Het Brabantse Schijndel was tijdens Pasen weer de plek voor The Greatest Show On Earth, oftewel Paaspop 2026. Drie dagen lang was Rockportaal present om tussen de vele acts op zoek te gaan naar de krenten uit de pap, op zoek naar waar de gitaren ronken, op zoek naar het alternatieve programma van Paaspop!
Terwijl veel bezoekers zich nog verbaasden over het geweldige decor van Paaspop baanden velen zich naar The Shelter, een van de vele podia van het festival, waar over het algemeen veel alternatieve acts stonden geprogrammeerd. Rockportaal trapte deze editie af met een show van de Equal Idiots, een band uit het Belgische Hoogstraten. Het muzikale duo is al jarenlang actief, stond al op vele grote festivals, maar kon vandaag in Schijndel nog geen grootse indruk maken. De garagerock knalde heerlijk door de speakers, maar de band kreeg de bezoekers nog niet echt mee. Wel gingen de hoofdjes op en neer, maar misschien speelde het vroege tijdstip ook nog mee. Gelukkig hadden de heren een belangrijke troef in handen door richting het einde van de set een extra muzikant op het podium te verwelkomen die met zijn saxofoon alsnog de tent op zijn kop zette.
De programma-commissie van Paaspop doet ieder jaar zijn best om vernieuwende acts naar het festival te lokken en daarnaast hopen ze ook weer met verrassende grote namen te komen die de grootste tent van het festival, de Apollo geheel zouden kunnen vullen. Daarnaast is er altijd ruimte voor de gevestigde orde, voor oude bekenden die op eerdere edities ook al eens op het podium stonden. Zo maakten de heren van Triggerfinger zo’n vijftien jaar geleden al hun debuut op Paaspop en sindsdien is er veel gebeurd voor de band uit België. Even leek Triggerfinger dan ook van de aardbodem verdwenen, maar Ruben Block en zijn band is weer op zijn retour en liet dat vandaag overduidelijk horen in een goedgevulde Phoenix. Een nieuwsgierig publiek wou wel eens horen hoe de band anno 2026 klonk, of de puntige rock was gebleven. Wie niet beter zou weten zag simpelweg een sterke show van deze heren, waarbij naast frontman Ruben Block, drummer Mario Goosssens er ook een belangrijke rol was weggelegd voor bassist Geoffry Burton. Paaspop was dan ook getuige van de wederopstanding van Triggerfinger, waarbij de band vele klassiekers liet horen, die ervoor zorgden dat de vuisten weer de lucht in mochten en er wat dansjes werden gemaakt. Het publiek was dan ook klassiekers zoals Is It, By Absence Of The Sun en Perfect Match niet vergeten, maar ook trakteerde de band het publiek op nieuw materiaal. Natuurlijk waren de blikken gericht op de charismatische frontman en met zijn bewegingen en een dijk van een stem kreeg hij het publiek weer mee. De bluesy rock was dan ook niet verdwenen, Triggerfinger klonk als vanouds en nodigde iedereen uit om naar de show in Paradiso te komen en kon de Phoenix niet verlaten zonder de cover van I Follow Rivers te spelen.
In The Shelter maakte het Paaspoppubliek vandaag kennis met de Ierse band Somebody’s Child. De heren uit Dublin tourden al eens met Kings Of Leon en The War On Drugs en al snel werd duidelijk op Paaspop dat deze bands ook een grote inspiratiebron waren voor Somebody’s Child, waarbij er ook nog een vleugje U2 altijd om de loer lag. De heren bleken in goeden doen in The Shelter en bleken voortreffelijk gitaar te kunnen spelen. Hun songs waren misschien nog wat aan de dunne kant, maar konden wel op applaus rekenen in de tent. Vooral als de band een beetje de dromerige The War On Drugs-kant bewandelden werden de toeschouwers meegenomen op die experimentele trip. Ook flirten Somebody’s Child graag met wat elektro, iets wat ze op hun meest recente album When Youth Fades Away ook al openlijk deden. Somebody’s Child is dan ook zo’n band om in de gaten te blijven houden.
Een vaste waarde op Paaspop is en was ook afgelopen weekend rockcafé Thunderbolt. In deze tent stonden voornamelijk allerlei hardere Tribute-bands geprogrammeerd en voor velen was ook dit jaar de Thunderbolt de gezellige hangplek om te genieten van veel bekende nummers, bier in glazen flessen en in de pauzes veel hardere gitaarmuziek. Niet voor niets stond deze tent dan ook mudvol toen Powerslave, een Iron Maiden-tributeband uit Nederweert zich kwam melden. Het was tijd voor de muziek van een van de grootse heavy metalbands uit de muziekhistorie en vol overgave ging de band er tegenaan, waarbij de toeschouwers zich graag lieten horen op klassiekers zoals The Trooper, Wasted Years, Fear Of The Dark, Hallowed Be Thy Name en vele anderen. De Thunderbolt bleef maar volstromen, eigenlijk de enige plekken waar men goed zou kunnen staan waren op het podium en ook op de bar, waarop volop gedanst werd en ook de grote lampen op en neer zwierden. Elk nummer was dan ook raak en werd van voor- tot achteraan helemaal meegezongen. Powerslave was dan ook een uur lang de baas van de Thunderbolt.
Sophie Straat stond een paar jaar geleden nog in de Phoenix op Paaspop, maar mocht zich vandaag komen melden in The Shelter. De dame bij wie men nochtans niet de kaas van het brood zou durven eten bleek wat zenuwachtig vandaag. Ze had zojuist haar clubtour afgesloten en nu waren de festivals aan de beurt, waarbij het dan ook niet louter haar eigen publiek was waarvoor ze zou spelen. De Amsterdamse bracht vorig jaar haar nieuwste album Wie De Fak Is Sophie Straat uit en op dat album liet de zangeres al horen de protestsongs te hebben omarmd en vandaag op Paaspop werden deze songs dan ook live gespeeld. Geen enkel nummer van het vorige album zou worden gespeeld, naar eigen zeggen deed ze niet aan concessies en wie dan ook hoopte op een paar bekende meezingers van De Smartlap Is Niet Dood kwam bedrogen uit. Vandaag opende ze echter wel met Vrijheid, Gelijkheid en Zusterschap van dat vorige album, maar meer oudjes zouden er niet passeren. De band ging er vol tegenaan en Sophie kreeg het publiek redelijk gemakkelijk mee. Sophie was dan ook omringd door een geweldige band die er voor zorgde dat de Amsterdamse vrolijk haar ding kon doen. Op het nieuwe album heeft de zangeres al laten horen dat ze graag maatschappijkritische nummers maakt en dat was ook te merken in The Shelter. Zo hoorden we ineens het Engelstalige Let Me Tell You Something ‘Bout My Country, waarbij ook iedereen die de Nederlandse taal niet bezigde kon horen waarover Sophie zich kon opwinden. De boodschap werd dan ook in een razend tempo vertolkt op Paaspop en nadat ze uitgebreid haar hele band had voorgesteld dacht ze na zo’n drie kwartier het podium te verlaten, maar werd teruggefloten, de act was voor een uur geboekt. Aangezien ze weigerde om een hitje van weleer te pakken besloot ze dan maar om openingstrack Vrijheid, Gelijkheid en Zusterschap nogmaals te spelen. Een opvallende keuze om een track dubbel te spelen. Een betere voorbereiding was misschien geen overbodige luxe.
De eerste festivaldag van Paaspop 2026 was bijna ten einde, maar niet voordat er werd afgesloten met een vrolijk punkfeest in de Thunderbolt. Dit feestje werd geleid door een aantal ongeleide projectielen uit Wales die onder de noemer Punk Rock Factory een heel aantal bekende covers van een punkrockjasje hadden voorzien. Wie had dan ook gedacht dat een volle Thunderbolt schaamteloos zou meezingen op Ricky Martin’s Livin’La Vida Loca? Nu dan ook het hek van de dam was mocht ABBA met Mamma Mia ook niet ontbreken en zo zouden er nog heel veel bekende nummers volgen. De punkrockversies waren uiteraard allemaal een tikkeltje harder dan het origineel en bevatte veel meer gitaren en gebrul. Het publiek ging helemaal mee in dat feestje en bleek Under The Sea uit The Little Mermaid ook al te kunnen meezingen. De Thunderbolt was even het bolwerk van foute hits die in een snel tempo met elkaar werden afgewisseld. De band bleef echter wel veel hangen in het tekenfilm-genre en voor een festivalshow zou Punk Rock Factory er goed aan doen om ook andere nummers een kans te geven. Desondanks gingen de keeltjes ver open bij Spongebob Squarepants en Pokemon en kreeg de band het voor elkaar dat er flinke moshpits ontstonden. Soms werd het publiek een iets te lange adempauze gegund door de praatgrage mannen, maar dat zorgde ervoor dat vervolgens iedereen er weer volop tegenaan ging. Met het optreden van Punk Rock Factory kwam dan ook een feestelijk einde aan deze eerste festivaldag.
Foto’s door Fotografie Maarten Meulensteun