De carrière van John Howard begon in 1975, toen zijn eerste plaat, Kid In A Big World, op het CBS label werd uitgebracht. Helaas bleek de wereld nog te groot te zijn en werd en nagenoeg geen aandacht besteed aan het album. Pas in 2003 werd het album opnieuw beschikbaar, in de vorm van een reissue met bonus tracks. Een jaar later zag de eerste release van archief opnames het licht en kreeg Howard eindelijk wat verdiende aandacht.
Als er een label is wat bekend staat om het bieden van een podium voor artiesten zoals John Howard, dan is dat Think Like A Key. Op Bandcamp pagina is het album, geremasterd door Prof. Stoned, beschikbaar. Net zoals de 2003 remaster, is het album ook dit keer weer aangevuld met bonus tracks.
Deze remaster blaast deze vergeten parel nieuw leven in. Ik leerde het album kennen in de vorm van de 2003 remaster, een prachtige mix vol detail. Toch bood die mix niet hetzelfde opgepoetste geluid, waardoor de vocalen van Howard soms bijna engelachtig klinken. Instrumentaal is het ook net wat scherper, waardoor onder andere het prachtige piano spel van Howard mooi naar voren komt. Beide mixen bieden genoeg unieke aspecten om een keuze tussen de twee onmogelijk te maken.
Het album zelf is een prachtige pop plaat met scherpzinnige teksten, dat zowel een nostalgisch als tijdloos gevoel bij de luisteraar opwekt. Album opener Goodbye Suzie is hier een duidelijk voorbeeld van. Het is dan ook geen verrassing dat een van de bonus tracks een demo versie van dit fijne nummer is.
Dit album valt hoogstwaarschijnlijk in de smaak bij Sparks fans. Met name Maybe Someday In Miami deelt een hoop gelijkenissen met het jaren 70 werk van de Amerikaanse band. Dat de focus op opmerkelijke vocalen en piano ligt, helpt mee in het scheppen van dit beeld. Veel andere gelijkenissen kan ik niet direct maken, omdat Howard een geheel eigen sound heeft, die destijds zijn tijd al ver voorruit was.
Met de samenhangende teksten, composities die hand in hand gaan, wordt de indruk gewekt dat het hier om een conceptalbum gaat. Of dit de insteek was weet ik niet zeker, al is het album afsluitende titelnummer een sterk argument dat deze vermoedens kloppen. Er zijn duizenden vergeten parels uit de jaren 70, waarvan deze eruit springt als een bijzonder album dat aanzienlijk meer aandacht verdient. Ik hoop dat deze prachtige nieuwe mix die aandacht aanwakkert bij een nieuwe generatie John Howard fans.