Het uitgangspunt achter The Optimist is, wat is er gebeurd met de hoofdpersoon van A Fine Day To Exit? Het wil overigens niet zeggen dat de teksten letterlijk de hoofdpersoon van dat album volgen, want de teksten schijnen veel persoonlijker te zijn. Wat opvalt is dat Anathema bekend, maar ook anders klinkt. Het heeft enerzijds te maken met het verder exploiteren van het tegendraadse drum/ percussie geluid, zoals op Leaving It Behind en, in mindere mate op de simpele rocker, Can’t Let Go. Anderzijds valt de band soms terug op oude(re) waarden. Heel soms dwaalt de geest van de inspiratiebon inderdaad door de muziek, zoals op het titelnummer en Springfield. Wat het meeste opvalt is dat Vincent en Lee minder vaak samen lijken te zingen, maar dat ze beide apart de lead nemen. Lee komt vooral opdraven bij emotionele, rustige nummers. Zoals op Endless Ways en Ghosts. Hoewel ook Vincent zich van zijn rustigste kant laat horen op The Optimist. Een nummer waarop ook Lee te horen is. Meest opvallend is de jazz noire sfeer van het uiterst geslaagde Close Your Eyes. Minpuntjes zijn er ook, want San Francisco staat vol met 5 minuten herhaling en is weinig verheffend. Wildfires komt ermee weg omdat er naar een mooie climax en einde gewerkt wordt. Het trucje om het laatste nummer en daardoor de CD langer te laten klinken door wat geneuzel op het eind, na een lange stilte, is ook onnodig. The Optimist klinkt over het algemeen minder bombastisch dan de vorige platen (zeker door het veelvuldig gebruik van de piano/ keyboard), maar aan de andere kant is afsluiter Back To The Start misschien wel het meest bombastische Anathema nummer ooit. Wel goed gedaan, want het roept op om de repeat knop nogmaals in te drukken of aan te laten staan. Dat is precies wat The Optimist nodig heeft, want pas na een aantal intensieve luisterbeurten opent zich het besef dat de band zichzelf weer overtroffen heeft. Dan moet je wel (eindelijk) de term rock loslaten, want The Optimist is eerder progressieve (gevoelige) pop.

http://www.anathema.ws/