Terugblik 2025
Het blijft altijd leuk om aan het einde van het jaar terug te kijken op de muziek van betekenis die langsgekomen is. Daarnaast is het ook een heidens karwei om dit te doen. Bij Rockportaal passeren er tien- zelfs honderdtallen albums die vragen om een review. Het is soms niet mogelijk om hier nog een keus uit te maken. Gelukkig werken we met een stabiel en goed team zodat veel albums en optredens een mooie review krijgen op onze site.
Voor deze terugblik heb ik me voor het gemak gericht op de reviews van albums die ik mocht beluisteren en van een review mocht voorzien. De terugblik is daarom altijd een momentopname en daarbij nooit volledig wat betreft het afgelopen jaar.
Mijn absolute top 10 voor 2025 is zoals altijd een mix van verschillende genres.
Top 10
- Orbit Culture Death Above Life
Orbit Culture heeft ooit mijn hart veroverd en met ieder nieuw album weten ze de vergroeide snaar aldaar te raken. Met Death Above Life hebben ze naar mijn mening ook dé compositie van het jaar geschreven. Scherp, krachtig en vooral bombastisch staat Orbit Culture daarom weer bovenaan mijn lijst voor dit jaar.
Duidelijk is dat het album Death Above Life me van voor tot achter weer weet te vermaken. Het album pakt me en dat is toch mooi na alle albums en EP’s die ik al mocht beluisteren. Orbit Culture ziet dit album als een nieuw begin. Als een Zweedse Renaissance. Ik hoor het gewoon aan en geniet met volle teugen.
2. Pentesilea Road Sonnets From The Drowsiness
Vrij onverwacht landde het album van Pentesilea Road in September op mijn deurmat. Een voor mij nog onbekende band die nu toch het tweede album uitbracht. De hoes van het album sprak me meteen aan en de tweede cd’s wisten we daarna meer dan te bekoren.
De band laat met Remember, Now, A Relentless Elegy of Laziness, The River Bend en The Psysiopathology Of Every Day Dream horen dat ze weten hoe een progressief meesterwerk gemaakt kan worden. Sonnets From The Drowsiness kwam als een verrassing, maar is gaan groeien en na ettelijke luisterbeurten hoor ik nog altijd dingen die me niet eerder zijn opgevallen, worden de (klassieke) lagen in de composities steeds meer duidelijk en kan ik alleen maar concluderen dat dit album absoluut één van de beste album van dit jaar is.
3. Avatar Don’t Go In The Forest
Gelukkig mag ik in het nieuwe jaar weer naar een optreden van Avatar. Deze eigenzinnig Zweden weten steeds maar weer binnen hun karakterstieke geluid een sterk album neer te zetten. Zo ook Don’t Go In The Forest. Niet alleen een heel stabiele band, maar ook een uiterst sympathiek kwintet.
De conclusie is eigenlijk vrij eenvoudig. Don’t Go In The Forest is het album waar je naar uit hebt gekeken. En je krijgt precies wat je hoopt dat je zou krijgen. Een sterk album waar Avatar zichzelf verder verstevigt in de metalklei, vasthoudend aan hun eigen geluid, maar altijd zoekend naar grenzen. Met dit tiende album zet Avatar zich weer meer op de kaart en het schijnbaar onvermoeibare vijftal uit Zweden klimt zo steeds hoger op de ladder. Ik heb het al eerder vermeld dat Avatar behoort tot de headliners van de toekomst, maar eigenlijk al van vandaag.
4. Dream Theater Parasomnia / Quarantième Live à Paris
Afgelopen jaar heb ik Dream Theater live mogen meemaken. Heerlijk. Helaas was het op een festival dus wat we gezien hebben was maar een fractie van wat een show werkelijk kan omvatten. Het studioalbum is al meermalen langsgekomen dit jaar in mijn huiskamer. Als kers op de taart brcacht de band eind van het jaar ook de liveregistratie uit van de concertreeks van afgelopen jaar. Daarom voor het gemak beide albums maar op vier gezet.
Naar het einde toe keert de zwaarte meer terug. Zelf ligt voor mij het centrale punt halverwege, maar dat neemt niet weg dat Dream Theater prima in staat is om je langere tijd te vermaken zoals in de epische afsluiter The Shadow Man Incident.
Het zestiende album is een mooi vervolg op hetgeen Dream Theater al heeft uitgebracht en ze bewijzen weer eens te meer dat ze het verdienen om de grote podia te betreden.
Maar dat zijn keuzes die gemaakt worden en over de hele linie niets afdoet aan de geweldige registratie die is neergezet hier. Had ik zelf de setlist mogen aanvullen dan zou The Count Of Tuscany nog wel van de partij zijn, maar dat is persoonlijk. Voor de liefhebber is deze live-registratie een absolute must-have in de collectie om thuis meermalen te kunnen genieten van deze muziekmagistralen. Voor alle anderen een hele mooie manier om kennis te maken met deze ‘jonge’ band.
5. Avantasia Here Be Dragons
Tobias Sammet staat garant voor een stevige portie powermetal. En met kop en schouders staat hij bovenaan het powermetallijstje. Hij weet ook met Here Be Dragons te imponeren en zeker met iemand als Geoff Tate als gastzanger ben je bij mij dan aan het goede adres
Zelf zegt Tobias dat Here Be Dragons zijn meest krachtige album is tot dusver. Enerzijds kan ik daar mee inkomen. Aan de andere kant heeft hij er wel voor gezorgd dat het niet alleen als krachtige impuls naar voren komt, maar misschien ook wel als zijn meest toegankelijke album ooit. Die combinatie zorgt ervoor dat Here Be Dragons een album is dat, zeker bij mij, niet mag ontbreken in de collectie.
6. Sybreed Slave Design (20th anniversary)
Sybreed is een bijzondere band in het lijstje. Het ‘nieuwe’ album is een re-issue ter gelegenheid van de twintigste verjaardag. Feit is dat het album nog steevast overeind staat en Sybreed laat horen dat de industriële rock tijdloos aanvoelt.
Deze re-issue kent daarbij nog de 2024-versie van Bioactive en System Debaser. Een compositie die niet op het oorspronkelijke album staat, maar waarin de band alle grenzen opzoekt die er te vinden zijn rond de industriële metal. Elementen van nu-metal, maar ook van de melodische deathmetal kun je verwachten. Een compositie die deze hernieuwde kennismaking met Sybreed recht doet.
Het is jammer dat Sybreed zichzelf na tien jaar ontbond, want dit soort industriële metal is tijdloos en deze 20th anniversary editie laat dat maar weer blijken. Ik hoop van harte dat Sybreed de ingeslagen weg verder uitbreidt.
7. Septicflesh Amphibians
Nog een band die al meermalen in mijn lijst terug te vinden is. Amphibians is ‘slechts’ een EP, maar dan wel één die van voor naar achteren overtuigt. Ik vind het jammer dat ik niet bij het concert in Griekenland kon zijn, maar met deze EP kan ik niet lang treuren.
Amphibians is een fijn stuk muziek waarmee Septicflesh de concollega’s in het genre laat horen hoe veelzijdig en krachtig klassieke deathmetal kan zijn. Het advies is wel om bij het afspelen het volume flink op te draaien.
8. OAK The Third Sleep
Melancholische progressieve rock is wel besteed aan OAK. Deze Noren weten precies hoe ze je kunnen raken met hun muziek. In alle facetten. Het is de melancholie uit Scandinavië waarschijnlijk die de muzikanten welgezind is en hen voorziet van inspiratie.
The Third Sleep is daarmee een vertrouwd album van Oak met fijne wendingen en verrassingen. Overwegend past het geluid op dit album in het verlengde van zijn voorganger(s) en dat is prettig. Met The Third Sleep levert Oak dan ook een album af dat weliswaar een sterke kandidaat is voor de eindlijst van het jaar.
9. Unprocessed Angel
Unprocessed maakt voor mij unieke muziek. De band weet composities te schrijven die bol staan van metal, djent en progressieve elementen en altijd gebed in een goede melodie. Daarom verdient Unprocessed het om ook in 2025 in de top 10 te belanden.
Angel is een album dat al meermalen langs is gekomen en steeds weer hoor ik nieuwe dingen die mij aanspreken. De composities zijn sterk opgebouwd, het muziekspel is uitermate aantrekkelijk en de diversiteit zorgt voor een enorme meerwaarde. Wellicht weer een kandidaat voor een jaarlijstje.
10. Lorna Shore I Feel The Everblack Festering Within Me
Lorna Shore heeft zich, niet onverdiend, een plaats veroverd in de headliners van deze tijd. Hun deathcore is hard, energiek en precies raak. Dat komt mede door de sterke muzikale vibe die de band weet neer te zetten. Daarbij vind je op het album de single Greenwood. Niet alleen een dijk van een compositie maar tevens een single waarbij de video me het meest geraakt heeft. Heel indrukwekkend hoe Lorna Shore een persoonlijke en gevoelige draai heeft gegeven aan deze krachtpatser.
Na ruim een uur zit het erop en heeft Lorna Shore je mogen overtuigen met hun ontembare energie en uiterst sterke muzikale kwaliteiten en mag je je afvragen (en dan citeer ik een zin uit de biografie) : “I wonder whose turck may hit me while I was listening”. Het nieuwe album is een fikse stap voorwaarts. De muziek lijkt toegankelijker zonder te tornen aan de deathcorebasis. De breakdowns zijn heerlijk en de gitaarmelodieën geven net dat beetje extra waardoor Lorna Shore zich presenteert als een topper in de deathcore.
Progressieve Rock
Het progressieve genre is altijd goed vertegenwoordigd in mijn lijst en in mijn draaisessies thuis. Een drietal albums is reeds gepasseerd in de top 10. Hier nog een aantal albums die zeker ook tot de verbeelding spreken. Avkrvst is een jonge band die met dit tweede album laat horen dat het debuut geen toevalstreffer was. Verder heb ik mogen genieten van al het andere schoons dat in onderstaande lijst te vinden is.
1.Pentesilea Road Sonnets From The Drowsiness
2.Dream Theater Parasomnia / Quarantième Live à Paris
3.OAK The Third Sleep
4. Avkrvst Waving At The Sky
In het begin moest ik even wennen aan het nieuwe album, maar zoals veel albums binnen het progressieve genre heeft het tijd nodig om de schoonheid te laten ontluiken. Clichés met wijn, whisky en rozenknoppen zal ik niet gebruiken, maar clichés komen niet uit de lucht vallen. Het wordt toch tijd dat Avkrvst alles ruimschoots live gaat presenteren.
5. Philosophobia The Constant Void
6. Steven Wilson The Overview
7. Derev Troubled Mind
8. Bjorn Riis Fimbulvinter
9. Arjen Anthony Lucassen Songs No One Will Hear
10. Calyces Fleshy Waves Of Probability
Metal-/deathcore
Het blijft altijd moeilijk om bands in verschillende hokjes te plaatsen. Enerzijds geeft het een stuk overzicht, maar anderzijds passen bands niet altijd in één hokje. De kruisbestuivingen van genres maken muziek juist extra interessant. Hieronder staan toch een aantal bands die ik schaar onder het genre van de metalcore en deathcore (hoewel je ook weer kunt betwisten waarom dit nu een apart blok moet zijn).
1.Lorna Shore I Feel The Everblack Festering Within Me
2.The Five Hundred Ghostwriter
Dat The Five Hundred nog niet voor volle zalen staat in Nederland is mij onbegrijpelijk. Met Ghostwriter bracht de band weer een prachtig album a fen verdient deze plek helemaal. Mocht je ze live willen aanschouwen, dan kan dat op 16 januari in de Effenaar.
Het album sluit af met Where Is Our Humanity? Een legitieme vraag wanneer je de nieuwsberichten per dag ontvangt. De a-capellastart zet je aan het denken. Je mag dan even helemaal los gaan bij het refrein. The Five Hundred zet in de coupletten de hi-hat in als volwaardig instrument en na het laatste refrein mag je nog een minuut de rust nemen om alle prikkels die je mocht ontvangen te verwerken. Een mooie afsluiter van een heel sterk album. Het is alweer het derde hele goede album van een band die op het Europese vasteland nagenoeg geen voet aan te grond lijkt te krijgen. Dat is werkelijk ondenkbaar. Deze band zou moeten touren en op de affiches moeten staan van menig festival. Wellicht dat Ghostwriter de ogen en oren van de promotors en programmamakers zal doen openen. Dat verdient The Five Hundred.
3. Landmvrks The Darkest Place I’ve Ever Been
4. Caliban Death From Hell
5. Annisokay Abyss The Final Chapter
6. Of Mice & Men Another Miracle
7. Reformist Voyages
8. Ironstone A Shadow Of My Former Self
9. To Obey A Tyrant Frigore Inferni
10. Sugar Spine Violent Heaven
Death-/thrash-/groove-/…..metal
- Orbit Culture Death Above Life
- Avatar Don’t Go In The Forest
- Avantasia Here Be Dragons
- Sybreed Slave Design (20th anniversary)
- Unprocessed Angel
- Dynazty Game Of Faces
Dynazty kwam in februari reeds met het album Game Of Faces. De hardrock die deze band naar voren brengt, is aanstekelijk en vanuit mijn hardrockverleden kan ik dit soort muziek enorm waarderen. Dynazty trok de hardrock naar een nieuw leven.
Game Of Faces is een heerlijk album. De muziek is aantrekkelijk, heel goed te volgen en maakt van iedere dag een feestje. Een feestje met zon en plezier. En het zorgt er ook voor dat het woord Dynasty/Dynazty de neurologische klik in mijn brein alleen maar verstevigt.
7. Amorphis Borderland
8. Rise Of The Northstar Chapter 04: Red Falcon Super Battle
9. Destroy Humanity Where Is Your God Now
10. Chaoseum Life 4 Sale
Nederland en België
- Destroy Humanity Where Is Your God Now?
Met het album Where Is Your God Now gaf Destroy Humanity een vervolg aan het heerlijke geluid van het vorige album Hypnopompia. Dat metal in België dus ook nog springlevend is, bewijst deze band met een fikse portie groovemetal en vooral het titelnummer is er één om in te lijsten.
Breaking The Silence gaat verder op de ingeslagen weg. Het tempo ligt wat hoger, maar de intensiteit is onveranderd hoog en ook hier zorgt de variatie voor een immens geluksgevoel. De riffs zijn strak en sterk en in het geheel spreekt het aan. In Prophet Of Sin doet de band nog een keer waar het goed in is en sluit daarmee aan uitstekend album af, dat nog menige keer mijn playlist gaat vullen.
Where is Your God Now is een perfect vervolg op het debuut Hypnopompia en zet Destroy Humanity verder op de groovemetalkaart.
2. Reformist Voyages
3. Epistulum Cantiga Psychotica
4. Arjen Anthony Lucassen Songs No One Will Hear
5. Sugar Spine Violent Heaven
6. Torn From Oblivion Transcend
7. The One Lighter Than Air
8. Degenerate Rituals Of Rage
9. Rise Of The Wood Discharge
Live
Er zijn wat concerten afgetikt afgelopen jaar. Sowieso was het weer fijn om Avantasia met een volledige show te zien. Hij komt al zo weinig deze kant op en dat is verdomde jammer omdat zijn shows en muziek zoveel te betekenen hebben.
Daarnaast stonden Steven Wilson en Dream Theater hoog op mijn lijst om te zien. Bij beiden had ik nog niet eerder het genoegen Gehad. Het was genieten van de bijzondere muziek.
Het is echter ondoenlijk om alles te kunnen zien. Dan zou ik ieder weekend op pad moeten zijn. Bijzondere optredens die nog wel tot mijn top van 2025 horen zijn: Iron Maiden, Landmvrks, Behemoth, Rotting Christ, Satyricon, Orbit Culture, Rise Of The Northstar, Signs Of The Swarm, KoRn, Jerry Cantrell, Soen en Slipknot. En dan is Starset ook nog het vermelden waard. Misschien niet de bekendste band in het rijtje, maar wel een band die het publiek sterk wist te vermaken met hun muziek.
Naar het einde mocht ik dan ook nog getuige zijn van 30 jaar Ayreon in een uitverkocht 013. Dat gaat nooit vervelen.
De agenda’s voor volgend jaar bij de diverse podia zijn al mooi gevuld. Wat ik er daadwerkelijk van mee ga krijgen weet ik nog niet, maar onder meer The Five Hundred (met o.a. Sugar Spine En Torn From Oblivion), Airbag en Avrkvst komen naar Nederland. Kaarten voor Avatar en Geoff Tate zijn reeds binnen, maar die staan dan ook bovenaan mijn lijst.
Helaas moeten we ook vaak afscheid nemen van muzikale ‘vrienden’. Voor mij was het overlijden van Ace Frehley een klap in het gezicht. Hoewel hij al een hele tijd geen onderdeel uitmaakte van KISS, is het altijd wel de gitarist geweest waarmee ik kennismaakte met de band als 10 jarig jongetje, die sindsdien verslingerd is aan de band. En eerder dit jaar heeft Mike Peters van The Alarm zijn strijd tegen kanker verloren en zullen we zijn stem alleen nog horen in de muziek die hij heeft achter gelaten.
Ik wens jullie daarom het allerbeste voor het komende jaar.
