De zaterdag van Pinkpop 2026 stond in het teken van het weerzien van acts met een rijke Pinkpop-historie. Zo speelde headliner The Cure al in 1986 op het festival en ook zouden er vandaag meer acts op het programma staan die al vaker te zien waren in Landgraaf. Gewapend met een blokkenschema, een flesje water én een flesje zonnebrand bewandelden we voor een tweede dag het Pinkpopterrein!
Net zoals op de eerste festivaldag was het bloedheet op het festivalterrein en zochten bezoekers maar al te graag de schaduw op. Een goede uitkomst hiervoor was het Tent Stage waar vandaag Hang Youth de eer had om de dag te mogen openen. De rebelse Amsterdammers stonden al eens op het kleinere Stage 4 en waren nu gepromoveerd naar een veel groter podium. Voor deze gelegenheid had men wat moois ingestudeerd. Wie had er ooit gedacht dat Hang Youth met een gigantisch koor het podium zou betreden. Alle bandleden en ook het koor waren in het wit gehuld en voor deze gelegenheid waren de nummers van Hang Youth voorzien van echte koorarrangementen. Een bijzondere keuze om zo meebruller Belastingdienst te horen als ook de andere Hang Youth-klassiekers zoals Steek de Mona Lisa In de Fik, Je Haat Geen Maandag Je Haat Kapitalisme en Leg De Zuidas In De As. Alles was aangepast voor deze speciale show en warempel het werkte. Het publiek brulde de teksten mee, sloeg geen moshpit of circlepit over en zag ook hoe frontman Abel met regelmaat de barrier opzocht. Ook de koorleden eindigden op het einde nog beukend op het podium, want tijdens reprise Belastingdienst werd alsnog de hardere versie ingezet. Hang Youth blijft dan ook verbazen.
Triggerfinger is bezig met een ware comeback. De band rondom frontman Ruben Block was even van het speelveld verdwenen, maar heeft zich de afgelopen tijd al op menig festival weer laten zien. De Belgen zijn een graag geziene gast op Pinkpop en de band had dan ook de eer om voor de zesde maal op het festival te mogen spelen. Tijdens hun afwezigheid hebben de mannen aan nieuw materiaal gewerkt en vandaag opende Triggerfinger dan ook met het nieuwe Geronimo, wat perfect past bij het bekende straatje van deze heren, die vervolgens een best-of-setje speelde om de vingers bij af te likken Triggerfinger speelde met vuur, alsof alles er vanaf hing vandaag. Het publiek smulde van het optreden, waarbij zanger Ruben Block, net zoals bij eerdere shows alle aandacht opeiste. Zijn stoere podiumpresentatie en zijn geweldige stemgeluid zorgde er voor dat menig bezoeker een dansje maakte en de bekendere nummers meezong. Met hits zoals First Taste, Let It Ride en Is It kon men ook vandaag niets verkeerd doen in Landgraaf, maar de grootste meezinger bleef uiteraard I Follow Rivers, waarbij het hele veld vol overgave de songtitel meeblèrde.
Liefhebbers van rockmuziek baanden zich vervolgens snel naar het Stage4, want de Wodan Boys staan altijd garant voor een feestje en dat was vandaag ook niet anders. De heren uit Den Haag beleefden vandaag weer een nieuw hoogtepunt voor hun jongensboek en dat was geheel aan de verdiensten van de band die vanaf de allereerste secondes alles uit de kast haalden om het publiek voor zich te winnen. Men begon nog subtiel met de vraag of wij wel wisten wat een pit was, maar dat die met deze zinderende hitte zo snel zou losbarsten had niemand verwacht. De onvervalste rock ’n roll sloeg in als een bom, de Wodan Boys bleven het publiek maar voeren met hun opgefokte tracks. Met muzikanten in de gelederen die hun sporen ook al verdienden bij Taymir en Son Mieux bleek het repertoire van Wodan Boys toch echt andere koek, maar wel die koek er bij iedereen wel ingaat. De circlepits werden groter, de gretigheid bij het publiek ook. Ook dat was de verdiensten van die rockende boys op het podium. Een uur lang werd alles gegeven en uiteraard was er regelmatig een bandlid tussen de menigte te vinden om het feestje ook te vieren. Even waren de Wodan Boys de koningen van Stage 4.
Een dame met een boodschap, een dame die niet de kaas van het brood laat eten, een dame met een attitude met een hoofdletter A. Al deze termen slaan op Jehnny Beth die met haar show een van de meest indrukwekkendste shows van Pinkpop neerzette. Wie bij haar show in de Tent Stage kwam kijken gehoorzaamde, luisterde trouw en ging vervolgens compleet voor de bijl. De duistere postpunk van Jehnny Beth paste perfect bij de programmering van vandaag en een artiest met een boodschap des te meer. Jehnny Beth zette graag de mannen buitenspel, nodigde de dames uit om met z’n allen naar voren te komen en kwam ook op voor de onderdrukking van vrouwen. Ze wou graag laten zien hoe sterk vrouwen zijn en demonstreerde het vervolgens door tien keer een push-up te doen. Toen ze vervolgens riep of er een dame was die dat ook zou kunnen overtreffen lukte dat een dame vol overtuiging. Zo’n dertig keer deed ze een push-up, waarna ze een luid applaus kreeg. Het was overigens niet de eerste keer dat Jehnny haar hoge hakken op het podium liet staan om dichter bij haar publiek te zijn. Alles draaide om kracht vandaag, haar sterke songs, haar houding, haar persoonlijkheid!
Bij Stage 4 stonden op deze editie van Pinkpop veel interessante acts. Namen die wel eens in de toekomst op een groter podium zouden kunnen eindigen en het Britse LEAP was bijvoorbeeld zo’n naam. Na het gitaargeweld van de Wodan Boys werd door LEAP het vaatje indierock aangeslagen. LEAP speelde songs die gemakkelijk in het oor lagen en makkelijk mee te zingen waren en dat is voor een relatief onbekende festivalact wel zo rpettig. LEAP scoorde overigens al punten door het dragen van een shirt van No Guts No Glory, maar het zijn vooral de explosieve songs die indruk maken. Over & Out was bijvoorbeeld zo’n nummer waarbij het publiek niet stil kon blijven staan. Tot zelfs op grote afstand probeerde men een glimp van deze band op te vangen en Pinkpop zou er goed aan doen om LEAP nogmaals naar het Limburgse festival te halen en deze dan wel een groter podium te bieden, want ja, dat verdienen ze!
De eerste keer dat de Schotse band Franz Ferdinand op Pinkpop te zien was is alweer ruim twintig jaar geleden. Toen genoot men al van de vrolijke puntige songs van Alex Kapranos en de zijnen en los van de bezetting was er in de loop der jaren weinig veranderd. Hun optimistische sound is in al die tijd niet veranderd en dat dan ook binnen no time het hele veld deze klassiekers meezong was ook te verwachten. Franz Ferdinand heeft natuurlijk ook behoorlijk wat Pinkpop-ervaring, vandaag was alweer hun vierde keer in Landgraaf. Songs zoals opener The Dark of the Matinee, Walk Away en Take Me Out hadden dan ook de tand des tijds overleefd en zorgden ervoor dat menigeen een dansje maakte. Franz Ferdinand tapte niet alleen uit het nostalgische vaatje, want de band speelde ook tracks van hun meeste recente album The Human Fear. Keer op keer slaagt Franz Ferdinand er weer in om een mooi feestje te bouwen en daarom blijft deze act ook zo geliefd en kreeg de band na het explosieve This Fire het grote applaus waar men recht op had.
Zolang er onrusten zijn in de wereld heeft IDLES nog een missie. Bulderend en tierend komt men op voor onrecht, gaat men graag de strijd aan tegen fascisme, tegen ongelijkheid en komt men graag op voor immigranten. Frontman Joe Talbot is de man van de boodschap en ook vandaag bulderde en prevelde hij zijn teksten terwijl zijn bandleden van IDLES de spreekwoordelijke rest deden. Stuiterend vlogen de bandleden over het podium en niet veel later was er zelfs een gitarist temidden van het publiek te vinden. IDLES haalde dan ook alles uit de kast om de boodschap kracht bij te zetten. Wie recht in de ogen keek van Joe Talbot kon niet anders dan gehoorzamen en geloven in zijn boodschap. Opkomend voor vrede, opkomend voor Palestina en geloven in zijn boodschap. Niet elk statement betreft het grootste wereldprobleem, ook wou hij graag opkomen voor mensen die te kampen hebben met eenzaamheid. Naast de boodschappen was IDLES zelf ook in bloedvorm en de songs zorgden voor de nodige moshpits en uitzinnige menigte. Het publiek was helemaal één met de band, de saamhorigheid zegevierde vandaag.
Met alweer hun zevende optreden op Pinkpop nadert Editors het record van zangeres Anouk. De zangeres uit Den Haag heeft inmiddels al acht keer op Pinkpop gestaan en door de jaren hebben beide artiesten al regelmatig laten zien wat ze allemaal in huis hebben. Het gevaar is dan ook dat ondertussen de echte verrassingen bij een optreden uitblijven. Vandaag speelde de Britse act een mooie best-of-set, maar echt groots of sprankelend werd het niet. Sterke songs zoals The Racing Rats, Munich, A Ton Of Love en An End Has A Start werden uiteraard volop meegezongen, maar we zagen Editors wel eens overtuigender en wat feller uit de hoek komen. Alsof de show in Landgraaf slechts een tussendoortje betrof waar niet veel vanaf hing. Uiteraard was Tom Smith goed bij stem, maar de frontman nam het publiek niet zo groots mee zoals hij eerder al deed.
Rond de klok van tien uur was het tijd om headliner The Cure te verwelkomen. Robert Smith en de zijnen mochten het licht komen uitdoen in Landgraaf en velen hadden dan ook naar dit moment uitgekeken. In 2024 kwam er ineens na 16 jaar een nieuw album uit en volgens frontman Robert Smith heeft de band de opvolgers voor Songs Of A Lost World ook al klaarliggen. Alvorens men er achter komt of er überhaupt nieuw materiaal gespeeld zou gaan worden zag men hoe de frontman langzaam over het podium op en nier liep en soort van in de verte staarde. Nadat de zanger eindelijk plaatsnam achter de microfoon en de teksten van Alone voor zijn rekening nam werd duidelijk dat alles wel goed zou komen vanavond. Het grootse stemgeluid van weleer was er nog steeds en toen ook nog eens de gitaar werd omgehangen bleek ook dat helemaal in orde. Niemand hoefde zich zorgen te maken om de show van The Cure en men zag direct een band aan het werk die in topvorm verkeerde. Pinkpop werd helemaal meegenomen in die duistere wereld van The Cure. Wie hoopte dat de band al direct wat grote hits zou spelen kwam bedrogen uit, deze zouden past veel later in de set passeren. Gedurende het eerste uur van de show kwamen songs van diverse albums voorbij, waarbij er gelukkig veel ruimte was om nummers van het geweldige Disintegration-album te spelen. Het publiek veerde dan ook op tijdens nummers zoals Lovesong en Fascination Street. The Cure dwong vanavond respect af, dwong het publiek om te luisteren. Na ongeveer drie kwartier kwamen daar ineens de eerste twee echte wapenfeitjes voorbij. In Between Days en Just Like Heaven werden al met groots gejuich onthaald en niet veel later zou A Forest voor het echte kippenvel zorgen. Pinkpop was getuige van een wereldact en in het toegift werd het nogmaals onderstreept. Wat een pure klasse! In het toegift was het tijd voor die grote hits waaronder Lullabye en het vrolijke Friday I’m In Love en Close To Me. Die ene allergrootste hit werd uiteraard voor het allerlaatst bewaard en vol overgave zong iedereen mee op Boys Don’t Cry. The Cure schreef vanavond geschiedenis in Landgraaf, de band was in bloedvorm en werkelijk alles klopte. Pinkpop kreeg dan ook de hoofdact waar men op deze zaterdag naar snakte!
Foto’s door Dave van Hout – Rockportaal.nl
