Dertien jaar na de oprichting heeft Klaïton duidelijk geen behoefte om het warm water inzake oldschool deathmetal opnieuw uit te vinden. Met A Celebration of Pain serveert de Zeeuwse band zes compromisloze deathmetal-tracks die stevig geworteld zijn in de jaren ‘90.

Lange tijd leek het alsof Klaïton enkel live zou spelen en dat er geen releases zouden komen. In 2024 dook dan ineens de EP Behind The Ritual op. En dat smaakte blijkbaar naar meer. In een interview las ik dat de band erop rekende dat die eerste EP hen ook meer optredens zou opleveren. Dat lijkt niet helemaal gelukt. De verkoop zal vermoedelijk meer succes gehad hebben. Klaïton heeft overigens voor het eerst een video opgenomen bij een track. Die vind je onderaan.
Wat meteen opvalt op A Celebration of Pain, is dat Klaïton niet de hele tijd het gaspedaal diep indrukt. Natuurlijk wordt er stevig gebeukt, maar de band laat horen dat een logge, dreigende riff soms meer impact heeft dan een zoveelste blastbeat. Vooral Doctrine of Atrocity en Doomparade leren ons dat. De gitaarpartijen zijn donker en loodzwaar, terwijl het drumwerk voortdurend voor beweging zorgt. Ook Eternal en From Blood to Muscle to Bone laten horen dat er achter de ogenschijnlijk rechttoe-rechtaan aanpak voldoende technische finesse schuilgaat. Wat dat laatste betreft sluit dit album meer aan op de voorgeschiedenis van enkele bandleden bij Polluted Inheritance. We vermelden nog dat Steven Vrieswijk (van Polluted) op bas vervangen werd door Jan Verdoorn (Lycantrope, Mordancy …).
De diepe, behoorlijk verstaanbare grunts van de Belgische vocalist Gratiën Versijpt passen perfect bij het muzikale geweld. Bovendien zorgen de wisselende vocale arrangementen en subtiele tempowisselingen ervoor dat de nummers voldoende eigen smoelwerk hebben. Children of God is één van de uitschieters, terwijl het snedige Godforsaken een bijzonder stevige afsluiter zorgt.
De productie van Floor van Kuijk verdient een pluim. Alles klinkt helder en krachtig, zonder dat de agressie uit de muziek wordt gefilterd. De riffs krijgen alle ruimte, de drums klinken bijzonder dynamisch en de vocalen zitten netjes vooraan in de mix. Mijn favorieten van de zes tracks zijn Doomparade en Children of God.
Tekstueel houdt Klaïton de maatschappij een spiegel voor. Oorlog, machtsmisbruik, religieuze onderdrukking, corruptie en menselijke zelfvernietiging vormen de rode draad. Echt vrolijk wordt het dus niet, maar bij een titel als A Celebration of Pain had natuurlijk niemand een verzameling feelgoodliedjes verwacht.
Vernieuwend is dit allemaal niet. Maar dat was vermoedelijk niet de ambitie. Deze band kent perfect zijn sterktes en haalt daar zes keer een bijzonder degelijke deathmetal-track uit. Wie heimwee heeft naar de donkere, groovende deathmetal uit de jaren ‘90, kan hier zonder problemen zijn tanden in zetten.