Coverbands, we kennen ze allemaal. Ze spelen nummers die iedereen kent en dan kun je leuk meezingen, maar voor de rest zijn de meeste muziekliefhebbers er niet echt over te spreken. Om deze reden wil ik de Australian Pink Floyd Show ook absoluut geen coverband noemen. Tribute band is een prima woord, want de show die deze band neerzet is een waardige tribute aan de enige echte Pink Floyd.

Wat mij het eerste opvalt, is de donkere kleding die alle artiesten op het podium dragen. Alsof ze absoluut niet willen opvallen. Dit blijkt ook wel het geval te zijn. Terwijl bij de meeste concerten de show de artiesten ondersteund, ondersteunen in dit geval de artiesten de show. Ze maken zichzelf ondergeschikt aan alles dat zich verder op het podium afspeelt, maar niet op een negatieve manier. Al moet ik toegeven dat ik het wel jammer vond dat ik hierdoor weinig connectie voelde met de artiesten zelf. Dit is echter wel het enige minpuntje dat ik kan noemen.

Behalve een spectaculaire lichtshow met veel gebruik van lasers, hangt er ook een scherm achter de muzikanten waarop allerlei beelden getoond worden die de nummers prachtig aanvullen. Tijdens Dark Side Of The Moon worden bijvoorbeeld beelden getoond van politieke figuren zoals Donald Trump en Geert Wilders. Er zit ook veel humor in de show. De band maakt constant hun Australische afkomst belachelijk door bijvoorbeeld Kangoeroes door de video’s heen te gooien. Deze zelfspot maakt het nog vermakelijker om naar de show te kijken en sluit ook wel aan op de bescheiden rol die de artiesten deze avond aannemen.

Tijdens het nummers Pigs worden satirische teksten gebruikt zoals ‘Pig brother is watching you’. Het is mooi om te zien hoe ze in de show de achterliggende bedoeling van de nummers van Pink Floyd een beetje gemoderniseerd hebben. Bij het nummer The Machine worden screenshots van bedachte Social Networks getoond, die erg lijken op Twitter, Facebook en Instagram. Kijkend naar deze beelden realiseerde ik me dat het nummer toch wel onze toekomst deels voorspeld heeft. Een machine die altijd weet waar we zijn. Heel gaaf dat ze hier in de show iets mee gedaan hebben.

Naast de relevante beelden en uitgebreide lichtshow komen er ook nog een soort opblaaspoppen op het podium tijdens een aantal nummers. Bij het nummer Another Brick In The Wall verschijnt er plotseling een torenhoge pop van de iconische leraar met de hamer en tegen het einde van de show een grote kangoeroe, wat uiteraard weer een verwijzing is naar de Australische afkomst van de bandleden. Ik heb nog nooit eerder zo genoten van covers van bekende artiesten. Helaas heb ik de echte Pink Floyd nooit live kunnen zien, maar dit maakt het toch wel een beetje goed!