Vanaf mei 2025, na een uitgebreide tour en een kleine pauze, staken zanger/gitarist Bruce Soord en drummer Gavin Harrison de koppen weer bij elkaar en begonnen met het schrijven van nieuw werk. Zoals altijd werden ideeën uitgewerkt, opzij geschoven om later weer te veranderen. Uiteindelijk werden toetsenist Steven Kitch en bassist Jon Sykes erbij gehaald om de composities verder in te vullen. Het resulteert in het zestiende album van de band met de titel Far And Wide.
Belangrijk bij de nieuwe muziek was de puurheid en de mogelijkheid om het allemaal live neer te zetten. Steeds kwam de gedachte: “Hoe zou dit klinken op een podium” daarbij uitgaand van de eigen (on)mogelijkheden van de afzonderlijke leden.
Het resultaat mag er zijn. Negen nieuwe composities die enerzijds goed stevig zijn neergezet en het begrip progressieve rock een nieuwe impuls geven. En hoewel Riverside het afgelopen jaar ontbonden werd, zijn de grote schoenen die zijn achtergebleven netjes gevuld door de muziek van The Pineapple Thief. Dat deden ze al, maar liefhebbers van Riverside kunnen met een gerust hart ‘de overstap’ maken. Dit wordt zeker duidelijk in This Empty Space en Through The Noise.
This Empty Space is een prachtige luisterervaring. Een muziekstuk dat je het beste kunt ervaren zonder afleiding. Het is integer en prachtig neergezet. Dus doe de deur op slot en de gordijnen dicht en laat je ruim zes minuten meevoeren op dit heerlijke stuk muziek. Alles lijkt precies op zijn plaats te zijn gevallen toen het viertal hiervoor is gaan zitten. Er is genoeg ruimte voor bas, drum, gitaar, toetsen en zang en dit alles is in een mooi evenwicht aanwezig. Daarbij wordt er mooi gespeeld met de intensiteit van je gevoel. Van uitermate gevoelig tot meer krachtig neemt de band je mee.
Through The Noise is op de Schaal van schoonheid eveneens maximaal geplaatst. Het heldere stemgeluid van Bruce pakt je in en, zoals trouwens op het gehele album, is het drumwerk van Gavin precies goed getimed en op de juiste momenten en accenten neergezet. Het gitaarspel vertelt daarbij in de compositie zijn eigen verhaal en neemt daar ruim de tijd voor zodat je niet kunt ontsnappen aan de sensitiviteit die bezit van je neemt.
Gaan we terug naar het begin van het album laat The Pineapple Thief dat progressieve rock niet altijd heel ingewikkeld hoeft te zijn. New World Order en Hold The Ashes zijn goed toegankelijk en zoals eerder gezegd is de stempel die Gavin Harrison op de composities drukt, belangrijk, hoewel hij niet specifiek de aandacht naar zich toetrekt.
Alles is goed opgebouwd en couplet en refrein wisselen elkaar duidelijk af. Leuk is het feit dat de basgitaar in Hold The Ashes een duidelijke rol speelt.
Ik heb het al eerder over mooie composities gehad. Still Living is daar ook een voorbeeld van. Startend met zang en piano gaat de compositie al golvend over de glijbaan van gevoel naar zijn einddoel. Een kleine wending na twee minuten zorgt voor een extra impuls. Het is allemaal misschien wat ‘lazy’, maar daarmee ook schitterend.
Dan klinkt God Knows een stuk zwaarder. Wat hier opvalt is de herhaling in tekst die ervoor zorgt dat je je aangetrokken blijft voelen. Het zorgt voor een gevoel van verbinding. Scattering Like Flies start dan weer ingetogen. Het stemgeluid van Bruce is vrij hoog, wordt ondersteund door een soort marsritme en de samenzang zorgt ervoor dat er een soort onderhuidse spanning voelbaar is die wil ontsnappen. Na twee minuten begint dan ook de aanloop naar een soort gecontroleerde muzikale explosie en krijg je een vette portie progressieve friet op je bord met genoeg saus. Daarna gaat de band terug naar het innemende karakter en ook hier geldt de kracht van de herhaling.
Who Wants It heeft net weer een andere vibe en kan gezien worden als de vreemde eend in de bijt. Ergens klinkt het een beetje retro (jaren 70) en is er sprake van een evolutie van eenvoud naar meer complex. Een leuk alternatief stuk muziek alvorens de band No Exceptions inzet. Deze afsluiter heeft alle beproefde kenmerken in zich. En alle invloeden lijken samen te komen in het brandpunt van The Pineapple Thief en het is duidelijk dat ze dit brandpunt gebruiken om het ijzer te smeden wanneer het gereed is.
Far And Wide is een zeer geslaagd album van een uitermate goede band die binnen het progressieve genre als gevestigd gezien mag worden, maar zichzelf steeds blijft ontwikkelen.