Bij de bandnaam zou je wellicht een death metal band verwachten. Daarmee word je behoorlijk op het verkeerde been gezet, want dit is meer ouderwetse, stampende hardrock. Een dergelijke band staat en bij een pak goede riffs. Op dat gebied pakt Six Feet Below goed uit.
Vanaf het eerste nummer, You, horen we een lekker gitaargeluid met vrij pakkende gitaarpartijen en solo’s die niet te lang door akkeren. Op dat gebied is vooral het meer Black Sabbath-achtige Ascension wel lekker. De vocalen klinken helaas minder. Frontman Pete is blijkbaar begonnen als gitarist bij formatie Powerpuss en eerlijk gezegd is dat te horen. Zijn stem klinkt gewoon niet krachtig genoeg en iets in de uitspraak van de teksten klinkt ook niet helemaal lekker. Een nummer met een uitdagende, epische zanglijn als Darkest Hour is simpelweg te hoog gegrepen voor hem. Daar is nog wat werk aan de winkel.
Hoewel qua geluid deze band nog niet heel veel potten gaat breken op grote schaal hebben ze wel een hoge gunfactor. Ze presenteren zichzelf als een echte arbeidersklasse band, en dat was natuurlijk Black Sabbath ook. Het lijkt wel alsof de band zelf ook beseft dat de internationale doorbraak er nog niet in zit, ze noemen zichzelf namelijk een ‘Yorkshire band for Yorkshire folk’. Dat alles gezegd hebbende, ik hoor zeker wel potentie én ik denk dat dit live met een goede pint in de hand prima werkt.