Dertig jaar bestaan ze alweer! De classic rock formatie die ook wel bekend staat als de Duitse Status Quo, weet nog steeds hoe ze een klasse stukje ouderwetse hardrock neer moeten zetten. En dat blijft dan niet alleen bij de Status Quo riffjes, maar ook AC/DC, Aerosmith, Def Leppard, Judas Priest en vele anderen zijn als invloeden te horen.
Mijn eerste kennismaking was met het Brothers In Boogie album uit 2015; die smaakte goed. Ook Rockwall uit 2018 wordt hier thuis nog met plezier gedraaid, maar de mannen live zien is pas echt een geslaagde avond! Knikkende koppies en vuisten in de lucht; dit is muziek waar je goede zin van krijgt! De pakkende riffs en stuwende drive van de titeltrack en single is aardig voorspellend voor de rest. Toch is er ook een verrassinkje; de Cajun-achtige invloeden in Comin’ Home. De andere rustiger nummers, de ballades I Must Go en I Still Can’t Say Goodbye zijn ietwat tegenvallend futloos en te veel volgens standaardrecept. Verder is dit gewoon lekker rocken met muzikanten die weten wat ze doen; goed geschreven nummers die met kunde en passie uitgevoerd worden. Voor zover ik kan horen, hebben deze mannen echt nog steeds dat plezier in het maken van hun muziek. Deze muziek kan dan op zich wel als (heel goede!) formule-muziek in elkaar zitten, in de uitvoering meen ik nog steeds dat spelplezier wat de mannen op een podium uitstralen, ook nog steeds van de plaat te kunnen proeven. Veertien nummers in totaal, waarvan er twee naar mijn persoonlijke smaak misschien iets minder zijn, maar dan nog blijven er twaalf nummers over die zeer de moeite waard zijn.