Tekst: Jordy Weustenraad, Foto’s: Priscilla Derks
In 1976 werd in New York de rockband Foreigner opgericht door onder anderen Lou Gramm, Mick Jones en Ian McDonald. Van die oorspronkelijke bezetting maakt tegenwoordig alleen gitarist Mick Jones nog deel uit van de band, ware het niet dat hij al jaren niet meer mee op tour gaat. Daar staat tegenover dat Jeff Pilson en Michael Bluestein inmiddels al bijna twintig jaar vaste krachten zijn en bovendien te horen zijn op het meest recente studioalbum. Daarmee is er meer dan voldoende aanleiding om de nalatenschap van deze legendarische rockformatie voort te zetten.
Foreigner viert dit jaar zijn vijftigjarig bestaan met niet alleen een aantal festivaloptredens, maar ook diverse eigen concerten door Europa. Eén daarvan vindt plaats in Nederland, waar een uitverkochte 013 in Tilburg het decor vormt voor deze jubileumtour. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Duitse shows treedt de band zonder voorprogramma aan. Hierdoor vullen de eerste klanken pas om half negen de zaal.
Het sextet kiest ervoor om te beginnen met Double Vision en Head Games, en ondanks dat dit toch bescheiden hits zijn, reageert het publiek nog wat terughoudend. De rechtlijnige rocktracks dienen echter als opmaat naar de grootste klassiekers uit het omvangrijke oeuvre van de band.
Zodra Michael Bluestein de herkenbare keyboardpartij van Cold As Ice inzet, gaan handen en telefoons massaal de lucht in. Zanger Luis Maldonado neemt pas sinds vorig jaar de lead vocalen voor zijn rekening, maar maakt direct indruk met een loepzuivere performance. Daarmee rekent hij overtuigend af met de kritische geluiden die online over zijn aanstelling te lezen waren.
Niet alleen vocaal onderscheidt Maldonado zich. Ook als frontman staat hij zijn mannetje. Met zichtbaar gemak beweegt hij zich over het podium en weet moeiteloos het publiek op te zwepen.
Het zestal speelt vandaag niet heel veel nummers, maar beperkt zich voor dit optreden tot hun tiental hitnummers, waardoor er extra ruimte is voor meerdere solo’s. Zo krijgen we een lange en sfeervolle keyboarduitbreiding op Waiting For A Girl Like You en mogen gitaristen Bruce Watson en John Roth meermaals schitteren met diverse gitaarduels.
Ook de opbouw van de setlist is zorgvuldig doordacht. Stevigere rocknummers wisselen af met gevoelige ballads. Het in Nederland goed scorende That Was Yesterday draagt Maldonado op aan zijn dochter, terwijl Feels Like the First Time vervolgens wordt gebruikt als eerbetoon aan de Hall of Fame, waarvan Foreigner sinds vorig jaar officieel deel uitmaakt.
De cover van Bridge Over Troubled Water voegt inhoudelijk weinig toe aan het concert, maar vloeit wel subtiel over in Urgent. Dit nummer krijgt een krachtige uitvoering, waarin zowel de zang als het instrumentale spel uitblinkt. Bovendien trakteert Bluestein het publiek op een opvallende keytarsolo. Juist in de momenten van samenzang komt de kracht van Foreigner optimaal naar voren.
Daarna volgt een uitgebreid instrumentaal intermezzo waarin Bluestein en drummer Chris Frazier centraal staan. Een melancholische keyboardlijn vloeit geleidelijk over in een synthesizersolo, waarna Frazier het stokje overneemt met een lange drumsolo. Het segment duurt iets langer dan nodig, maar het aanstekelijke speelplezier van de drummer compenseert veel.
Het publiek wordt vervolgens beloond met een energieke uitvoering van Jukebox Hero, waarbij bassist Pilson prominent op de voorgrond treedt dankzij de iconische baspartij die het nummer draagt. Halverwege stelt Maldonado de rest van de band voor en volgt er een heuse sing-off tussen de linker- en rechterzijde van de grote zaal. De band verlaat het podium, maar een toegift ligt voor de hand.
Deze bestaat vandaag uit het flitsende Long, Long Way From Home en het nummer waar iedereen voor is gekomen: I Want to Know What Love Is. De meesten toveren een telefoon tevoorschijn, terwijl de hele zaal met de frontman en consorten meezingt. Toch hebben de zes heren er nog geen genoeg van, want met het explosieve Hot Blooded zet Foreigner uiteindelijk een punt achter de avond.
Ondanks het ontbreken van originele bandleden staat hier een sterke liveband die de status van Foreigner eer aan doet. De muzikale kwaliteit, het enthousiasme en de liefde voor het repertoire maken duidelijk waarom deze songs na een halve eeuw nog altijd zoveel mensen weten te raken. Ik kijk alweer uit naar hun show op Graspop aankomende zondag!
