Volgende maand ga ik naar het concert van Johnny Marr in Utrecht. Aangezien ik hem nog nooit eerder live heb gezien, is zijn live plaat, Adrenalin Baby, het enige beeld wat ik van hem heb als live muzikant. Ter voorbereiding op het concert luister ik regelmatig naar dat, inmiddels tien jaar oude, live album. Hoe relevant dat beeld dus is, kan ik niet beoordelen. Gelukkig brengt hij morgen een nieuw live album uit, Look Out Live!, dat vorig jaar is opgenomen tijdens een uitverkochte show in London.
Met een bak energie opent Sensory Street het album, een van mijn favoriete solo nummers van de Britse gitarist. Het valt me direct op dat het album niet alleen beter gemixt is dan het eerder benoemde live album, Marr lijkt ook beter bij stem te zijn en instrumentaal is het allemaal een stuk energieker.
Een van de hoogtepunten is upbeat elektronische rocker Spirit Power and Soul, waarbij je helemaal in de tekst en instrumenten op kunt gaan. Ondanks dat ik al bekend was met veel van zijn solo werk, komen de nummers nu een stuk beter tot hun recht. Het klinkt allemaal een stuk levendiger. Zo hoor ik meer emotie in de manier waarop hij het prachtige Somewhere brengt.
Hoewel Johnny Marr een succesvolle solo carriere heeft, associeren te meesten hem met The Smiths, een van de belangrijkste en invloedrijkste bands ooit. Gek genoeg heeft zijn solo werk mijn voorkeur in deze setting. Wellicht associeer ik de stem van Morrissey teveel met welbekende klassiekers als This Charming Man en Bigmouth Strikes Again. Dit wil echter niet zeggen dat Marr niet weet te overtuigen, ik kan er moeilijk aan wennen dat iemand anders deze nummers zingt.
Waar Marr me wel direct in weet te overtuigen, is dat hij ook nummers van anderen eigen kan maken. Dit doet hij in de vorm van een uitstekende cover van Iggy Pop’s The Passenger. De afwisseling in solo werk en Smiths nummers is goed en biedt genoeg voor een ruim publiek. Doorgewinterde fans zullen smullen van een live release zoals deze en luisteraars bekend met de hits hebben genoeg te ontdekken.