Het in New Orleans verblijvende Brat is onder aanvoering van zangeres annex brulboei Liz Selfish een geoliede toermachine. Zo heeft de band het podium en de tourbus met Gwar, Napalm Death en Cro-mags gedeeld. Tussen al het getoer heeft de band de tijd gevonden om een nieuw album dat de veelzeggende titel Manslayer draagt. Eens kijken wat Brat te bieden heeft.
Op Manslayer laten Selfish en co een intense mix horen van oldschool deathmetal van het meer primitieve soort a la Six Feet Under en Obituary, aangevuld met Slayriaanse uitbarstingen en lekker groovende moerasmetal in het straatje van Soilent Green, Goatwhore en Crowbar. Op het eerste gehoor lijkt de nieuwe plaat een ratjetoe aan verschillende stijlen en is de samenhang tussen nummers als Aileen Wuornos, Speculum Breed en Asking For Hell ver te zoeken. Na meerdere luisterbeurten gebeurt er onder de oppervlakte meer dan zou je verwachten en blijkt Manslayer een zeer luisterwaardig album te zijn.
Ergens doet Manslayer mij aan het schizofrene karakter van Pantera’s The Great Southern denken, al komt Brat niet echt in de buurt van het geweldige samenspel van de gebroeders Abbott (rip) en lijkt gitarist Brenner Moate qua stijl eerder op Kerry King dan Dimebag Darrel. Toch heeft Brat genoeg muzikaal vuurwerk te bieden en laat de band zijn veelzijdigheid horen op Trophy Hunting, Manslayer (Hell Hath No Fury) en Femicidal Vengeance. Ook de zeer herkenbare brul van Liz Selfish draagt bij aan het oldschool gevoel van deze plaat.
Manslayer van Brat heeft voor mij dezelfde charme als het werk van Static Abyss, Bloodbath en Hail of Bullets. Het is voor geen seconde vernieuwend, maar de passie voor traditie druipt er vanaf. Een goede wijn behoeft immers geen krans.