Een bandnaam die nieuwsgierig maakt en muziek die eigenlijk ook direct best aanzet tot een stukje honger naar meer … Dit is rauw, verrassend en kan wel binnenkomen. Zelf noemen ze het een “heavy psych monster from the atomic void”; leuk gevonden! Ergens las ik “sludgy mix van psych, fuzz, grunge, noise en stonermetal”. Misschien kan ergens de term garagerock ook nog tussen?
Zelf moet ik namelijk ook regelmatig denken aan iets als UK garagerockers Gorilla. Het ietwat chaotisch aandoende totaalbeeld en de ontsporende energie doet me echt aan dit soort garagerock (misschien zelfs bijna richting punk) denken. Toch kan het inderdaad qua dreinende lompheid en zwaarte van duidelijke stoner elementen richting bijvoorbeeld iets als Fu Manchu gaan, of gaat het opeens een freaky kant op die zelfs bijna aan Zappa kan refereren.
Met de opener Interstellair Greyhound lijkt de band aan een line-check te beginnen in je eigen huiskamer. Een tripje over het drumstel, de bas en drums zetten vervolgens een Kyuss-achtig muurtje neer en de gruizige whiskey en sigaren-punk zangeres voegt zich daarna bij het geheel; het fundament staat! Echt lekkere lickjes in de tussendoor-solo momentjes en enkele creatieve ritmische details vallen direct op. Het navolgende Icarus doet hier nog een schepje bovenop; een machtige groove waar je met je volle gewicht in kan gaan hangen, heerlijk gravende wah uitspattingen van de gitaar en een verrassende ritmische draaikolk rond het drie minuten punt.
Eigenlijk dendert en dreint deze plaat dertien nummers lang voort en hamert zich hierbij steeds verder je hersenpan in; het kan lichtelijk verslavend worden. Naast die mix van stoner, psych en garagerock met echt fijne gitaarbijdragen, kunnen de drums en bas me bij vlagen aan een freewheelende garage versie van Cream doen denken. Deze digitale promo heeft al behoorlijk wat draaiuurtjes gemaakt.
Enkele nummers waarbij ik tussendoor al neigingen voor de repeat-knop krijg, zijn naast eerder genoemde Icarus, ook Ouija Witch (heel fijne en smerige licks, verrassende pakkende hooks en enorm aanstekelijke drive) en Space Leech. Deze nummers lijken bij oppervlakkige beluistering soms een beetje slordig, vooral deze Space Leech, maar het zit toch echt wel heel goed in elkaar en de productionele keuzes zorgen wel voor een “in-your-face” ervaring. Je zou je soms bijna in de oefenruimte van de band kunnen wanen. Gelukkig komt dit, geheel terecht en heel erg passend, ook op vinyl uit. Vanaf vandaag, 19 september te verkrijgen bij Argonauta Records, en mocht je de debuutplaat van de band willen aanschaffen, dan kan dat op de bandcamp pagina van deze Italianen.