Demichron heeft de wortels liggen in Nederland, Italië, India en Frankrijk maar is in de basis een Amsterdamse band die in 2024 werd opgericht en met Merge Conflict het debuut aflevert.
Vanuit de moderne progressieve metal, metalcore en djent zijn de negen composities tot stand gekomen. Dit vijftal heeft er alles aan gedaan om goed voor de dag te komen en dat is eigenlijk ook gewoon gelukt.
Surge is de opmaat naar Taken By The Tide dat meteen krachtig wordt ingezet. De riff is goed en stevig en het is duidelijk dat het vijftal de tijd en moeite heeft genomen om het geluid zo optimaal mogelijk op schijf te krijgen. De brullen van Jeoffrey Warmerdam snijden het nodige hout in een compositie waarin het instrumentarium ook de nodige ruimte krijgt. Vooral naar het einde toe is de immens diepe breakdown daar getuige van. Met Bleed gaat de band gewoon verder op een krachtig uitstralende manier. Ik moet zeggen dat het gitaarspel enigszins ‘vertederend’ is bij aanvang. Gaandeweg krijgt het strakke drumwerk van Maurizio de Falco de overhand en klinkt Bleed lekker positief agressief. De zang is meer onderdeel van het geheel dan een eigen verhaallijn.
Naar mijn idee krijgt de progressieve invloed meer body in Endless Need. Vooral ten aanzien van het ritme zetten bassist Nikil Kumar en drummer Maurizio de lijn uit. De zang heeft een wat nasaal karakter en daar moest ik wel enorm aan wennen. De screams komen daarna terug en Demichron schroomt niet om het halverwege over een andere boeg te gooien met een ingetogen stuk akoestisch spel. Het past en bouwt zich daarna verder op aan kracht zonder die emotionele lading te verliezen.
Het is een genot om het album verder te beluisteren. Paradigm hoort daarbij wel tot de favorieten. Qua zang zijn er overeenkomsten met de collega’s van Ann My Dice uit regio Rotterdam. Het geheel heeft een organische opbouw en de combinatie van krachtige zang en clean vocals is mooi neergezet. Het wisselt elkaar af als yin en yang. Ook hier duidelijk progressieve elementen die de compositie van een extra accent bedienen.
Variatie is Demichron gelukkig niet vreemd en de zware riff met innemende achtergrondgeluiden vormen de basis voor Origin XI. Het subtiele gitaarspel weeft zich een weg door de betonnen basis en de betonmolen draait overuren wanneer ook Heat Death ingezet wordt. Nog een dijk van een compositie en voor mij een mooi vervolg op Paradigm. Een gevarieerde bak herrie die ertoe doet.
Resolve lijkt daarna diep ergens in een container van start te gaan. Een blikken geluid dat zich langzaam ontpopt tot een helder stuk muziek. Wanneer de zang van Jeoffrey invalt, wordt het geheel een stuk rustiger en bijna vertederend. Tot de aarde opensplijt en de onderwereldse grunt een uitgang vindt terwijl Charles Dupont en Remon Berrevoets zenuw strelend hun gitaar laten meespelen. De finale heet Fragments en is met bijna zeveneneenhalve minuut vrij lang. Dan is er genoeg tijd en ruimte om de diverse invloeden ruimschoots in het geheel te passen. Dat gebeurt ook. Er is rust en er is ruimte voor meer krachtige stukken. Het gevarieerde spel biedt dan ook ruimte voor een solo(otje). Na Paradigm en Heat Death raakt Fragments mij net niet, maar dat neemt niet weg dat het goed toeven blijft bij Demichron.
Merge Conflict is een fraai debuutalbum en belooft veel goeds voor de toekomst.