Na een regenachtige zaterdag vol thrash- en deathmetalgeweld was het op de afsluitende zondag van South of Heaven tijd voor de ultieme ontknoping in Maastricht. Waar de voorgaande dagen in het teken stonden van pure nostalgie of dwergen en piraten, beloofde de zondag een eclectische ontdekkingsreis te worden langs de absolute grootmeesters van rauwe gitaarklanken. Legendarische gitarist Zakk Wylde kreeg de eer om met zijn band Black Label Society de boel af te sluiten.
De eer om de Limburgse weide wakker te schudden was weggelegd voor de Amerikaanse thrashmetal-veteranen van Flotsam and Jetsam. Het klinkt misschien als kinderprogramma maar laat de naam je niet bedriegen. Deze formatie staat namelijk in de geschiedenisboeken als de band waar Jason Newsted speelde voordat hij naar Metallica vertrok. Maar ook zonder Jason blijkt de band een topformatie te zijn. Zo serveren ze een sterke mix van hun oude en nieuwere werk. Het geluid stond goed afgesteld en de band trakteerde de vroege vogels op een heerlijke portie rechttoe-rechtaan thrashmetal. Dit ging gelukkig niet vervelen, gezien er later in de set meer uitdaging te vinden was. Een ludiek visueel aspect was het moment waarop de frontman plotseling het welbekende MF DOOM-masker opzette. Het was misschien wat misplaatst, maar het zag er wel gaaf uit.
Death to All is niet zomaar een Death-coverband, maar het officiële, levende eerbetoon aan de legendarische deathmetal-pionier Chuck Schuldiner. De bezetting bestaat uit legendarische oud-leden die daadwerkelijk hebben meegespeeld op de grensverleggende albums zoals Symbolic en Human. Hierin kreeg Max Phelps de loodzware taak om Chucks vocalen en gitaarlijnen te honoreren. Hij levert hierin een fantastische prestatie, zo behoudt hij enigszins zijn eigen stijl maar laat zich tevens duidelijk beïnvloeden door het rauwe stemgeluid van Chuck.
Wat deze heren in Maastricht lieten horen, was ronduit buitengewoon. De sound van de band kwam namelijk angstaanjagend dicht bij het originele materiaal, waarbij vooral de basgitaar met de fabelachtige slaps van Di Giorgio een groot onderdeel waren. De band vuurde de ene na de andere iconische klassieker af in een heerlijk bij elkaar geraapte setlist die de hele discografie van Death eerde. Death to All wist nieuw leven te blazen in de immense nalatenschap van Schuldiner op een meesterlijk accurate wijze. Het loepzuivere, complexe gitaarwerk tilde de show naar een stratosferisch niveau en maakte van Death to All een van de absolute, onbetwiste hoogtepunten van South of Heaven 2026.
Waar de grotere podia gedomineerd werden door veteranen, bewees de Tent Stage dat er in de underground een gloednieuwe wind waait met het optreden van het Nederlandse collectief A Knight Under Maria’s Altar. Wat volgde was een masterclass in dynamische songwriting en vocale prestaties. De band mengt extreem rauwe beatdowns naadloos met emotionele, cleane ‘emo-achtige’ zangstukjes. De meerstemmigheid tussen de bandleden werkte live perfect. Deze gedurfde combinatie werkte op het podium als een malle en bracht een verfrissend, gloednieuw geluid naar het hardcore genre.
Toch doet dit ijzersterke optreden een grote vraag herrijzen: waarom staat dit hier? Deze editie van South of Heaven wordt overmeesterd door de ene grondlegger na de andere. Hierom voelt de Fons Stage (naast zijn playmobil-achtige uiterlijk) enigszins misplaatst op een festival als deze. De moderne hardcore-beweging gaat namelijk niet bepaald hand-in-hand met de grijze bollen van het vinyl-tijdperk. Schakelen tussen deze grote legacy-acts en lokale beatdown-shows is niet gemakkelijk gemaakt. Dit maakt de Fons Stage een vis op het droge.
Terug op de Mainstage waren de verwachtingen hooggespannen voor de Griekse symfonische deathmetal-formatie van Septicflesh. Bekend om hun bombastische platen zoals Communion, waarin brute metal wordt gecombineerd met volledige klassieke orkesten, beloofde dit een episch schouwspel te worden. Helaas viel het optreden in de praktijk nogal tegen. De echte organische ‘feeling’ van hun sound kwam simpelweg niet helemaal over op het terrein, wat grotendeels te wijten was aan het feit dat er te veel orkestrale basiselementen niet live werden ondersteund. De theatrale aankleding van het podium zorgde echter wel voor de duistere sfeer zoals we die kennen van Septicflesh. Daarom had het allemaal flink wat ruiger gemogen, met meer focus op het pure, ronkende deathmetal-gedeelte van hun repertoire. Deze act was wel een enigszins verfrissende wissel op de line-up, gezien deze voorafgaand vrijwel geheel bestond uit jaren tachtig-bandjes. Voelde het experimentele jaren negen-gedreven Septicflesh een goede toevoeging.
Op de uitverkochte zaterdag van South of Heaven, konden wachttijden oplopen tot ruim een half uur bij het bestellen van wat eten of drinken. Dit probleem had verder vrijweinig te maken met de eerdergenoemde pinstoring, maar vooral vanwege een overvloed aan bezoekers. Men had hier vandaag namelijk weinig last van. Dit roept echter wel de vraag op: hadden er op zaterdag dan wel zoveel mensen moeten komen, als het voor een overbelasting zorgde op barren en foodtrucks?
Tijdens etenstijd was het Corrosion of Conformity (beter bekend als COC) die ons kwam vergezellen tijdens het avondeten. Deze veteranen leverden een heerlijke mix van ronkende stonerrock en southern rock; oftewel pure ‘HELLYEAH’-muziek. Zodra de heren het podium betraden, waande je je direct in een Amerikaanse bikerbar, dankzij de gitarist die rechtstreeks uit ZZ Top gerukt leek. Niet alleen de gitarist, maar ook het gitaargeluid sloot daar naadloos bij aan: het klonk heerlijk rauw en modderig. De muziek zit weliswaar niet super ingewikkeld in elkaar, maar blinkt uit in de eenvoud van de catchy-riffs. Dit is het beste te horen op nummers als ‘Clean my wounds’ en ‘Vote with a bullet.’ De bandleden lieten zien dat ze na al die jaren blindelings op elkaar zijn ingespeeld. Gooi hier overheen het rauwe stemgeluid van zanger Pepper Keenan en je hebt een band die heerlijk door de oren passeert. Vooral de klassiekers van de legendarische plaat Deliverance kwamen voorbij, deze maakte dan ook zichtbaar indruk op het publiek van South of Heaven.
Plotseling verscheen er op de hardcore stage een band genaamd The Fifth Alliance een vreemde toevoeging voor de Fons Stage. Gezien dit de enige band in de tent was die geen hardcore-beats leverde. Een opmerkelijke keuze om een hardcore-podium af te sluiten door een niet hardcore-act. Waarom de organisatie deze keus gemaakt heeft, is voor mij een raadsel.
Het voelde een beetje dubbelop om vandaag wederom in de plaat Chaos AD te duiken, gezien wij gisteren hiermee al werden voorgeschoteld werden, maar niets is minder waar. Ditmaal was het aan de oprichters van Sepultura: Max en Igor Cavalera om te bewijzen dat zij een integraal onderdeel zijn van de kracht van het album. Zij lieten de ‘echte’ Sepultura juist dubbelop voelen, want na het optreden van Cavalera Conspiracy leek de Sepultura van de voorgaande dag eerder op een mislukte coverband. De broers wisten de plaat als geen ander tot leven te wekken. Zo klonken zij vanaf de allereerste seconde vele malen beter dan Chaos AD gisteren deed. Daarnaast had gehele show een ongelooflijk energieke, ondersteund door een prachtig ontworpen decor en waanzinnig coole gitaren.
Het optreden bood een nostalgische en loepzuivere kijk in het verleden, want qua muzikale kwaliteit deed dit werkelijk niets af van hoe de legende ooit bedoeld was. Het gitaarwerk groovede ontzettend hard de drums waren angstaanjagend strak in zijn timing. Een prachtig akoestisch tussenstuk zorgde bovendien voor een sfeervolle en uiterst interessante afwisseling in de set, die in tegenstelling tot gisteren hier wél werkte. Als ultieme verrassing brachten zij een schitterende ode aan Ozzy Osbourne door een loodzware cover van ‘Symptom of the Universe’ te spelen ter nagedachtenis aan de gloriedagen van de heavymetal-pioniers; een moment dat insloeg als een bom en gigantisch aansloeg bij de uitzinnige weide.
Toen de avond viel over South of Heaven, was het tijd voor de absolute afsluiter om het festival in as te leggen: Black Label Society. De band van gitaargod Zakk Wylde, die jarenlang de gitarist voor Ozzy Osbourne was en later bij Pantera aansloot tijdens live-shows. De show begon al direct met technisch mankement toen het gigantische doek voor het podium niet bleek te passen. Gelukkig maakte dat niet zoveel uit want het werd onmiddellijk overstemd door een waanzinnige remix van Led Zeppelin en Black Sabbath. Wanneer het doek eenmaal viel verscheen er een goed aangekleed podium. Hierop liet de markante Zakk Wylde zien waarom hij tot de absolute topcategorie behoort. Zijn gitaarspel is serieus ongekend goed: hij speelde duizelingwekkend snel, complex, uiterst nauwkeurig en angstaanjagend soepel. De man is een levende legende die vanavond bewees tegen werkelijk alles opgewassen te zijn. Daarom was het een doodse zonde dat de kickdrum zo asociaal en ontiegelijk hard stond. Het adembenemende gitaarwerk kwam er af en toe nauwelijks bovenuit. Zo bliezen de trillingen kickdrum zelfs vlammetjes van aanstekers direct uit. Hiermee vestigde Black Label Society zich zowel letterlijk als figuurlijk als de allerluidste show van het weekend. Het was dan ook fantastisch om te horen hoe de nummers langzaam opbouwde en uiteindelijk tot explosie kwamen.
Ook in deze set werd Ozzy Osbourne geëerd. Zowel door het spelen van “No More Tears” maar vooral door de emotionele ode: Ozzy’s Song. Dit bracht dan ook zeker de nodige traantjes met zich mee. Want op een weekend vol legendarische bands als Megadeth, Anthrax, Sepultura en Death mag Ozzy simpelweg niet ontbreken, maar dat doet hij helaas toch. Even deelde het gehele terrein hetzelfde verdriet, en op dat moment voelde Osbourne heel even dichtbij, al is hij nu zo ver weg.
Tekst door Max Schellekens, Foto’s door Joris Linders
