Het debuutalbum I Wanna Be On TV van Devil’s Cigarette was erg goed bevallen, dus naar de komst van deze opvolger is al erg uitgekeken. Nog steeds behoorlijk chaotisch (en neurotisch), enorm bevlogen en catchy, is de garage punk van deze Zweedse jonge honden.
Tien nummers in totaal, waarbij het compromisloze garage rock ‘n’ roll-gehalte van het debuut, iets meer uitgebreid is met additionele elementen. Dit kan soms ook meer een combinatie van seventies punk met wat wave en nineties indie ingrediënten bevatten. Vaak zit er iets meer gelaagdheid en afwisseling in de arrangementen, waardoor op momenten een zeer geslaagde spanningsboog opgebouwd kan worden. Dit komt bijvoorbeeld heel mooi tot uiting in de dynamiek van het rond een heel fijne baslijn opgebouwde I’m Bored. Ook kan door in het vaak hectische karakter van de muziek toch een stuk “leegte” te creëren, die aandacht ook versterkt worden, zodat de essentie van het liedje nog beter binnenkomt bij de luisteraar.
De nummers zijn gemiddeld ook wat trager dan op het debuut, en lijken bij vlagen soms te neigen naar iets als Muse of Smashing Pumpkins taferelen. De liedjes kunnen hierdoor wat theatraal overkomen; dat is wel even wennen. Aan een andere kant zou je ook richting bijvoorbeeld The Drones kunnen denken; uitermate expressief is het in ieder geval (meestal) zeker. Het meest rustige, bijna poppy werkstukje is de single geworden en kun je hieronder beluisteren. Deze track is niet echt richtinggevend voor een gemiddeld beeld; over het algemeen lijken de vonken er nog steeds aardig van af te vliegen, en dit is volgens mij ook nog steeds een geweldige live band! Nogmaals, kom deze kant een keer op voor een paar optredens. Dit is gewoon muziek waar ik goede zin van krijg. Ook deze tweede elpee zal zeer binnenkort aan de collectie toegevoegd worden.