Zingem Beeft was dit jaar toe aan zijn achtste editie in negen jaar. Volgend jaar viert dit festival dus zijn tiende verjaardag, en we hopen dat dat een vet feestje mag worden, maar eerst kijken we even naar wat er dit jaar te beleven viel in De Mastbloem in Kruisem (B).
Zingem Beeft durft al eens uitpakken met een uitdagende affiche en dat was ook dit jaar het geval. Voor sommigen was de affiche van dit jaar ‘niet metal genoeg’. Terwijl dit festival nochtans geen metal claimt in zijn naam en al langer dan dit jaar altijd wel een ‘kern’ van metal had en tegelijk heel breed programmeerde. Het is ook maar hoe je metal wil definiëren. Dat zal voor elke metalhead of fan van luide gitaren anders zijn. De editie van 2025 beloofde op papier alvast veel variatie en dat dit festival zo goed als uitverkocht was, betekent dat er genoeg muziekliefhebbers zijn zonder oog- of oor-kleppen.
Het loont op Zingem Beeft vaak de moeite om echt de hele line up te komen bekijken, omdat er al eens een positieve verrassing te spotten valt in de eerste uren van dit festival. De opener van dit jaar was Walfang. Inzake genre kleven ze het label ‘post-everything’ op zichzelf, maar je kan het ook omschrijven als een mix van duistere grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en mathrock. De band komt uit Sint-Niklaas, ze spelen samen sinds 2011 (eerst nog als Monkey Juice) en hun muziek gaat van dynamisch naar dromerig, van zacht naar een kopstoot. Ze speelden onlangs nog als support voor Cobra The Impaler in de Trix in Antwerpen. Inzake releases hebben we vooral goede herinneringen aan LØV uit 2021.
Ondanks dat de band zou openen en alle instrumenten ruim op tijd klaar stonden na de soundcheck, werd de band niet aangekondigd op het voorziene uur. Het duurde minstens 10 minuten voor de bandleden met bedrukte gezichten het podium opgingen. Pas een dag later zou duidelijk worden waarom, op de Facebookpagina van de band: een discussie over het al dan niet tonen van een Palestijnse vlag op het podium. Een moeilijke discussie. Je vindt het hele verhaal op Facebook voor wie er het fijne van wil weten. Jammer genoeg voelde je aan de hele set dat de band hierdoor niet lekker in zijn vel zat. Ze hebben er nog het beste van gemaakt voor zichzelf, het publiek en de organisatie. Ze hadden ook kunnen weggaan zonder te spelen. Toch een beetje een valse start. In de ingekorte set herkenden we twee nummers uit LØV en één nummer uit 2023.
Na Walfang was het de beurt aan Ka’Una. Hier minder onduidelijkheid over het genre, want deze band staat voor postmetal. Ka’Una bestaat onder meer uit leden van Thurisaz, een band die al eens headliner was op Zingem Beeft. Als Ka’Una moeten ze – nu in een ander genre – opnieuw vanaf nul beginnen, maar dat doen ze met veel enthousiasme.
Ka’Una serveert een soundscape van zware riffs, pompende drums, een diepe bas en een stem waarvan je nekharen omhoog komen. Een sonisch landschap waarin ambient, noise, psychedelische en progressieve sounds naadloos samenvloeien. Ka’Una’s debuutplaat Focus werd uitgebracht in 2024 door Dunk!records en deze band passeerde ook al op Dunkfest. Vorig jaar deden ze een korte tournee door Turkije.
In Kruisem zagen we een enthousiaste en gretige band die binnen de grenzen van de postmetal een herkenbaar eigen gezicht gevonden heeft. Ze brachten naast drie tracks uit Focus al een nummer van hun volgende album, met gastvocalen van Tine Moniek. Haar kan je kennen van haar Nederlandstalige synthwaveband Drift, maar ze zit in heel uiteenlopende projecten. Haar Nederlandstalige monoloog in De Piranha der Consumptie maakte flink indruk op de aanwezigen.
Tine is op negen edities nog maar de tweede vrouw op het podium van Zingem Beeft, of de derde als we de voormalige presentatrice Adinda meetellen. Is dat een werkpuntje voor de organisatie of is het publiek daar totaal niet mee bezig? Het is te begrijpen dat een relatief klein festival eerder bezig is met de juiste bands te boeken om genoeg tickets te verkopen zodat de volgende editie gegarandeerd is. Grote festivals die elk jaar zeker zijn om uit te verkopen en die honderden bands en artiesten programmeren, hebben wel de ‘luxe’ om daar rekening mee te houden.
Maar kijk, diversiteit is er wel, want An Evening With Knives is een band uit Nederland op een voorts volledig Belgische affiche. Dit was nog maar de tweede buitenlandse/Nederlandse band in de geschiedenis van Zingem Beeft, na Cryptopsis vorig jaar. An Evening With Knives stond al eens op de affiche, maar dat was op de afgelaste corona-editie van 2020. Deze Nederlandse band mixt postmetal, psychedelische rock en doommetal. Ze brachten hun eerste EP uit in 2015, stonden in 2019 op Alcatraz en deelden al podia met Truckfighters, Corrosion Of Conformity, Elder en Steak Number Eight (nu Stake). Dit jaar brachten ze hun derde studio-album End of Time uit, maar het was het vorige album dat de grootste brok vormde in de set op Zingem Beeft.
An Evening With Knives is altijd goed voor een feestje. Net als bij pakweg Psychonaut bewijst dit trio dat postmetal ook met veel energie, publieksinteractie en grinta kan gebracht worden. Dit was in publieksbeleving het eerste hoogtepunt van de dag. Beste song van de set was opnieuw het onverwoestbare Drowning in Daybreak waarmee de set werd afgesloten.
Heisa is een Vlaamse noiserockband met invloeden van Tool, maar ook van Battles en Warpaint. Ze brachten dit jaar hun derde album Trois uit. Een beetje een klassiek geval van de ‘moeilijke’ derde. Nog eigenzinniger dan hun sublieme eerste en tweede album. Maar niet dat ze een ontoegankelijk album gemaakt hebben. Dan zouden ze dit jaar niet op Pukkelpop gestaan hebben voor een ruim en enthousiast publiek. Voor wie zijn metal puur en onversneden lust, was Heisa misschien wat exotisch. Wie de tijd en moeite nam om echt te luisteren en mee te gaan op de trip van deze band, kreeg enkele pareltjes te horen. Heisa bracht één van de meest intense sets van Zingem Beeft, terwijl een aanzienlijk deel van het publiek liever een pintje dronk aan de toog. Hopelijk laten de organisatoren zich hierdoor niet ontmoedigen om dergelijke bands een podium te geven. De leukste nummers in de set van Heisa waren The Harmonist, Lazar en het oudere Serenity Now.
Van bij de start van Heisa’s set keken we met wat verwondering naar de veel te ruime en dikke wollen trui van drummer Jonathan. Hij leek er echt mee te worstelen achter zijn drumstel. Bij het laatste nummer kwam de aap uit de mouw, of beter, kwam het Palestina-T-shirt vanonder de wollen trui. Wat bij Walfang niet gelukt was, werd hiermee een klein beetje rechtgezet.
Temptations for the Weak werd opgericht in 2011. Dit is een metalcoreband met invloeden van bands als Killswitch Engage en Machine Head, met de focus op vette riffs, knallende ritmes en een combinatie van ruwe en cleane vocalen. Ze stonden al op Graspop, Alcatraz, Summer Breeze, Jera on Air. Hun meest recente studio-album is ‘Fallen From The Stars’ uit 2022. In 2024 verscheen ook al de nieuwe single “Silver Lining”. Temptations For The Weak stonden net als An Evening With Knives op de afgelaste covid-editie van Zingem Beeft van 2020, maar deze metalcoreband kon die nare herinnering in 2021 al uitwissen met een geslaagde herkansing. Dat ze dit jaar opnieuw gevraagd werden, is een mooie opsteker voor de band. Deze band kreeg het meeste volk tot voor het podium en bijna alles wat ze vroegen, gebeurde ook: circle pit, wall of death, meezingen, het ritme meeklappen, … De band speelde liefst vijf nieuwe nummers en die klonken net zo vet als het oudere materiaal (Trade This Life, Tear It Down en The In-Between). Mijn nieuwe favoriet is Drowning World.
Komende zaterdag speelt Temptations For The Weak op het Big Ass Metal Fest in Utrecht en een week later staan ze op het podium van Fuizenfest in Riel.
Headliner Cobra The Impaler moest op het laatste nippertje afzeggen voor Zingem Beeft om medische redenen. Na heel wat rondbellen mocht No Prisoners aantreden als invallers. No Prisoners is sinds 2023 de band van Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov), Pieter De Wilde (Raketkanon, Cowboys & Aliens, Welkin) en Leander Van het Groenewoud (zoon van Raymond en van onder meer Lee Anderson). Vorig jaar was er een EP, dit jaar een album. Ze spelen een grungy punk (Wipers, Hüsker Dü, Dead Kennedys…) en ze staan al eens in het voorprogramma van bands als Brutus, Stake, L’itch, Crowd of Chairs en Psychonaut.
Ondanks dat ze vooraf niet aangekondigd waren voor Zingem Beeft, bleven verrassend veel mensen toch gewoon in de zaal om de hele set van No Prisoners uit te kijken. De band stond gretig op het podium, ook al hadden ze eerder die dag al eens het beste van zichzelf gegeven op Leffingeleuren, een ander leuk festival. Het helpt ook dat dit powertrio een heel toegankelijke versie van punkrock brengt, anders dan ten tijde van Raketkanon of Kapitan Korsakov.
Geen Cobra The Impaler als headliner, wel Arson. Beide bands delen dezelfde drummer, dus stond er toch één vijfde van de voorziene headliner op Zingem Beeft. De oorsprong van Arson gaat terug tot de lente van 2016 wanneer leden van verschillende Gentse metal en screamo bands samenkomen en zich los willen scheuren van de subculturen waar ze al jaren in vertoefden. Arson brengt een harde mix van rock ’n roll, punk, hardcore en southern rock. Voor fans van Every Time I Die, John Coffey, Kvelertak of Frank Carter & The Rattlesnakes, … Ze spelen regelmatig in Nederland. Dit jaar stonden ze onder meer op Zwarte Cross en op Graspop Festival Baflo (niet het ‘echte’ Graspop in België, maar ergens in Nederland).
De mannen van Arson zaten naar goede traditie strak in het pak, ze hadden hun vaste ober bij die shotjes whiskey uitdeelde aan de eerste rijen van het publiek en de set eindigde met het in de fik steken van een deel van het drumstel. Wie de band al wat langer volgt, herkent het ritueel. Ook een vaste waarde: chaos. Van bij de start hossen de bandleden over het podium, gooien ze zich in de fotopit en maken ze een rondje door het publiek. De chaos kreeg nog een extra dimensie met enkele confettikanonnen, balonnen en wc-rollen die vanuit het publiek het podium werden opgegooid. Arson staat voor een onstuitbare energie en die gaat in de twee richtingen: naar het publiek en vandaar terug.
Arson werkt aan een opvolger voor un debuutalbum All In, All Sin uit 2023, maar in Kruisem vormde het ‘oude’ album nog de hoofdbrok van de set. Er was geen toegift, wat nochtans een mooie traditie is voor een headliner op een dergelijk festival. Arson was dan wel onverwacht tot afsluiter gepromoveerd, ze droegen die titel waardig.
Al bij al was het een bijzondere editie van Zingem Beeft. Een uitdagende affiche, een headliner die afzegt en het gedoe met het Palestina-protest, maar ook de uitstekende ticketverkoop, het snel kunnen uitwerken van een plan B, een massa tevreden gezichten in de zaal, … Na deze editie zijn we heel benieuwd naar de editie van 2026.