De Belgische deathmetalband Catharsis bracht zopas zijn eerste full album uit. Alhoewel, dat ‘eerste’ is maar hoe je het bekijkt. De albumtitel Ithnayn is Arabisch voor het getal twee. Hun eerste EP heette ook al I. Maar Ithnayn is wel hun derde of vierde release, want er zat nog een EP met ouder materiaal tussen, en nog een soort van live-album. Maar goed, we houden het op de tweede officiële release van Catharsis.
Het gaat prima met Catharsis. Nu hun EP I in 2023 en het verzamelde oudere materiaal met één nieuwe track op de EP M-VIII B.C. uit 2024 kwam deze band veel aan spelen toe. Ze mochten onder meer openen voor Anomic, Lomor en Spheres en ze reisden naar de Sound Dog in Breda voor hun concert met Embers of Oblivion. Daarna ging alle aandacht naar het album, waarvan al drie singles uitgekomen zijn. De singles For I Am Sin, Ungeheuer en Dilectus Meus zijn ook echt de betere ambassadeurs van het album. Ungeheuer heeft een beladen thema: opgevoed worden door ouders die daar misschien niet helemaal geschikt voor zijn. Het is een donkere en heel intense track. Dilectus Meus is Latijn voor ‘mijn geliefde’ en is één van de meest persoonlijke nummers van het album. Deze track is heavy, traag en emotioneel beladen, maar dan op een andere manier dan Ungeheuer.
De aangesneden thema’s op Ithnayn zijn divers, modern en tegelijk heel authentiek, hoewel ze soms ver weg blijven van de klassieke thema’s uit de deathmetal. Evil Never Dies gaat erover dat iedereen wel een donker randje heeft in de krochten van zijn eigen geest. Je ergste vijand is soms diegene die je ziet als je in de spiegel kijkt. Deus Vult (1096 A.D.) is een aanklacht tegen de verschrikkingen van de Kruisvaarten en van daar uit tegen alle uitwassen van geloof. Insomnia gaat over uitgeput vastzitten in je eigen hoofd en titeltrack Ithnayn gaat erover hoe je je kan losmaken van je donkere andere, tweede alter ego.
Muzikaal bieden de acht tracks op dit album ietwat klassieke deathmetal met geregeld een soort moderne twist, een leuke groove of wat melodie. Er zit meer oldschool-death in dan op I, maar als geheel zou ik Ithnayn misschien nog niet als pure oldschool-death bestempelen. De productie is rauw en heel direct en tegelijk heel helder. De grunts zijn makkelijk te volgen en te begrijpen. Wel zitten de vocalen heel vaak in exact hetzelfde straatje qua ritmiek, kleur en volume. Maar in het genre is dat voor velen eerder een pluspunt dan een verwijt.
Met Ithnayn zet Catharsis zichzelf nog eens op de kaart als band. Sinds de valse start tijdens de coronapandemie is dit gezelschap gegroeid tot een vaste waarde in het Vlaamse clubcircuit. Ithnayn zou deuren moeten openen die tot dusver gesloten bleven, voor zover albums in deze digitale tijden nog die kracht hebben. Voor de snelle beslissers heeft Catharsis dit album ook op vinyl beschikbaar.