Het Amerikaanse Zero Hour draait al behoorlijk wat jaren mee in de progressieve metalscene. Oorsponkelijk bestond de muzikale kern van de band uit de gebroeders Jasun (gitaar) en Troy Tipton (bas). Na een ernstige sportblessure in 2008 was Troy niet meer in staat om de veeleisende muziek van Zero Hour te spelen en viel de band na een lange pauze in 2013 definitief uit elkaar. Na een aantal jaren kwam de band weer bij elkaar, zonder Troy en bracht men in 2022 het album Agenda 21 via Frontiers Records uit. Hun nieuwste plaat betreft een EP met No Man’s Land als titel.
No Man’s Land bestaat hoofdzakelijk uit twee composties van elk ruim dertien minuten lang, namelijk Codes Of Violence en het titelnummer. De andere twee nummers betreffen instrumentale versies. Op beide nummers laat Zero Hour progressieve metal van hoog niveau horen in het straatje van Dream Theater/Liquid Tension Project, Symphony X en een minder moderne Haken. Oftewel nummers die beide bijkans krom buigen van virtuoze gitaarsolo’s, de meest technische tempowisselingen en een zanger die aanmerkelijk beter bij stem is dan James LaBrie.
De twee instrumentele versies zijn interessant, maar voegen mijn inziens niet zoveel aan deze EP. Of No Man’s Land de opmaat is naar een volledige nieuw studioalbum weet ik niet, maar in ieder geval laten de heren van Zero Hour het spelen van kwalitatief hoogstaande progmetal niet verleerd te zijn.