Roman Candle zal vermoedelijk niet bij iedereen een belletje doen rinkelen en ook voor mij is dit gezelschap pas recent onder de aandacht gekomen. Wat ooit begon als een project van zangeres Piper Ferrari en gitarist Jonas Vece, is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardig kwartet. De in Las Vegas gevestigde band geldt als een van de opkomende namen binnen de screamoscene, waarbij de debuut-EP Discount Fireworks in de eigen regio direct indruk wist te maken. Roman Candle combineert rauwe agressie met kwetsbare teksten en voelt sterk geworteld in de huidige hardcore- en screamoscene. Met Unadulterated ligt nu eindelijk het eerste volwaardige album in de schappen.
Voor dit debuut heeft het Amerikaanse viertal twaalf compacte composities geschreven die om en nabij een half uur aan muziek bestrijken. Al zeven van deze zagen eerder het levenslicht als single, al heb ik mij ervan onthouden deze vooraf te beluisteren.
Vanaf de eerste seconde van Blasphemous Act is duidelijk dat de frontvrouw niets aan intensiteit en energie tekortkomt. De instrumentatie is melodisch van aard, maar behoudt een uitgesproken hardcorekarakter, compleet met breakdowns en typerende riffs. Het gitaarspel is atypisch en verre van rechtlijnig, waarbij dissonante passages worden afgewisseld met momenten die uitnodigen tot headbangen.
Op This Band Has Led Me To Places I Wouldn’t Go With A Gun treedt het krakende basgeluid van Sergio Lopez nadrukkelijker naar voren. Zowel instrumentaal als vocaal wordt er een aanzienlijke emotionele lading overgebracht. Typerend zijn bovendien de gesproken passages, die naadloos overvloeien in de meer explosieve uitbarstingen die de muziek van Roman Candle kenmerken.
In nummers als Lady Lazarus toont het kwartet een meer ingetogen zijde, waarbij kalme bas- en gitaarlijnen geleidelijk worden opgebouwd tot een energieke ontlading. De afwisseling tussen akoestische en distorted gitaarpartijen is goed uitgewerkt, terwijl de vocalen consequent een vernietigende indruk achterlaten.
Hierdoor is Unadulterated geen gemakkelijk te doorgronden album, maar eerder bestemd voor de fijnproever binnen het genre. Het geheel is overwegend bombastisch van aard, met weinig ruimte voor rustmomenten en er vooral vol gas wordt gegeven. et eerder niet uitgebrachte I Can’t Stop Winning vormt hierop een uitzondering, met een iets toegankelijkere instrumentatie en een minder extreme vocale benadering.
Desondanks biedt het album voldoende variatie om de aandacht vast te houden, waarbij met name drummer Alex Dupis zich onderscheidt met boeiend spel. On Second Thought Maybe Gaslighting Is Real vertoont invloeden die doen denken aan bijvoorbeeld SeeYouSpaceCowboy, alleen dan minder experimenteel van aard. For Once My Hands Are Still vormt een buitenbeentje op de plaat met slechts een gesproken passage, ondersteund door een repetitieve gitaarlijn en elektronische elementen. Op How To Be Considered When You’re Not In The Room wordt nog één keer de overtuigende screamo van dit gezelschap ten tonele gebracht.
In een tijdsbestek van een half uur slaagt Roman Candle erin intensiteit, emotie en kracht te bundelen tot een geheel dat zowel meeslepend als ontoegankelijk is. Waar melodie en uitgewerkte gitaarlijnen bijdragen aan de aantrekkingskracht, zorgen dissonantie en de desolate schreeuwen van Piper Ferrari voor een meer vervreemdend effect. Ondanks het verstikkende karakter van dit debuut, zal het bij liefhebbers van het genre ongetwijfeld goed worden ontvangen. Voor mij is dit zonder twijfel jaarlijstmateriaal.