Dat de opmars van sommige bands zich in een opmerkelijk tempo kan voltrekken, laat het Duitse Kanonenfieber duidelijk zien. Dit derde soloproject van de Beierse muzikant Noise bestaat nog geen zes jaar, maar weet desalniettemin de grote zaal van 013 volledig uit te verkopen. Bij het lezen van dit nieuws dacht ik dat delen van de zaal, zoals het balkon of de trappen, gesloten zouden blijven. Het tegendeel blijkt echter waar, want bij aankomst is de volledige zaal open en ook direct goed gevuld. Kanonenfieber verschijnt bovendien niet alleen ten tonele en wordt vergezeld door Mental Cruelty, dat het voorprogramma mag verzorgen.
Op het eerste gezicht vertoont Mental Cruelty weinig overeenkomsten met de hoofdact, afgezien van het gedeelde land van herkomst. Toch is de band zichtbaar vertegenwoordigd in het publiek. Oorspronkelijk geworteld in brutal slamming deathcore, heeft het gezelschap zich geleidelijk ontwikkeld richting een meer symfonische entiteit, met het album A Hill To Die Upon als duidelijk kantelpunt. Vooraf lijkt de band een half uur speeltijd te krijgen, maar het actuele tijdschema biedt ruimte voor een uitgebreidere set, waardoor acht nummers ten gehore kunnen worden gebracht.
Het optreden concentreert zich hoofdzakelijk op het meest recente werk, waarbij Zwielicht centraal staat. De vierkoppige bezetting, zonder bassist op het podium, heeft enige tijd nodig om op gang te komen. Tijdens Obsessis A Daemonio wordt nog gezocht naar de juiste balans, maar gaandeweg hervindt de band haar overtuigingskracht. Frontman Lukas Nicolai maakt daarbij de meeste indruk door zijn vocale veelzijdigheid. Zowel in de hoge als lage registers toont hij zich bijzonder vaardig. Daarnaast weet hij het publiek goed te betrekken en aan te sporen om een moshpit te beginnen.
Tijdens Pest en King Ov Fire laten ook gitaristen Marvin Kessler en Nahuel Lozano zich van hun beste kant zien, waarbij met name de melodische solo’s opvallen. De band spreekt meermaals haar dankbaarheid uit richting Tilburg en 013, wat telkens wordt beantwoord met uitbundig applaus. De vele intermezzo’s bieden korte rustpauzes, waarna Mental Cruelty meermaals haar veelzijdigheid tentoonspreidt. In Ultima Hypocrita worden razendsnelle blastbeats afgewisseld met zware breakdowns, terwijl Forgotten Kings een opvallend dansbaar karakter heeft.
Het akoestische folkintermezzo Zwielicht is een duidelijke aanwijzing dat publieksfavoriet Symphony Of A Dying Star als afsluiter zal dienen. Hoewel de band enige tijd nodig heeft gehad om op gang te komen, weten de heren uiteindelijk een sterke show neer te zetten.
Na een ombouw van ruim een half uur is het tijd voor de hoofdact. Noise, eveneens bekend van Leipa en Non Est Deus, spitst zich met Kanonenfieber volledig toe op de Eerste Wereldoorlog. Live wordt hij ondersteund door een viertal muzikanten, die samen ook grotendeels de livebezetting van Non Est Deus vormen.
Er wordt deze avond groots uitgepakt. De vijf bandleden verschijnen in kledij uit de Eerste Wereldoorlog en het podium is rijkelijk aangekleed met attributen, zoals prikkeldraad, kanonnen en andere thematische elementen. Daarnaast bevat de show zorgvuldig getimede explosies en meerdere vlammenregens.
Op het vlak van visuele presentatie en sfeer is alles uitstekend verzorgd. Ook de setlist bestrijkt de volledige discografie, waarbij wordt geopend met de hitnummers Die Feuertaufe en Dicke Bertha van het debuutalbum. De energie is vanavond hoog bij zowel het vijftal op het podium als het publiek in de zaal. Niet alleen is er altijd een moshpit in de zaal, ook crowdsurfers zijn vanavond niet uitgesloten.
Vervolgens worden de EP’s Yankee Division en Der Füsilier integraal gespeeld, waarbij het laatstgenoemde epos luidkeels wordt meegezongen door het publiek.
De frontman is energiek, beweeglijk en vocaal sterk, waarbij zijn stem duidelijk boven de rest uitsteekt en goed in de mix ligt. Helaas geldt dit minder voor de gitaren, die geregeld worden overstemd door het intense drum- en basgeluid. In de rustigere passages wordt echter duidelijk dat ook Sickfried en Ernst uiterst bekwame muzikanten zijn. Hun sporadische solo’s en akoestische stukken zorgen voor aangename variatie, maar ook de traditionele riffs worden strak gespeeld.
Niet alleen wisselt de band meermaals van outfit, ook wordt het podium veelvuldig omgetoverd. Zo worden er loopgraven nagebootst, terwijl er iets later een volledige bootconstructie op het podium schittert, waarbij Noise zichzelf als kapitein bovenaan positioneert. De uitwerking van de show is deze avond tot in de puntjes verzorgd en soms is ook de geluidsafstelling merkbaar beter (zoals bij Z-Vor), maar in het algemeen blijft deze ondermaats en vormt dit een terecht punt van kritiek.
Tussen de nummers door wordt niet gesproken en blijft alles volledig in thematische stijl, waardoor de muziek centraal staat. Het publiek geniet zichtbaar en de voorste rijen zijn een waar slagveld. Hoogtepunten binnen de set zijn onder meer Menschenmühle, Der Maulwurf, de mars in Die Fastnacht Der Hölle en de zangpartij van Heizer Tenner. Nadat Verdun van tape wordt afgespeeld, volgt Ausblutungsschlacht als groots slotstuk.
Kanonenfieber presenteert een indrukwekkend en bombastisch geheel en bewijst dat relatief ontoegankelijke muziek een groot publiek kan bereiken. Visueel wordt een nagenoeg perfecte show neergezet, waarbij rookkanonnen en vlammenwerpers eerder regel dan uitzondering zijn. Hopelijk is er, na deze bijna volledig uitverkochte tour, genoeg budget om de volgende keer een bekwame geluidsman mee te nemen.
Foto’s: Eric De Boer