Duister, freaky en behoorlijk heftig en gruizig, deze combinatie van vroege proto-metal, doom en experimentele progrock, van Evil Grave uit Malta. Het album Death From Malta bevat alle verzamelde (demo)opnames van deze fijne band die hun muziek nooit officieel heeft uitgebracht in de late zestiger en vroege zeventigerjaren.
Lee Dorian van Napalm Death en Cathedral is nog steeds bezig met muziek maken, maar ook met zijn label Rise Above Records. In die hoedanigheid zoekt hij altijd naar nog niet ontdekte muzikale parels. Ook werk uit de diepe underground en een ver verleden, kan daarbij op zijn pad komen. Drie jaar is Dorian bezig geweest om alle geluidsmateriaal bij elkaar te verzamelen. Gelukkig heeft hij hulp gehad van John E Zammit Pace, de originele songwriter en gitarist van de band.
Vijf nummers staan op deze plaat. Macinhery, de opener, is een meeslepend psych/doom muziekstuk van ruim vijftien minuten; heerlijk “wandelende” baslijnen en donkere sferen, die kunnen dreinen en zweven, maar ook vervreemdend verrassen. Het navolgende Optica is een beknopter en gedreven stuk met pakkende repeterende thematiek, waarbij ik het echt heel graag in een iets betere geluidskwaliteit had gehad. Die geluidskwaliteit is misschien bij Screaming Streaks Of Light niet echt beter, maar de aandacht wordt hier wel genoeg afgeleid door het boeiende verloop van het arrangement en de knappe details in de uitvoering, waar je wel even voor mag gaan zitten. Je hebt als luisteraar het gevoel zelf aanwezig te zijn bij een wel zeer gepassioneerde uitvoering, die zekere elementen van een jamsessie bevatten. Het volgende nummer is dan ook Jam Session 1 getiteld, en gaat helemaal verder in diezelfde sfeer. Qua arrangement moet het duidelijk meer op gang komen, maar na een paar minuten openbaren zich toch wel heel leuke basisideeën, waaronder een falset koortje dat bij Deep Purple, Led Zeppelin of Lucifer’s Friend waarschijnlijk niet had misstaan. Afsluiter Satan’s Death is een rustiger stuk, waarschijnlijk bedoeld als soort powerballade, waarbij die krakkemikkige geluidskwaliteit echt iets heeft; het is puur en eerlijk en voegt ook iets van sfeer toe, helemaal bij de qua oversturing compleet uit de bocht schietende heftiger passages. Dorian mag vaker op zijn vakanties dit soort vergeten bandjes vinden; dan kunnen wij er met zijn allen van meegenieten.