Op 6 maart 2026 komt het nieuwe live album uit van Prong, genaamd Live and Uncleansed. De opnames zijn afkomstig van diverse live-optredens. We spraken met frontman Tommy Victor over dit nieuwe album en meer.
Allereerst moeten we het natuurlijk hebben over het nieuwe livealbum. Ik vind het echt geweldig, vooral However It May End klinkt er lekker op. Waarom hebben jullie juist nu besloten een liveplaat uit te brengen?
Volgens mij kwam het oorspronkelijke idee van onze drummer. Hij wees ons erop dat we al lange tijd geen livealbum meer hadden uitgebracht. Toen we bezig waren met de 31 Years of Cleansing-tour, leek dat eigenlijk het perfecte moment. We speelden het album Cleansing integraal, dus dat gaf een duidelijke focus. In eerste instantie was het idee om alle shows op te nemen en er misschien een dubbelalbum van te maken: alle Cleansing-nummers plus nieuwere tracks zoals However It May End. Uiteindelijk hebben we het compacter gehouden, vooral Cleansing met een paar nieuwere nummers erbij, zodat het een enkel album werd. Ik denk sowieso dat het goed is om af en toe een liveplaat in je catalogus te hebben. Ik keek laatst bijvoorbeeld naar de discografie van Killing Joke op Spotify en zag ineens een livealbum waarvan ik niet eens wist dat het bestond. Voor het totaaloverzicht van een band is het waardevol om liveopnames te hebben. Zeker als je veel toert en de band op dat moment sterk klinkt. Sommige versies op deze plaat zijn zelfs beter dan de oorspronkelijke studio-opnames. We spelen tegenwoordig sneller, energieker en directer. Het is allemaal meer “in your face”. Een goed nummer heeft uiteindelijk geen grote productie nodig – gitaar, bas en drums, dat is genoeg.
Het album is opgenomen tijdens zestien verschillende shows. Hoe verliep het selectieproces?
Dat was een behoorlijk intens proces. Ik heb alle zestien optredens volledig moeten beluisteren. Sommige vielen meteen af vanwege technische redenen. Zo speelden we in de Dynamo Club, maar daar was de drumopname niet goed. De microfoons klonken verkeerd. Dan kun je zo’n show simpelweg niet gebruiken. Andere shows, zoals het Alcatraz Festival in België, klonken juist heel goed. Maar soms was het geluid goed en de performance minder, of andersom. Dan moesten we vergelijken met bijvoorbeeld een show in Neurenberg waar het nummer net beter werd gespeeld.
We wilden absoluut geen overdubs doen. Geen zang opnieuw inzingen in de studio, geen gitaren opnieuw opnemen. Dat zou makkelijker zijn geweest , veel bands doen dat en noemen het dan een livealbum. Maar ik wilde juist die rauwe energie behouden. Vooral de zang was voor mij belangrijk.
Onze engineer zei zelfs dat we de livezang waarschijnlijk niet konden gebruiken vanwege “bleed”, het geluid van andere instrumenten dat in de zangmicrofoon terechtkomt. Ik besloot er toch gewoon voor te gaan. Als de gitaar en bas goed klinken, dan is dat ‘‘bleed’’ gewoon onderdeel van dezelfde performance. Het hoort erbij.
We hebben soms faders moeten aanpassen en kleine technische correcties gedaan, maar niets opnieuw ingespeeld. Alleen bij Snap Your Fingers, Snap Your Neck van Wacken hebben we een intro ingekort en één kleine edit gemaakt omdat mijn gitaar door een pedaal plotseling ontstemd klonk. Dat was het.
Tegenwoordig klinkt alles vaak té perfect. Hoe kijk jij daartegenaan?
Ja, tegenwoordig spelen veel bands met backing tracks of kliktracks. Je ziet laptops op het podium, muzikanten met in-ears. Soms hoor je het, soms niet. Dat zorgt voor perfectie, maar je verliest ook iets.
Wij spelen gewoon live. In clubs, vaak in wat meer punkachtige settings. Het tempo gaat automatisch omhoog. Het wordt chaotischer, energieker. Als zanger/gitarist kan ik soms een inzet even uitstellen of iets improviseren. Dat kan niet als je vastzit aan een kliktrack.
Ik kom uit een andere tijd. Bands als Killing Joke hadden ook improvisatie in hun optredens. En ik speel zelf nooit exact hetzelfde solo twee keer. Soms is het wat slordig – maar dat ís live. Het hoeft niet perfect te zijn.
Jullie hadden altijd een heel herkenbaar gitaargeluid, net als bands als Helmet, Corrosion of Conformity en Fear Factory. Hoeveel daarvan zit in je apparatuur en hoeveel in je speelstijl?
Mijn apparatuur is door de jaren heen veranderd, dus ik denk dat het vooral mijn natuurlijke speelstijl is. Ik begon eigenlijk als bassist. Zelfs toen Prong net begon, zag ik mezelf meer als bassist dan als gitarist. Daardoor speel ik gitaar anders dan veel traditionele gitaristen.
Ik houd van percussief, staccato spel. Dat komt deels door invloeden zoals van Killing Joke, maar ook door Bad Brains. Veel gedempte, agressieve riffs. Het gaat mij meer om attack en attitude dan om technische perfectie.
Als bassist luisterde ik naar van alles: King Crimson, jazzfusion, maar ook blues. Ik luisterde een paar jaar geleden veel naar Muddy Waters en dacht: dit is het zwaarste wat ik ooit heb gehoord. Niet door techniek, maar door de manier waarop hij de snaren aanslaat. Die attitude.
Dat is voor mij de kern. Net als bij Angus Young van AC/DC, het is die agressieve energie.
Je hebt ook met Glenn Danzig gewerkt. Hoe was dat?
We hebben een goede werkrelatie en ook een vriendschap. We zien elkaar niet zo vaak meer omdat ik weer in New York woon en hij niet, maar als we samen touren, hangen we ook gewoon rond.
Hij vertrouwt me. Soms komt hij niet eens naar repetities – dan regelen wij het. Er zijn verschillende verhalen over hem, maar ik denk dat het ook te maken heeft met generatieverschillen. Hij komt uit een tijd waarin dingen harder en directer waren. Ik begrijp dat wel, omdat ik zelf in New York ben opgegroeid in de jaren zestig en zeventig. Dat was een totaal andere wereld dan nu.
Het coveralbum Songs from the Black Hole vond ik erg sterk. Overwegen jullie een vervolg?
Dat was een gigantisch project. Het kostte veel meer tijd en geld dan gepland. En eerlijk gezegd werd het niet goed ontvangen in de metalwereld. Veel mensen begrepen het niet of kenden de originele bands niet. Dat was frustrerend, want ik vind nog steeds dat het een goede plaat is.
We deden later nog Working Man van Rush op State of Emergency, maar ook dat maakte weinig indruk.
Op het nieuwe album staat wel een cover. Ik ga nog niet zeggen welke. Het is totaal niet metal, zelfs absurd. Sommige mensen zullen het geweldig vinden, anderen zullen het verschrikkelijk vinden. Misschien zetten we het op een deluxe vinyl-editie, zodat alleen de echte Prong-fans het horen en snappen dat ik een grap maak.
Wanneer kunnen we het nieuwe studioalbum verwachten?
Waarschijnlijk tussen oktober en januari. Ik ben er bijna klaar mee.
