Het weekend van 5 tot en met 7 juni 2026 stond Maastricht volledig in het teken van metalfestival South Of Heaven. Het festival streek neer in Limburg en het publiek kon zich opmaken voor een weekend vol zware gitaren en iconische metal, waarbij de vrijdag in het teken stond van fantasie en humor. Met een ijzersterk drieluik bestaande uit Gloryhammer, Wind Rose en Alestorm op de poster waren de verwachtingen hooggespannen. Zouden deze acts de Limburgse weide transformeren tot een intergalactisch slagveld met een dwergenmijn en een piratenschip? Rockportaal ging op onderzoek uit.
Deze dag beloofde een heuse powermetal-trip te worden. Niemand minder dan Gloryhammer mocht daarom ook het spits afbijten. Deze band heeft inmiddels een geheel universum weten te scheppen vanuit over-the-top intergalactische powermetal. Zo vertellen zij in hun meest recente album het epische verhaal van het koninkrijk Fife en hun strijd tegen ruimtetovenaars. Met de relatief nieuwe zanger Sozos Michael aan het roer, was dit voor velen de kans om te zien hoe hij zich live staande houdt.

Exact vanaf de allereerste noot ging de hemel wagenwijd open en de regen kwam met bakken uit de hemel. Een zeer vervelende timing, gezien dit om het startschot van festival ging. Gelukkig viel er vanuit de schaarse schuilplekken op het terrein genoeg visueel spektakel te bewonderen. Gloryhammer bracht namelijk gave setstukken op het podium die goed aansloten bij hun intergalactische muziek. De fans lieten zich niet kennen en gingen snel enthousiast mee met de opzwepende tracks.
Sozos Michael deed het als zanger uitstekend, al viel wel op dat hij op het podium nogal statisch oogde. De band bracht hun snelle ‘gillende keukenmeiden metal’ met overtuiging, toch miste het optreden de live-synths die op de albums de ruggengraat van hun sound vormen. Wel verscheen er kort een goblin met een blazer op het podium om vervolgens weer snel te verdwijnen. Niet lang daarna riep de frontman luidkeels: “It is so hot!” Een vreemde uitspraak richting een stel natgeregende fans. Hoewel de bui inmiddels al eventjes geklaard was, bleef te temperatuur vooralsnog steken op 18°C. Ondanks het tegenvallende weer was een Gloryhammer vermakelijke opener. Het was een degelijke show die het publiek op theatrale wijze wist klaar te stomen voor Wind Rose.
Deze Italiaanse formatie heeft een unieke niche in het metallandschap gecreëerd: ‘dwarf metal’. Hier bezingen de Italianen het leven van dwergen met de daarbij komende epische veldslagen. Sinds hun virale hit ‘Diggy Diggy Hole’ reizen ze elk festival af om festivalvelden te veranderen in dwergenmijnen. Inmiddels twee albums verder heeft de band enige reputatie op weten te bouwen. Hun nieuwste plaat, Trollslayer, sluit naadloos aan bij liefhebbers van Tolkien, Warhammer, D&D en andere fantasyfans.

De dwergen betraden het podium in hun kenmerkende, loodzware outfits van bont en leer. De frontdwerg toonde zich echter een rasechte performer. In schril contrast met de statische houding van Gloryhammer’s zanger, bewoog hij continu over het podium en wist hij de menigte moeiteloos op te jutten. Het publiek was hierdoor klaar voor een feestje met hun vele opblaaspikhouwelen.
Maar ook muzikaal stond Wind Rose als een huis. Vooral de keyboardspeler (die ditmaal wél aanwezig was) bleek een absolute troef met zijn epische spel. Als kritiekpunt kan wel worden genoemd dat de muziek na verloop van tijd wat eentonig begon aan te voelen. De dwergenhymnes leunen live zwaar op vergelijkbare ritmes, waardoor het verrassingseffect er halverwege wel vanaf was. Gelukkig compenseerde de uitstekende sfeer en de tomeloze energie van de muzikanten dit gebrek aan variatie ruimschoots. Wind Rose leverde een solide en vermakelijke show af.
Na intergalactische monsters en strijddwergen kwamen de piraten van Alestorm de eerste dag South of Heaven afsluiten. Dit betekende dat we vandaag voor een tweede keer mochten gaan genieten van Christopher Bowes. Deze muzikale veelvraat is namelijk niet alleen de drijvende kracht achter Alestorm, maar mag zich ook de grondlegger van Gloryhammer noemen. Ditmaal levert Bowes teksten die uitsluitend gevuld zijn met verhalen over zeerovers, rum en totale anarchie op de zeven zeeën. Door de jaren heen heeft Alestorm zich weten te vestigen als een van de gezelligste powermetal bands. Zo staat een show van Alestorm staat garant voor een chaotisch volksfeest waarbij crowdsurfers, moshpits en opblaasbare attributen de standaard zijn.

De timing van hun show had niet beter gekund. Precies op het moment dat Alestorm het podium betrad, opende de lucht zich voor een prachtige zonsondergang boven Maastricht. Direct trapte de band af met de publieksfavoriet ‘Keelhauled‘, die insloeg als een bom bij de uitzinnige menigte. Waar Alestorm bekendstaat om een gigantische opblaasbare eend op het podium, stonden er ditmaal zelfs drie eendjes op het podium te schitteren. Het visuele aspect van de show was groots aangepakt, al was er ook hier een klein puntje van kritiek op de techniek. Deze grootschalige visuele aankleding verdween namelijk tussen grote wolken aan rook, dit had dus best wat minder gemogen. Zeker gezien de chemie tussen de bandleden overduidelijk aanwezig was.
Alestorm bewees vanavond bovendien dat ze achter alle humor ook een muzikaal sterke band zijn. Voor de trouwe fanbase waren er ook deze avond weer een aantal hilarische en maffe verrassingen in petto. Tijdens het nummer ‘Zombies Ate My Pirate Ship‘ verscheen er plotseling een vogel op het podium die met een prachtige, loepzuivere vrouwenstem de zangpartijen voor haar rekening nam. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er ook een haai het podium opgedoken tijdens de klassieke party-hit ‘Hangover‘.
Met de laatste dronkemansklanken van Alestorm nog nagalmend in de oren konden de festivalgangers van South Of Heaven Open Air terugkijken op een fantastische eerste festivaldag. Hoewel de opkomst gedurende de dag wat mager bleef en het weer in het begin niet meewerkte, lieten de bands zien dat melodieuze en theatrale metal in al zijn facetten springlevend is.
Tekst door Max Schellekens, Foto’s door Joris Linders














