Traditiegetrouw staat de tweede zaterdag van november in het teken van de jaarlijkse RMS-meeting. Popei en Popei DePub veranderen die dag in een ontmoetingsplek voor leden van The Rock & Metal Society Facebookgroep. Deze groep ontstond vijf jaar geleden in coronatijd, met als doel om verbonden te blijven met gelijkgestemden.
Vanaf 2023 is dit fenomeen uitgebreid met een jaarlijkse meeting, waarin bands (die tevens actief zijn in deze groep) het podium betreden speciaal voor deze Facebookgroep. Na drie edities stopt de organisatie er mee, maar niet voordat Bullhammers, Salvage, Caedere, gelegenheidscollectief Verloren Vertellingen, Everything Decays en Sapphyr ons vandaag voorzien van muzikale klanken! Verslaggevers Gerhans Meulenbeld, Jochem van der Steen en Jordy Weustenraad zijn ter plaatse om deze laatste edities te ervaren.
Bullhammers
Bullhammers zorgt dat we gelijk wakker zijn deze middag! Een bijzonder optreden ook, want er volgen na deze show slechts twee shows, voordat de stekker uit de versterkers gaat. Naar eigen zeggen omdat het er qua gezondheid en leeftijd simpelweg niet meer in zit. Des te meer lovenswaardig dat de bandleden alles geven tijdens hun performance.
Met een mix van Sheer Terror, Motörhead en wat ouderwetse betonpunk schotelen ze ons een flinke bak herrie voor. Tevens met zoveel overgave dat vocalist Marco regelmatig even moet uitpuffen. Vaak zijn het Nederlandstalige, maatschappijkritische teksten, maar ook gewoon nummers met humor valt er tekstueel ook best te genieten van wat Marco met zijn bulderstem ons toe blaft. Rauw, ongepolijst, eerlijk. De rock in The Rock & Metal Society! (JvdS)
Salvage
Na de oudgedienden van Bullhammers is het de beurt aan een relatief jonge formatie. Het hardcore- en metalcorecollectief Salvage presenteerde vorig jaar het langverwachte debuutalbum Covenant. Na een ingrijpende wisseling in de bezetting zijn de heren rond frontman Robert Maclean weer terug.
De metallic hardcore van Salvage roept herinneringen op aan bands als Counterparts, terwijl de vocale uitvoering duidelijk doet denken aan Knocked Loose. Vooral de baspartijen van Tim springen er positief bovenuit. Het gitaarwerk is wellicht niet altijd foutloos, maar wel rijk aan variatie. Soms worden we getrakteerd op rechtlijnige en compromisloze stukken, terwijl op andere momenten juist de melodieuze elementen naar voren komen die zo kenmerkend zijn voor de tweede metalcore golf.
Dat Salvage ook de meer ingetogen kant van het genre beheerst, blijkt uit het indrukwekkende In Loving Memory, dat is opgedragen aan de overleden moeder van frontman Robert. Het nummer kent een bedachtzame opbouw waarin hij hoorbaar meer emotie in zijn stem legt. Daarnaast bevindt de zanger zich te midden van de zaal. De zanger beschikt over een stem die zowel rauw als krachtig klinkt en die zijn boodschap met grote intensiteit overbrengt. Voor mij het hoogtepunt van dit optreden. Het krappe half uur dat volgemaakt wordt, getuigt van een echte hardcore-spirit. (JW)
Caedere
Als derde is het de beurt aan Caedere om een blik onvervalste death metal open te trekken. In eerste instantie viel die eer ten deel aan het tevens Overijsselse Putrefied Corpse, maar door een blessure van frontman Bjorn van Toorn moesten zij helaas afzeggen. Gelukkig kon Caedere, met één van de organisatoren Marcel Tjepkema in de gelederen, snel schakelen en mogen zij een tweede maal aantreden op de meeting.
Het publiek vind het helemaal goed, want net als het voorgaande jaar trekken de heren fel van leer. De band klinkt strak en maakt indruk door hun energieke (dans)moves en een fijne setlist die zowel klassiekers als Rotten To The Core als laatste single Aimless Existence herbergt met daarbij een strakke sound.
De iets langzamere headbangstukken in het midden van de set zijn een heerlijke afwisseling op het doorgaans snellere en technische werk. Ook krijgen zij de eerste moshpit van de dag in beweging. Een optreden om u tegen te zeggen door deze ervaren rotten in het death metal vak. (GM)
Verloren Vertellingen
Na de pauze is het tijd voor wat zonder twijfel het meest bijzondere optreden lijkt te zijn dat in drie jaar RMS-meeting het podium heeft mogen betreden. In 2023 verscheen een vierdelige split van evenzoveel Nederlandse blackmetalbands, getiteld Verloren Vertellingen. Voor deze gelegenheid wordt deze plaat integraal gebracht. Dit markeert niet alleen het livedebuut van Schavot, maar eveneens dat van Duindwaler. Beide projecten, respectievelijk de éénmansformaties van Floris Velthuis en Daan Bleumink, worden voor deze gelegenheid live ondersteund door de muzikanten van Asgrauw en Hellevaerder.
In het eerste deel van het optreden staan de westelijke bands centraal. Hellevaerder bijt het spits af met In Mijn Hand Werd Zij As. Door een klein technisch misverstand blijven de zaallichten iets te lang aan, maar gelukkig wordt dit snel opgelost.
Waar op de studioversie de vocalen door Miranda worden vertolkt, neemt live de voormalige bassist Valentijn de zang voor zijn rekening en dat doet hij met veel dreiging. De twee composities van Hellevaerder getuigen van venijn en worden met overtuiging en precisie uitgevoerd. De baslijnen van Luuk vloeien op natuurlijke wijze samen met de overige instrumenten en voegen een opmerkelijke diepte toe aan het geheel, waardoor de balans extra kracht krijgt.
Voor De Zieleneter en Alles Is Het Waard verruilt Daan het drumstel voor de microfoon, terwijl Floris plaatsneemt achter het drumstel. Ook dit gedeelte van de set wordt gekenmerkt door recht-door-zee composities die uitstekend aansluiten bij de traditionele blackmetalsfeer. De zang is veelzijdig en de instrumentatie behoudt een repetitieve en bijna primitieve werking. Het debuut van Duindwaler staat in scherp contrast met wat in het tweede deel van het optreden te horen zal zijn.
Wanneer het tijd is voor de oostelijke bands, wordt er flink geschoven in de bezetting. Floris neemt de microfoon ter hand om zijn eigen Schavot live te presenteren. De vertellingen van Schavot zijn het meest melodieus en experimenteel van de avond en doen denken aan de melodisch/symfonische black metal die in de late jaren negentig opkwam. Ondanks zijn gebrek aan ervaring als frontman vormt hij een intrigerende verschijning. Hij beweegt zich als een bezeten visionair door het publiek, terwijl hij zijn teksten met volledige overgave uitkrijst. Muzikaal staat alles buitengewoon strak, met opnieuw een prominente rol voor de baspartijen. De korte blaaspartij in Waart Oe! wordt bovendien live uitgevoerd door Izzy.
Tot slot is het de beurt aan Asgrauw, dat het meer punkgedreven deel van de set voor zijn rekening neemt. De afwisseling tussen de meer gesproken vocalen van Kaos (Ward) en de traditionele blackmetalzang van Vaal (Dyon) zorgt voor een energieke en dynamische lading. Naarmate het optreden vordert, dringt het publiek steeds dichter richting het podium, tot het tijdens de afsluiter Na.chtgra.ver gezellig druk is aan de voorkant. Tijdens deze twee afsluiters levert Devi van Teiten en Cthuliminati nog een verrassende vocale bijdrage. Daarmee komt deze uitzonderlijke uitvoering van Verloren Vertellingen tot een krachtig en memorabel einde.
Ik hoop dan ook op volledige optredens van zowel Schavot als Duindwaler. In de tussentijd is er voor de thuisblijvers nog één kans om dit unicum te ervaren. Verloren Vertellingen zal namelijk op 9 mei te bewonderen zijn in de Willemeen te Arnhem, een must see voor supporters van de Nederlandse scene. (JW)
Everything Decays
Everything Decays speelt een thuiswedstrijd in Eindhoven, de leden komen namelijk allemaal uit de regio. Hun unieke mix van stijlen, die ze zelf wel eens “hak-op-de-tak-core” noemen, laat zich het best omschrijven als een vorm van groovy deathcore met daarin wat ouderwetse hardcore verscholen.
Frontrouw Linn Liv (bekend van acts als Pictura Poesis en Sisters of Suffocation) weet het publiek op te zwepen tot een moshpit. Niet vreemd, want de dame heeft niet alleen een dijk van een grunt in huis, maar ook een berg energie. Grotendeels is de communicatie met het publiek vrolijk en sympathiek, maar op de momenten dat ze in de huid van de seriemoordenaar kruipt – waar veel van de nummers over gaan – zien we een andere kant. Even radeloos, waanzinnig…
Het is de afwisseling met de two-step-momentjes die de act zo spannend weten te houden. Tel daar strakke drums, energieke riffs en een groovend basgeluid bij op en je hebt een act die door velen als ontdekking van de dag wordt gezien. (JvdS)
Sapphyr
De dag vliegt voorbij en voor we er goed en wel erg in hebben, staat de laatste band klaar om het laatste beetje energie uit het aanwezige publiek te wringen. Die eer gaat deze laatste editie naar het Eindhovense Sapphyr. Een symphonic deathcore band die tot op heden slechts vier singles uitgebracht heeft.
Met een achttal optredens op de teller kunnen we dus spreken van een relatieve nieuwkomer in de scene. Van dat alles is echter vanaf moment één precies niks te merken. Met een jaloersmakend strakke sound, bombastische orkestratie en subdrops op de backingtrack, heerlijke gitaar- en baspartijen én de zwaar indrukwekkende drums van Jens Hendriks, staat Sapphyr muzikaal als een huis.
Zanger John van Giessen overtuigt ook volledig met een geweldig vocaal bereik dat je normaal eigenlijk alleen in de top van de deathcore scene terugvindt. Het publiek vindt het heerlijk en er wordt door velen gesproken over de “verrassing van de dag”. Een prachtig lomp einde van een geweldige dag. (GM)
Dat was het dan. Drie edities lang stond Popei in het teken van de Facebookgroep The Rock & Metal Society. Voor velen een moment om nieuwe vrienden te maken en oude bekenden terug te zien. Het is mooi om te zien dat uit iets simpels als een online forum zulke initiatieven kunnen ontstaan en het laat zien dat de Nederlandse scene nog altijd bloeiend en levendig is.
Foto’s: Casper Houtepen (Instagram: @casperawh)