Het is alweer tien jaar geleden dat het Nederlandse Selfmachine goed in de lift zat, maar daarna werd het ineens stil. Het ‘normale’ leven nam het over en er werd een (gedwongen) pauze ingelast. In die tussentijd is Jeroen Gilhuys toegevoegd aan de bezetting, zijn leden verloofd, getrouwd en helaas was er ook een scheiding. Neem dan nog wat verhuizingen, een pandemie en de komst van een kind bij en je bent zo tien jaar verder. Maar bloed kruipt waar het niet kan kruipen en met Uncivil Discourse levert Selfmachine in oktober weer een echte nieuwe EP uit dat volledig in eigen beheer wordt uitgegeven en waar Forrester Savell (Karnivool, Twelve Foot Ninja…enz) aan de knoppen zat.
Smokescreen is al eerder langsgekomen. Een single met een boodschap naar de rokers in Nederland. Aanleiding was het overlijden aan longkanker van de moeder van zanger Steven Leijen. Of het effect gaat hebben op de verstokte nicotineverslaafden weet ik niet, maar het is wel een heel lekkere compositie. Het tempo is precies goed en wordt door drummer Ben Schepers en bassist Mark Brekelmans sterk op peil gehouden. De groove is aanstekelijk en de opbouw van de compositie past mooi in een handboek van metalcomponisten. In het couplet wordt netjes gewerkt naar een refrein dat potten kan breken en melodieus sterk voor de dag. De kleine ritmewending halverwege biedt net dat accent dat nodig is en Steven laat hier even horen dat zijn grunts nog niet versleten zijn. In de wending en later in een soort van breakdown.
De EP start echter met het opzwepende Villified. Een compositie die de kracht van Slipknot heeft en verder vanuit een degelijke rockbasis werkt naar een melodieus stuk. Ook hier werkt Selfmachine naar een interessant tussenstuk waarin vooral het gitaargeluid een belangrijke rol vraagt. En zoals ik van de band mag verwachten is er altijd dat evenwicht tussen clean vocals, melodieuze partijen en sterke muziekescapes inclusief zwaar zanggeschut.
Daybreak en Over The Borderline passen voor mij in hetzelfde Tilburgse straatje. Hier lijkt de band zich meer toe te spitsen op degelijke (Amerikaanse) rock. De zang is wat langzaam, heeft minder scherpe kantjes en ergens zou je wat grunge-elementen kunnen vinden in het totale geluid. Ergens klinkt het soms wat ‘mak’, maar de kwaliteit ligt meer in de sfeer die gecreëerd wordt en het gitaarspel in Daybreak mag gehoord worden. Een solo in de betere rocktraditie. Neem daarbij weer wat kleine muzikale accenten en dan is er niets mis mee.
Facing The Music heeft wat meer body en het intro belooft al veel goeds. Vet, groovy en sterk blijft de riff ook in de basis aanwezig. Denk een beetje aan de manier waarop een band als Pantera dat ook toepaste. En wanneer je dit mengt met het karakter van Five Finger Death Punch en er een fikse melodie aan toevoegt, heb je een aanstekelijk, toegankelijk en fijne compositie.
Na tien jaar is Selfmachine dus weer helemaal terug en hebben ze de machine weer van genoeg stoom voorzien om krachtig uit de startblokken te gaan. Ik moet zeggen dat deze EP weer zo’n product is dat je niet in één keer inpakt, maar na meerdere luisterbeurten blijkt weer hoe goed Selfmachine in staat is om fijne rock/metal te schrijven. De tijd gaat snel, maar kwaliteit blijkt altijd weer zijn waarde te behouden.