Doodswens begon eens als black metal duo. Twee dames, I. en F., richtten de band op tijdens hun Metal Factory (de MBO-opleiding voor metal muzikanten in Eindhoven) periode. Een paar jaar terug heeft F. de band verlaten en heeft I. een lineup gevonden om de band definitief mee door te zetten. We spraken met haar over het nieuwe album, self-titled Doodswens en deze periode.
Je nieuwe album voelt als iets dat heel organisch is ontstaan. Kun je vertellen hoe het schrijfproces is verlopen, zeker met de overgang naar een volledige band?
“Het is eigenlijk heel natuurlijk gegaan. Bij Doodswens moet het ook een beetje zo ontstaan, bijna magisch. In eerste instantie was er nog geen vaste line-up. Ik had wel al ideeën, maar het echte startpunt was toen we een touraanvraag kregen voor 2024, met Marduk. Dat was zo’n kans waarvan ik meteen wist: dit moet ik doen.”
Maar je had op dat moment nog geen volledige band?
“Nee, en dat maakte het ook spannend. Ik had Ricardo al in gedachten voor bas, een goede vriend van me. Via via kwam Peter erbij op gitaar, en vanaf het moment dat we samen in de repetitieruimte stonden, klikte het eigenlijk meteen. Niet alleen persoonlijk, maar ook muzikaal.”
Wanneer werd het duidelijk dat dit meer was dan alleen voorbereiding voor een tour?
“Tijdens de repetities al een beetje, maar echt op tour. We hadden eerst het idee: we schrijven een paar nummers voor live. Maar er was zo’n sterke creatieve klik dat we al snel wisten: zodra we terug zijn, gaan we dit doortrekken naar een volledige plaat. Eigenlijk zaten we al midden in het schrijfproces voordat we dat zelf doorhadden.”
Hoe lang duurde het uiteindelijk om het album af te ronden?
“Ongeveer een jaar. We hadden een paar nummers liggen, maar het echt afmaken van een plaat — schrijven, opnemen, alles — dat kost gewoon tijd.”
Jullie zitten opnieuw bij Svart Records. Was dat een vanzelfsprekende keuze?
“Niet per se. We hadden ooit voor twee platen getekend, maar dat was vrij open. Op een gegeven moment lag het eigenlijk stil. Toen we de nieuwe plaat af hadden, hebben we die gewoon weer opgestuurd. Zij bleken toch geïnteresseerd. Voor ons voelde het als een goede middenweg: of volledig DIY, of meteen een groot label. Dit zat daar precies tussenin.”
Wat maakt deze plaat anders dan jullie eerdere werk?
“Het simpele antwoord is: andere mensen. Maar het gaat verder dan dat. Je verandert als persoon, je groeit muzikaal. Dat hoor je terug. Tegelijk hebben we nooit bewust geprobeerd om “typisch Doodswens” te maken. Het moest gewoon goed voelen, en dat deed het.”
Toch blijft die rauwe sfeer van eerdere releases wel aanwezig.
“Ja, die essentie zit er nog steeds in. De demo had een bepaalde magie die je nooit meer kunt reproduceren. Dat was puur, onwetend bijna. Deze plaat is misschien iets beter geproduceerd, maar dat gevoel proberen we niet te kopiëren. Dat heeft geen zin.”
Je hebt nu ook de vocals op je genomen, naast drums. Was dat een moeilijke keuze?
“Eigenlijk niet. Het was altijd al iets wat ik wilde. Toen ik begon met muziek deed ik al vocals en drums tegelijk. Maar ik moest toen kiezen waar ik me op wilde focussen. Uiteindelijk is dat idee altijd blijven hangen.”
Was er een moment waarop je wist: dit gaat werken?
“Ja, heel duidelijk. De eerste keer dat ik met een microfoon achter het drumstel zat. Dat moment dat alles samenkomt… Dat vergeet ik nooit meer. Toen wist ik: ik ga dit doen, wat er ook nodig is.”
Heb je de plaat ook op die manier opgenomen, tegelijk drummen en zingen?
“In eerste instantie wel. Voor mij versterkt dat elkaar. Maar uiteindelijk hebben we voor de opname besloten om het te scheiden, puur omdat dat beter werkt voor een studioplaat. Maar de energie komt wel uit dat simultane spelen.”
Jullie hebben een vrij intense weg afgelegd richting die eerste grote tour. Wat betekende die voor jou?
“Alles. Ik heb er ook echt dingen voor opgeofferd. Ik heb bijvoorbeeld een droombaan laten schieten toen die tour binnenkwam. Maar dat voelde logisch. Dit is wat ik moet doen.”
Het klinkt als een lotsbestemming.
“Ja, dat is het bizarre. Ik had een gesprek met iemand die zei: “jij moet gewoon een tourbus in.” En letterlijk daarna kreeg ik een mail met een touraanbod. Dat soort momenten maken het heel duidelijk.”
Tegelijk waren er ook moeilijke keuzes binnen de band.
“Zeker. Niet iedereen kon of wilde mee in dat traject. Dat was lastig, maar voor mij was het duidelijk: ik ga die tour doen, wat er ook gebeurt. Soms moet je gewoon kiezen.”
Heb je ooit last gehad van podiumangst, zeker nu je ook zingt? Ik weet dat F. daar last van kon hebben.
“Nee, geen echte angst. Bij mij zit het meer in perfectionisme. Dat je zelf elk foutje uitvergroot. Maar dat is iets anders dan bang zijn om op een podium te staan.”
Als je terugkijkt op het hele proces, van eerste ideeën tot deze plaat, wat blijft het meest hangen?
“Dat alles uiteindelijk op zijn plek is gevallen. Lange tijd voelde het alsof ik wist wat ik wilde, maar niet de juiste mensen had. En nu klopt het gewoon. Dat is misschien wel het belangrijkste.”
