Distant is een band die vanuit het spelen met wat vrienden uit Rotterdam en Bratislava uitgegroeid is tot een hechte band die binnen de deathcoregemeenschap een gevestigde naam is geworden. Daarbij is het in de algemene media een zwaar onderschatte band. De afgelopen jaren is de band uitgegroeid tot één van de beste muzikale exportproducten van Nederland volgens Bruna en staat met andere grote namen in de top 5 hiervan. Toch is er slechts heel mondjesmaat aandacht aan besteed in de algemene media waarin onbeduidende volkszangers juist in een zonnetje worden gezet.
Into Despair kan gezien worden als hun meest emotionele en persoonlijke werk tot dusver. De composities verhalen over alledaagse worstelingen, verlies en het collectieve verdriet dat we toch met elkaar delen. Maar het is ook album dat juist vanuit deze donkerste momenten hoop biedt en saamhorigheid uitstraalt.
Met The World serveert de band het voorgerecht op een prettige wijze en het is de smaakmaker voor Nothing Left To Hate. In eerste instantie lijkt de compositie door de vele wisselingen nogal fragmentarisch van karakter, maar na meerdere luisterbeurten besef je hoe goed Distant met je gevoel en aandacht speelt. Het is zwaar en ik kan enorm genieten van het pig squealgeluid dat erin verwerkt zit. Ik word ook meerdere keren op het album op mijn wenken bedient, wat we vinden deze zangtechniek zeker ook terug in één van mjin favorieten composities: Circle Of Vultures. Dit is het centrum van het hoofdgerecht dat met het album opgediend wordt. De drumpartij is indrukwekkend en het geluid is meteen veelbelovend. Bij de start nog zwaar van karakter maar binnen een minuut volgt er een goede versnelling. De zang is gevarieerd en dat houdt de veer mooi gespannen. Ook hier kent de compositie de nodige wendingen, maar ze passen uitstekend bij elkaar. Desolation is een andere favoriet waarin de pig squeal aanwezig is. Na een relatief rustige start is het hek van de dam en zet Distant een weergaloos stuk muziek neer. Het geluid is zo overweldigend dat het gewoon voelbaar is en uit je lichaam wil barsten. De variatie is ook hier goed aanwezig en het drumwerk bepaalt in grote mate de intensiteit.
De laatste compositie in dit rijtje is Flesh And Nails. Hoewel de muziek van Distant op zichzelf staat, doet het me sterk denken aan het uitstekende werk van Despised Icon.
Het hele deathcorekarakter is alom aanwezig in alle vormen. In Into Despair is het wellicht het zware en logge ritme waarbij het gitaargeluid op de achtergrond een enorme aantrekkingskracht heeft op mijn oren. Het is scherp en vraagt heel voorzichtig de aandacht. Een megabreakdown is er één om in te lijsten. Die vinden we trouwens ook in The Shallow Gaze en om het helemaal af te maken wordt de luisteraar er maar liefst twee keer op getrakteerd.
Verder wil ik in deze review de single All Will Be (N)one er uitlichten. Grimmig verhaalt Distant over de dood en de onvermijdelijkheid hiervan. De tijd verstrijkt en het einde nadert voor een ieder. Het is echter niet de angst die je mee moet nemen, maar de acceptatie dat het gebeurt en gebruik de tijd die er nog rest. Voor de ondersteuning was Ricky Myers van Suffocation bereid om het geheel extra diepte te geven. Rauw, ruw en scherp pakt de band je nog een keer bij je lurven.
Uiteindelijk wordt het toetje geserveerd met Iron Knee. Ergens is het vrij rustig en berustend, maar in de twee minuten dat de compositie duurt geeft Distant je wel een mooie gevoel mee. De zang is werkelijk heerlijk en doet dan weer denken aan Wil Ramos van Lorna Shore.
Into Despair is een heerlijk album. Je moet er even voor gaan zitten omdat je anders door de bomen het bos dreigt te missen. Eenmaal warm gedraaid is het duidelijk waarom Distant het in binnen- en buitenland zo goed doet.