Het Finse Insomnium staat al jarenlang bekend om hun kwalitatieve hoogstaande melodieuze deathmetal met melancholische inslag. Met negen langspelers onder zich maakt dit collectief zich op voor het uitbrengen van alweer hun tiende plaat, genaamd Netherworlds. Eens kijken wat deze melancholische Finnen te bieden hebben.
Na een sfeerrijk intro begint Netherworlds in stijl met Shadowlife, een nummer dat zo uit de stal van Evergrey kan komen, inclusief heerlijk gitaarwerk. Vanaf Remembrance wijkt Insomnium uit naar de vertrouwde melodieuze deathmetalklanken. Op Gleam In The Black gaan de handschoenen en laat de band zich van een verrassend straffe kant zien waar een Hypocrisy zich niet voor zou schamen.
Het folky en licht progressieve The Hour Grows Late kent wel hele sterke verwijzingen naar hun landgenoten van Amorphis en Barren Earth. In mindere mate geldt dit ook voor Arch Of The Sky. Op Pathways Of The Night en The Banished gaat het tempo weer omhoog en deze nummers liggen meer in het verlengde van het eerdergenoemde Gleam In The Black. Naar mijn idee zijn dit ook de sterkste nummers op Netherworlds.
Ethereal Sleep lijdt aan hetzelfde euvel als Shadowlife en The Hours Grow Late. Het is geen slecht nummer, maar het doet wel ontzettend sterk denken aan een bekend voorbeeld, in dit geval Katatonia met een vleugje Sisters of Mercy.
Op Netherworlds ontbreekt het niet aan variatie en goedgeschreven nummers, maar op een aantal nummers hebben deze Finnen wel erg goed naar zekere vakbroeders geluisterd. Kortom, goede en solide uitvoering, maar met deze plaat winnen ze niet de originaliteitsprijs.