Hoe legendarisch de headliner inmiddels is geworden, blijkt wel uit het feit dat alle drie de Nederlandse shows deze week zijn uitverkocht. Vanavond is de eerste, in het Utrechtse TivoliVredenburg.
Als openingsact is gekozen voor iets heel anders dan de hoofdact. Marissa Nadler brengt dark folk/dream folk in de traditie van de Gothic Americana. Ze zingt met een mezzosopraanstem en heeft een dromerig geluid, waarmee ze zichzelf begeleidt op gitaar. Aan haar zijde zit gitarist Milky Burgess, op een kruk. Het podium is schaars verlicht, wat goed past bij de dromerige, melancholische sfeer.
Nadler beschikt onmiskenbaar over een prachtige stem, maar in een grote zaal als deze verliezen haar intieme nummers wat van hun kracht. Bovendien verloopt de set rommelig: er wordt regelmatig overlegd tussen de muzikanten, het stemmen van de instrumenten gaat niet soepel en Marissa bladert geregeld door haar bladmuziek. Tel daar de onprettige feedback bij hogere tonen bij op, en we moeten helaas concluderen dat dit voorprogramma nog niet helemaal op niveau is als supportact.
Vreemd, want enkele dagen geleden stond Nadler nog als hoofdact in de Muziekgieterij in Maastricht. Misschien had ze vanavond gewoon haar avond niet.
Complimenten overigens aan het publiek, dat muisstil bleef tijdens het optreden — een zeldzaamheid die veel belooft voor de rest van de avond.
Amenra heeft de bijzondere eigenschap niet alleen verstokte metalheads, maar ook doorgewinterde muziekliefhebbers aan te trekken. Die bonte verzameling staat dan ook vanavond schouder aan schouder in de zaal.
Een optreden van Amenra is nooit zomaar een show, maar eerder een meditatieve ervaring die we samen ondergaan. Ja, de songs zijn sterk opgebouwd en de hard-zachtdynamiek is feilloos. Maar dat zou slechts een trucje zijn, als er niet telkens dat ongrijpbare, magische element in de lucht hing zodra frontman Colin H. van Eeckhout met zijn band het podium betreedt.
Vanaf het eerste moment — bij de openingsschreeuw van Silver Needle, Golden Nail — lijkt de opgebouwde spanning in de zaal in één keer te ontladen. Zoals altijd met de rug naar het publiek vecht Colin, headbangend en schreeuwend, tegen zijn demonen. Het licht, de overvloedige rook en de geprojecteerde filmbeelden versterken de intense, duistere sfeer.
Of de teksten nu in het Frans zijn, zoals bij Plus près de toi (Closer to You) en Aorte. Nous sommes du même sang, of in het Vlaams, zoals op De evenmens, ze dringen de ziel binnen als emotionele dolken.
De totale overgave van Colin blijkt wel uit het feit dat hij het optreden begint in een trui, vervolgens overgaat naar een T-shirt en uiteindelijk met ontbloot bovenlijf eindigt.
Bassist Amy Tung Barrysmith (ook bekend van Year of the Cobra), sinds dit jaar officieel lid van de band, overtuigt niet alleen met een loepzuiver basgeluid, maar ook met haar sterke podiumpresentatie en krachtige vocalen.
Bij een optreden van Amenra klopt werkelijk alles: het geluid, het licht, de songs, de performance. Zonder twijfel behoort dit tot het beste wat de post-metalwereld te bieden heeft — misschien wel dé beste band in het genre.
Indrukwekkend.