Wie vroeg in de middag het festivalterrein opwandelde, merkte direct een wezenlijk verschil met de openingsdag: het was een flink stuk drukker dan op de vrijdagavond. Niet gek, want deze dag was dan ook dubbel en dwars uitverkocht. Dit was met name te danken aan de vele pioniers die het terrein betraden. Helaas verliep het achter de schermen niet vlekkeloos; een hardnekkige pinstoring zorgde voor de nodige frustratie bij de barren en eettenten, wat wel liet zien dat deze editie op organisatorisch vlak hier en daar nog wat kinderziektes kende.
Het startschot van vandaag werd op brute wijze gegeven door de Nederlandse deathmetal-trots Severe Torture. Hun album Feasting on Blood fungeerde als blauwdruk voor Hollandse wreedheid. Wie hoopte op een rustige warming-up kwam bedrogen uit; de heren vuurden vanaf de eerste seconde een onbarmhartige lawine aan blastbeats op Maastricht af. Het optreden was een heerlijke portie no-nonsense deathmetal, zonder poespas of onnodige franjes.
De vocalist beschikte over een krachtige strot die live uitstekend overeind bleef, terwijl de band daaronder een heerlijk groovy fundament legde. Hoewel de muzikale uitvoering kwalitatief ijzersterk was, reageerde het publiek in de vroege middag nog wat statisch. De nekspieren moesten duidelijk nog warmdraaien, maar Severe Torture leverde desondanks een visitekaartje af dat aan duidelijkheid niets te wensen overliet.
Na dit brute geweld was het tijd voor een opvallende, maar uiterst gezellige overgang op het festivalterrein. De DJ-set van Emiel Roemer op de Fons Stage zorgde voor de nodige reuring. Alle klassiekers, van Slayer tot aan Motörhead, passeerden de revue onder de vingers van dit oud-Kamerlid. Binnen kortste keren was het rondom de dj-booth ontzettend druk en gezellig. Kortom, de sfeer in deze tent was gewoon super!
Al valt er over die tent verder weinig goeds te schrijven. De organisatie had gekozen voor een sfeerloze, kale circustent die gedomineerd werd door koud metaal en een totaal gebrek aan festivaluitstraling. Het vormde een ongemakkelijke combinatie met de lompe acts die hier geprogrammeerd stonden. In plaats van een rauwe plek voor hardcore-bands gaf het uiterlijk van de tent eerder het idee dat er een goedkope Bassie en Adriaan kwamen optreden.
Verder op de Mainstage was het de beurt aan Hellripper om het publiek omver te blazen. Hellripper is het solo-project James McBain, hierin combineert hij een razendsnelle black metal met de vintage speed-thrash die we kennen van Motörhead. Deze sound perfectioneert hij in zijn onlangs verschenen plaat: Coronach, die door velen benoemd wordt als jaarfavoriet. Deze kwaliteit wordt live alleen maar versterkt door de band die James meeneemt. De band barst van aanstekelijke energie alleen mist af en toe nog wat chemie.
De getalenteerde oprichter speelde met weergaloze snelheid op imposante wijze zijn gitaar. Het was dan ook doodzonde dat de geluidstechnicus de gitaren aanvankelijk veel te zacht in de mix had gezet. De fans trokken zich daar echter weinig van aan. De energie in het publiek was vanaf de eerste noot enorm. Hoewel de vliegensvlugge nummers na verloop van tijd door hun constante hoge tempo enigszins eentonig begonnen te klinken, maakte de band dat ruimschoots goed met een spectaculair, groots opbouwend einde.
Helaas bleken de weergoden het festival deze zaterdag nog minder gunstig gezind, zo raasden de regenbuien genadeloos over het terrein. Hier bleek de organisatie niet volledig opgewassen tegen te zijn. Er waren nauwelijks overdekte zitplekken of andere schuilplekken te vinden. Hierdoor gingen bezoekers massaal op elkaar kruipen waar vaak slecht plek was voor een handjevol. Dit is uiteraard altijd een risico wanneer je een Nederlands festival bezoekt, maar een extra beschutte rij aan bankjes was hierin ook geen overbodige luxe.
Het was in deze apocalyptische setting dat de Zweedse pioniers van Dismember het hoofdpodium bestegen. In 1991 zette zij een flinke stempel op het deathmetal genre met Like an Ever Flowing Stream. Hierdoor worden zij beschouwd als absolute grondleggers van de legendarische Zweedse deathmetal-sound. Deze veteranen lieten op South of Heaven zien hoe je een gure festivalweide omtovert tot een triomftocht. Zo speelde elk bandlid loepzuiver met een enorme precisie. De melodieuze en rauwe gitaarsolo’s kwamen geweldig uit de verf. Dit is mede te danken aan het gebalanceerde geluid dat Dismember door de versterkers slingerde. Elk onderdeel van de muziek was duidelijk hoorbaar en werd met een zekere precisie gespeeld. Dit was een absoluut hoogstandje waarin werkelijk alles ‘klikte’. Wat de show extra glans gaf, was de oprechte en sterke interactie tussen de bandleden onderling. Hiermee maakte Dismember duidelijk waarom zij al decennialang een vaste waarde zijn in het metallandschap.
Tijdens Dismember werd South of Heaven geteisterd met elke organisators grootste nachtmerrie: een hevige pinstoring. Hierdoor veranderde het pin-only festival plotseling in een cash-only festival, waar niet iedereen op voorbereid was. Gelukkig schakelde het festival snel en kwamen ze met een pijnlijke oplossing: het halen van drank was enkel mogelijk per drietal, gezien er geen wisselgeld aanwezig was. Enkele uren later was dit probleem weer opgelost.
Terwijl de zon voor enige opklaring in de lucht zorgde, bracht Anthrax uit diezelfde opklaring in de harten van de fans. Als trots lid van de legendarische ‘Big Four’ hebben deze heren hun sporen in de muziekgeschiedenis meer dan verdiend. Met invloedrijke platen als Spreading the Disease en Among the Living, wisten zij de lat van thrash-metal net wat hoger te leggen. Deze decennialange ervaring straalt dan ook vanaf het eerste moment van het podium af. Het podium was volgebouwd met een gigantische hoeveelheid aan versterkers. Hierdoor kreeg de show een monumentale uitstraling die vergelijkbaar is met de headliners. Niet alleen de aankleding maar ook het muzikale vernuft was hierin headliner-waardig. De sfeer zat er dan ook fantastisch in en door de enorme waslijst aan tijdloze klassiekers leek het alsof iedereen de eerdere stromende regen in één klap was vergeten. Wel moet kritisch worden opgemerkt dat de energie na een dik half uur intensief beuken een klein beetje inzakte en de set wat gas terugnam. Gelukkig werd dit richting het einde vakkundig gerepareerd; met de absolute kraker ‘Indians’ als afsluiter explodeerde de festivalweide nog een laatste maal in een kolkende moshpit.
Vanaf het triomfantelijke thrash-altaar van het hoofdpodium verplaatsen wij ons naar de Fons Stage (in de volksmond: de tent) voor Becoming AD. Deze Vlaamse hardcore-punkers kwamen de boel met de grond gelijk maken. Dat is ook enigszins wat zij deden, echter gebeurde dit zonder uitdaging of diepgang. Het is vrij gangbare hardcore, alleen komt deze muziek geregeld in betere constructies.
Van Becoming AD trekken we naar Chaos AD. Het was namelijk de beurt aan de Braziliaanse metalgiganten van Sepultura. De band is momenteel bezig aan hun allerlaatste afscheidstournee om veertig jaar aan grensverleggende metal te vieren. De nalatenschap reikt diverse genres. Sepultura raakte in de jaren negentig zowel thrash, death, groove als nu-metal. Dat bleek ook zo uit de setlist, waar er nummers opstonden van zes compleet verschillende albums. Sepultura bracht hiermee een show vol contrasten naar Maastricht, zo begon de gitarist zelfs schilderen tijdens het rocken.
Een absoluut muzikaal hoogtepunt was het gave, tribale tussenstuk waarbij gigantische drums op het podium werden gerold. De ritmische percussie die hierop volgde was indrukwekkend, maar sloeg direct daarna om in een heel rustig, sfeervol stuk. Deze intieme intermezzo van hun meest recente EP kwam helaas niet helemaal goed over bij het publiek. Het stond in zo’n gigantisch scherp contrast met de rest van de agressieve show dat het de opgebouwde energie volledig uit de set haalde.
Pas tijdens het laatste kwartier deed de band met een spervuur aan historische klassiekers echt recht aan hun immense nalatenschap. Klassiekers als ‘Territory’, ‘Arise’ en ‘Roots Bloody Roots’ konden natuurlijk niet ontbreken. Sepultura weet een goede show neer te zetten vooral vanwege het brede scala aan hits, maar niet zozeer vanwege hun kwalitatieve speelwerk. Het gemis van de gebroeders Cavalera blijft een doorn in het oog voor de band.
Toen de duisternis definitief over Maastricht viel, was het tijd voor Megadeth. Onder aanvoering van frontman Dave Mustaine heeft deze formatie een onuitwisbare stempel op het genre gedrukt met meesterwerken als Rust in Peace. Om maar direct met de deur in huis te vallen: Dave was vanavond absoluut niet in topvorm. Zijn vocalen stonden nog amper overeind. Daarnaast zat hij er geregeld naast en was er in zijn stem geen pit of energie te bekennen. Ook bij Megadeth werd het meteen duidelijk waarom zij bezig waren aan een afscheidstournee. Beide acts gaan al enige tijd mee en zijn door de jaren heen meer dan geregeld gewisseld van opstelling. Desalniettemin speelden de huidige muzikanten fantastisch in op elkaar.
Wat de show uiteindelijk over de streep trok, was de meesterlijke setlist. De ene na de andere iconische meezinger werd op het publiek afgevuurd, waardoor het publiek onverminderd hard bleef meegaan. Er waren absoluut glimpen van absolute wereldklasse te bespeuren, bleef de meerderheid van de show steken in wat geklungel. Tijdens de klassieker ‘Peace Sells’ ontplofte de sfeer toen de iconische bandmascotte Vic Rattlehead het podium opmarcheerde om de show compleet te maken. Hierna volgde een toegift waarin ‘Symphony of Destruction’ en ‘Holy Wars’ over het terrein schalden. Deze publieksfavorieten kregen een warm onthaal en brachten South of Heaven even terug naar de gloriejaren van de befaamde thrashband.
Tweemaal afscheid, bakken met regen en een pinstoring maakte dit een verdrietige maar ook zeer iconische festivaldag. Vele grondleggers schitterden in volle glorie zo hard, dat er geen storm of storing nog tegenop kon. South of Heaven herinnerde ons hoe bijzonder het is om deze iconen nog te kunnen zien, je weet namelijk maar nooit wanneer ze er voor het laatst zijn.
Tekst door Max Schellekens, Foto’s door Joris Linders
