Het eerste festival van het jaar zat er weer bijna op. Al twee dagen lang hadden velen vertoefd in het Brabantse Schijndel en genoten van de vele optredens van nationale en internationale namen. Voor een laatste maal zullen velen het blokkenschema nogmaals hebben gechecked, gekeken of er nog niet ergens een verdwaalde festivalmunt lag en zich vervolgens klaargemaakt voor een laatste dag Paaspop met heel veel mooie namen.
De bezoekers die al vroeg op middag zich kwamen melden in The Shelter werden daar wakker geschud door het jonge frisse Grote Geelstaart. De band verwierf al de nodige roem door hun optredens tijdens de Popronde en ook vandaag lieten ze zich van hun beste kant horen. Zeg maar nee, want dan krijg je er twee zou een slogan kunnen zijn bij Grote Geelstaart, want er stonden maar liefst twee drumstellen opgesteld met als gevolg dat er het nodige drumgeweld losbarstte. Wat heerlijk om zeg maar twee keer een double bass te horen. Wie had dan ook gedacht dat deze heren, die braaf gekleed in maatpak, zoveel geluid zouden voortbrengen. Paaspop werd getrakteerd op een potje noiserock, waarbij de band nog in het Nederlands hun tekst liet horen ook. Wat een fijn begin voor deze dag.
Vervolgens was het tijd om de eerste grote internationale naam van de dag te verwelkomen in de Phoenix. Niemand minder dan Editors-frontman Tom Smith was naar Paaspop gekomen om zijn solo-materiaal te promoten. Vorig jaar bracht Tom het album There Is Nothing In The Dark, That Isn’t There In The Light uit, een album met veelal rustige songs, die met gemak in een akoestisch jasje gespeeld zouden kunnen worden. En dat was ook exact wat Tom Smith vandaag op Paaspop kwam doen. Prachtige nummers klonken door de tent, maar de Phoenix bleek niet de juiste tent voor luisterliedjes. Het geroezemoes bleef maar aanhouden en hierdoor verzoop het mooie stemgeluid van de Editors-frontman in de menigte. Pas toen de klassiekers van zijn eigen band voorbij kwamen leefde de tent wat meer op en zong massaal mee of pakte er even de telefoon bij. Tijdloze songs zoals An End Has A Start , Munich en Smokers Outside The Hospital Doors vervelen uiteraard nooit en het was ook bijzonder om een akoestische versie van Papillon te horen. Na een weifelende start overrompelde Tom Smith vandaag alsnog.
In 2025 werd de Apollo, de nieuwe grootste festivaltent van Paaspop geïntroduceerd. Met ruimte voor 23.000 bezoekers mag men spreken van een gigantische tent die met regelmaat helemaal vol staat. Zo was er eerder dit weekend al het verhaal dat er bij Racoon geen doorkomen aan was en ook vandaag bij het optreden van Acda en De Munnik waren veel bezoekers weer present. De grote tent puilde uit en zong massaal mee op de vele klassiekers van weleer, maar ook de nummers van het in 2023 verschenen AEDM werden van voor tot achter helemaal meegezongen. De bezoekers van Paaspop werden dan ook meegenomen door het gehele muzikale oeuvre van de zangers die ooit eens als theatermakers hun debuut maakten. Acda en De Munnik wisten bezoekers van jong tot oud naar de Apollo te lokken en samen maakten ze er een mooi meezingspektakel van, waarbij de nummers waarin karakter Herman centraal staat allemaal voorbijkwamen en er zelfs een rolletje voor Ronnie Flex was weggelegd om tijdens De Kapitein Deel II mee te zingen en te rappen. Met zoveel bezoekers zou je het bijna Heel Paaspop Zingt Acda en De Munnik mogen noemen.
Een podiumdier, zo zou je punkzangeres Karen Dio wel mogen noemen. De Braziliaanse stond al eens op het podium bij Limp Bizkit, had al een flinke ronde langs veel festivals gemaakt, maar maakte vandaag haar debuut op Paaspop In een volle Shelter mocht deze dame haar kunsten komen vertonen en de zeer energieke Karen Dio wist de bezoekers al snel in te palmen met haar puntige songs, rauwe muziek en sterke persoonlijkheid. Deze dame had dan ook een duidelijke boodschap, kom op voor jezelf, laat een ander je niet zeggen wat je moet doen of hoe je dat zou moeten doen. Haar looks en haar houding versterkte dat gevoel en niet voor niets kreeg deze dame het voor elkaar dat er in de Shelter een flinke moshpit ontstond en ook mocht de bijpassende circlepit niet ontbreken. Ook probeerde Karen Dio nog het publiek mee te laten zingen, maar de dame in kwestie riep ook om artiesten te supporten en merchandise te kopen. Niet voor niets volgde er nog een kort nummer met de simpele titel Buy Merch. Karen Dio beukte dan ook vrolijk de Shelter omver en het publiek deed dat graag met haar mee, vooral toen de dame ook nog eens zelf de moshpit in dook.
Elk jaar probeert Paaspop met de lokale Koninklijke Harmonie St. Cecilia uit Schijndel een samenwerking aan te gaan. Dit jaar had de harmonie zich ontfermd over de muziek van Coldplay en voor deze gelegenheid waren dan ook hele partituren gemaakt om zo de muziek van Chris Martin en de zijnen op een andere manier nieuw leven in te blazen. In de theatertent van Paaspop moest het op deze zondagavond allemaal gebeuren en terwijl er lange rijen buiten de tent stonden werden de laatste voorbereidingen getroffen. Alles was uit de kast gehaald om er samen met tributeband The Scientists een mooie show van te maken en dat lukte deze gelegenheidscombinatie perfect. De harmonie deed hun uiterste best en het bleek dat hun versies perfect pasten bij het geluid van de Coldplay-tribute. Samen maakten ze er een mooi spektakel van, waarbij de talloze hits van Coldplay maar bleven komen. Yellow, Fix You, Paradise, The Scientist en vele anderen klonken door de theatertent, waarbij ook het publiek maar bleef meezingen en springen. Mogen we stellen dat de harmonie dan ook de tent omver had geblazen?
Voor een laatste maal meldden we ons bij rocktent The Shelter voor het optreden van de Nova Twins. Het Londense duo stond tijdens een eerdere editie van Paaspop ook al in deze tent en deed het vandaag allemaal nog eens dunnetjes over. Bij de Nova Twins draaide het om de twee dames Amy en Georgia die beide wel wisten hoe ze met hun gitaar en/of basgitaar om konden gaan, maar daarnaast ook nog eens met hun stem het publiek konden vermaken. Het gitaarspel was al imponerend, vooral het groots gekleurde pedalboard wat voor hen op de grond lag. De drums vormde uiteraard de motor van de band en samen waren ze naar Schijndel gekomen om er een feestje van te maken. Nova Twins kreeg het voor elkaar dat er wat moshpits ontstonden, maar dat was voor deze dames niet genoeg. Tijdens het nummer N.O.V.A. wilden de twee “Nova Twins” dat het publiek hun naam hardop zou spellen en na flink wat oefenen lukte het publiek dat alsnog.
Na het gitaargeweld van de Nova Twins baanden we ons voor de laatste maal richting de Apollo om daar voor de rest van de avond te vertoeven. Paaspop wist de internationale ster Tom Odell naar Schijndel te halen en hoewel velen dachten hem slechts van dat ene hitje te kennen waren er toch heel veel bezoekers naar de grote tent gelokt. Die grote hit Another Love stamde alweer uit 2013 en sindsdien was de zanger uit Chichester al met grote regelmaat in ons land te zien. Vaak werd hem toegedicht dat hij nogal eens aan zijn piano vast bleef kleven en dus nauwelijks van zijn plek kwam, maar daar was op Paaspop totaal geen sprake van. De welbespraakte Brit wist al snel het publiek mee te krijgen tijdens Grow Old With Me en vanaf toen werd ook duidelijk dat hij met zijn melancholische stemgeluid de Apollo voor zich zou kunnen winnen. Toen hij niet veel later ook nog eens achter zijn piano vandaan kwam en vlakbij bij de barriers kwam staan, zodat de fans hem nog beter konden zien was het wel duidelijk dat Tom Odell de afgelopen jaren een flinke groei had doorgemaakt. Deze entertainer die gezegend was met een mooie stem wist het publiek helemaal mee te krijgen en zachtjes werden er her en der de liedjes meegezongen, maar de hoogtepunten van de set werden voor het laatst bewaard. Een grootse bombastische versie van Black Friday zorgde op menig plek voor natte ooghoeken en uiteraard de wereldhit Another Love werd voor het allerlaatst bewaard waarbij iedereen uit volle borst meezong.
Het licht in Schijndel werd dit jaar uitgedaan door een band die zo’n 22 jaar geleden ook al op Paaspop stond. Toen der tijd was Tim Akkerman nog de leadzanger, maar zoals Di-Rect zelf al vaak zong The Times Are Changing. Di-Rect had, net zoals in 2024 de eer om de avond af te sluiten en de band uit Den Haag hoefde men niet meer uit te leggen hoe men dat zou kunnen aanpakken. Vanaf de eerste song klonk alles als een huis en vergaapte iedereen zich aan de zangkwaliteiten van zanger Marcel van Veenendaal en het gitaarspel van Spike. Het draaide echter bij Di-Rect om veel meer dan deze twee publieksfavorieten. Di-Rect bestaat al jarenlang uit een geoliede ploeg met rasmuzikanten, van blazers tot extra gitaristen, alsmede de drums van drummer Jamie Westland. De zeer beweeglijke frontman Marcel wist het publiek al snel op zijn hand te krijgen en men zou kunnen zeggen dat Di-Rect een makkelijke wedstrijd zou kunnen spelen, maar niets was minder waar. De band uit Den Haag had de afgelopen tijd niet stilgezeten en liet dan ook graag een aantal nieuwe nummers horen, waardoor de show van Di-Rect altijd verfrissend blijft. Het publiek zong graag mee op bekende tracks waaronder My Blood en Through The Looking Glass, maar liet zich ook horen tijdens Soldier On. Uit volle borst zong een volle Apollo mee en haalde af en toe een zakdoek tevoorschijn. Van de andere kant maakte de catchy rock ’n roll zich ook meester van de Apollo waardoor men kon zien dat Di-Rect van alle markten thuis was. Zo ging men los op Devil Don’t Care en smolt samen met How My Heart Was Won. Di-Rect was ook dit jaar weer heer en meer van Paaspop en stuurde het publiek na een anderhalf uur durende show met een tevreden glimlach weer huiswaarts.
Drie dagen lang was Rockportaal te gast in Schijndel en heeft genoten van het vele wat het festival te bieden had. Van de vele optredens in de diverse tenten, de mooie aankleding, de vele eettentjes, maar ook de hele fijne sfeer. In aanloop naar het festival was er behoorlijk wat te doen over het feit dat het festival niet was uitverkocht, maar eigenlijk was het nauwelijks merkbaar qua drukte. Het was zelden rustig in Schijndel en volgens diverse verhalen puilde die grote Apollo met regelmaat uit qua bezoekers. In het verleden hebben we wel vaker grotere namen in deze tent gezien dan dat we dit jaar hebben gezien. Zouden namen zoals de Dropkick Murphys, The Prodigy, Skunk Anansie en Volbeat nog haalbaar zijn voor dit festival? Deze acts vullen ook met gemak een Ziggo Dome en die 17.000 bezoekers van de grote zaal in Amsterdam passen bijvoorbeeld ook met gemak in de Apollo. Volgend jaar bestaat Paaspop 50 jaar en wie weet staan er dan wat grote verrassingen te wachten. Vooralsnog zijn we vooral dankbaar voor Paaspop 2026!
Foto’s door Fotografie Maarten Meulensteun