Met het debuutalbum Philosophobia wist de band al hoge ogen te gooien. Afgelopen maand kwam het vervolg The Constant Void uit en hierop bewijst de band dat het een blijvertje is in het progressieve genre. Gitarist Andreas Ballnus is er al mede-oprichter vanaf de start bij en hij is zo vriendelijk om een paar vragen voor Rockportaal te beantwoorden naar aanleiding van de release van The Constant Void.
Na het debuutalbum kreeg je geweldige reacties en het is een sterk stuk muziek. Gaf het je een bepaalde spanning om The Constant Void te schrijven?
- Op het moment dat we The Constant Void schreven, was er helemaal geen druk, omdat het eigenlijk al geschreven was voordat het debuutalbum uitkwam. Natuurlijk nam de druk de laatste paar maanden toe. Als je je nieuwe nummers steeds opnieuw luistert, verlies je een beetje de objectiviteit of ze echt zo goed zijn als je aanvankelijk dacht. We zijn blij dat het zo is gelopen en mensen lijken het geweldig te vinden.
Ik herken invloeden uit symfonische muziek. Denk aan Marillion of Pendragon. Ben je het daarmee eens?
- Hoewel ik beide genoemde bands erg goed vind, moet ik toegeven dat ik hun albums maar beperkt ken. Het enige album van Marillion dat ik eigenlijk goed ken, is Misplaced Childhood. Hetzelfde geldt voor Pendragon. Toen The Masquerade Overture uitkwam, luisterde ik er elke dag naar! Ik ben nog steeds dol op dit album en het is waarschijnlijk een van de meest beluisterde albums in mijn collectie. Ik ben ook dol op Men Who Climb Mountains. Het heeft die duistere sfeer die ik zo mooi vind. Misschien is er een vergelijking of een invloed voor The Constant Void.
Vooral in The Fall hangt een sterke Marillion-vibe. Kun je je voorstellen dat er overeenkomsten zijn?
- Zou kunnen. Zoals ik al zei, ik ben niet zo bekend met Marillion, maar de bands die me beïnvloed hebben, kunnen natuurlijk ook beïnvloed zijn door Marillion. Zo, daar is de cirkel rond.
Kristoffer Gildenlöw leek een belangrijk lid. Wat is de reden dat hij de band verliet?
- Kristoffer wilde zich meer richten op zijn solocarrière, wat we allemaal begrepen. Hij is een superaardige kerel en een ongetwijfeld getalenteerde muzikant, en we hopen dat alles voor hem verloopt zoals hij wenst. We kijken ernaar uit hem snel weer te ontmoeten
Sebastian is de nieuwe bassist. Hoe is Sebastian bij de band gekomen?
- Sebastian was mijn eerste keus toen Kristoffer vertrok. Ik ken hem al jaren en naast een geweldige bassist is hij ook een fijne kerel om mee om te gaan. We werken momenteel aan album nummer 3 en het is geweldig om zijn ideeën te horen.
Hij is ook dirigent en werkt met een koor. Wat is zijn toegevoegde waarde in het schrijfproces?
- Hij brengt frisse ideeën in en dankzij zijn brede kennis van orkestratie en muziektheorie in het algemeen is het een plezier om met hem samen te werken. Hij is ook een geweldige songwriter.
In de geschiedenis kruisten de namen van Alex en Rockportaal elkaar. Bij 21Octayne, Axxis en Mekong Delta. Hij maakte ook deel uit van Kamelot. Waarin verschilt Philosophobia voor Alex om in te spelen?
- Ik denk dat het belangrijkste verschil is dat Alex een van de oprichters was van Philosophobia. We begonnen in 2007 met het opnemen van demo’s. Destijds was niemand van ons echt bekend in de muziekwereld. Dat was allemaal voordat hij op tournee ging met Annihilator en ik net was begonnen met touren met Paul Dianno. We waren gewoon een paar jongens die muziek schreven. Alex is ook een enorme progfan en naast Mekong Delta en deels Kamelot kan hij zijn eigen stijl en spel het meest in Philosophobia verwerken.
Ik vind het album geen droevig stuk muziek, maar er zitten wel een paar erg emotionele stukken in. Het lijkt erop dat er een zekere droefheid schuilt in de basis van bijvoorbeeld Underneath Grassroots. Kun je me meer vertellen over dit nummer?
- Underneath Grassroots is gebaseerd op een persoonlijke ervaring. Ik leg de tekst van mijn nummers niet graag uit, omdat elke luisteraar de tekst anders voelt en interpreteert. En dat is een van de mooie dingen aan muziek. Dat de luisteraar denkt: “Dit nummer is precies wat ik heb meegemaakt.” Als je dat wegneemt door te vertellen waar een nummer precies over gaat, neem je ook een beetje van de magie weg. Over het algemeen gaat het nummer over het verlies van iemand van wie je houdt.
Iets anders dat ik noemde, is dat je vaak zingt over dingen die voorbij zijn gegaan met een zeker gevoel van vergetelheid. “Will we be forgotten?” of “Will You Remember”. Wat is de belangrijkste reden daarvoor?
- Ik onderzoek graag de duistere kanten van mensen en hun daden. De regel “Will we be forgotten?” komt uit The Forgotten 1&2 en gaat over het idee dat de mensheid ooit zal uitsterven. De manier waarop we deze planeet hebben behandeld en nog steeds behandelen, zou op een gegeven moment kunnen leiden tot een planeet waar geen leven meer mogelijk is. Misschien krijgt de aarde, als we er allemaal niet meer zijn, de kans om zichzelf te genezen. Na honderdduizenden jaren zal er waarschijnlijk een nieuwe bevolking ontstaan. Zullen er nog tekenen van ons zijn of zullen we gewoon vergeten worden? En wat als dat niet de eerste keer is gebeurd? Was er vóór ons een beschaving die we niet kennen omdat ze vergeten is?
Je sluit het album af met The Forgotten Part II. Voor mij is het een erg sterke compositie, maar ik kan me voorstellen dat je het in drie delen hebt gesplitst. Waarom zou je er één geheel van maken?
- The Forgotten Part 2 is in feite de weg die naar het verhaal in Deel 1 leidt. Het laat zien hoe het is ontstaan, maar ook hoe de mensheid met de situatie omgaat. Van wanhoop tot woede, opgeven en hun lot accepteren. Het was eigenlijk niet de bedoeling dat het een nummer van 20 minuten zou worden. Maar toen ik eenmaal begon met schrijven, zat ik in een flow en werd het dat epische lange nummer. Ik heb er niet aan gedacht om dit nummer te splitsen, omdat het een verhaal is dat in één stuk moet worden beluisterd. De complete “The Forgotten Suite” is echter in drie nummers gesplitst. Deel 1 en 2 op The Constant Void op Deel 3 op het derde album.
En wat is het werkelijke verschil tussen The Forgotten deel I en deel II?
- Deel 1 is de status quo. De planeet (belichaamd door de godin Gaia) is stervende en bevindt zich op een punt waarop ze de menselijke lofprijzingen en gebeden gewoon negeert, omdat het al te laat is. Deel 2 gaat meer over de manier waarop dit heeft geleid.
Voor het artwork vroeg je Björn Gooßes opnieuw. Wat is de betekenis van het artwork van het album? Is het de immense leegte in iemands hoofd? Of zit er een diepere betekenis achter?
- Ik ben dol op Björns werk. Ik had een idee voor het artwork in gedachten en stuurde het naar Björn. Hij vond het idee en de basissfeer ervan mooi, maar had een iets andere aanpak die ik erg prettig vond. Dus we spraken over het tekstuele concept van het album en hij kwam met de ideeën voor de hoofden en die pasten perfect bij het concept van het album. We leven in een maatschappij en in een tijd waarin mensen bijna onbeperkte toegang hebben tot informatie, wat gesymboliseerd wordt door de prachtige kleuren die in de hoofden worden gegoten. Maar door koppigheid of egoïsme is alles wat uit de mond van mensen komt gewoon grijsbruin, ongedefinieerd slijm. Laten we de pandemie als voorbeeld nemen. Twee mensen die beste vrienden waren, hadden plotseling verschillende meningen over covid in het algemeen of over vaccinatie. Deze meningen groeiden uit tot gaten. Deze kloven groeiden uit tot een constante leegte die niet meer gedicht kon worden. Vriendschappen verwateren door meningsvorming, terwijl we beter zouden moeten weten, want we beschikken over alle informatie die we nodig hebben.