin Lizzy. Daar word je als luisteraar de eerste twee minuten dan ook op getrakteerd inclusief een leuke gitaarsolo. Na ruim twee minuten verandert het karakter en zet Lucian met zijn fluisterstem de boel even stil. Het is een bruggetje naar het einde dat teruggrijpt op de basis van de compositie. The Whispering is daarmee een fijne single die tijdloos aanvoelt.