Temple Balls kwam bij mij op de radar met hun vierde album, Avalanche, die in 2023 verscheen. Als ik mijn aantekeningen teruglees van dat album maakte het best wel indruk met de energieke hardrock die de band destijds ten gehore bracht. In het kamp van Temple Balls was het afgelopen jaar een jaar met een dikke rouwrand. Gitartist Vuorela kwam, na een gevecht van drie jaar met die afgrijselijke ziekte, te overlijden in oktober. Vuorela was betrokken bij Temple Balls vanaf het eerste uur en het is opmerkelijk dat de overige bandleden de energie hebben weten te vinden om de self titled release zo vroeg in het nieuwe jaar uit te brengen. Ik kan er alleen maar veel respect voor hebben, dat de heren dit voor elkaar hebben weten te boksen. Het is niet iedereen gegeven dat te kunnen na zoiets triests. Ontzettend knap.
Dit nieuwe album bevestigt mijn oude adagium als recensent, nooit je oordeel klaar hebben over een album na één luisterbeurt. Als dit namelijk het geval was geweest, dan was het oordeel “saai, voorspelbaar, waarom was ik redelijk enthousiast over het vorige album?”. Gelukkig heb ik er meerdere luisterbeurten aan besteed, waardoor mijn mening in positieve zin veranderd is.
Voor de lezers die onbekend zijn met Temple Balls, je krijgt als luisteraar een middenweg tussen hardrock en melodieuze metal voorgeschoteld, met een streepje glam her en der. Ze vinden het wiel niet opnieuw uit en dat is in dit genre ook wel enorm lastig. Het staat en valt vaak bij songwriting (hooks, melodieën die zich in je brein nestelen etc.) en enthousiasme waar het mee gebracht wordt.
Beide zit voor een groot deel bij Temple Balls wel goed en blijven de songs na meerdere luisterbeurten steeds beter hangen. Ze trappen het album goed af met lekkere uptempo rockers in Flashback Dynamite en Lethal Force. Er wordt hier niets nieuws gebracht. De riffs zijn herkenbaar, de melodieën bekend, maar Temple Balls weet ze wel zo te plaatsen en met veel enthousiasme te brengen dat dit in geen enkel opzicht stoort. Het zijn nummers die perfect zijn als albumopeners en brengen de luisteraar in de juiste mood voor deze vorm van hardrock.
Vervolgens start de band Tokyo Love in en daar komt een meer glam/sleaze achtig randje om de hoek kijken. Een lekker refreintje dat zich heel snel laat meezingen en al meerdere malen uit het niets zo in mijn hoofd op popt tijdens het koken of werken. Zo staan er aan het begin van het album meerdere leuke nummers. De sax solo in We Are The Night is bijvoorbeeld een leuke vondst wat de afwisseling erin houdt. Ook Hellbound is een lekkere kraker.
Daarna kalft het alleen wat af en dat komt door de songwriting. Er gebeuren weinig interessante dingen meer in de nummers. Het lijkt allemaal een beetje op elkaar qua opbouw en vocal lines. Het is allemaal zeker niet slecht, wat volgt, maar songs als Stronger Than Fire en Chasing The Madness trekken voorbij zonder dat mijn oren gespitst worden.
Gelukkig sluiten ze met Living In A Nightmare het album goed af. De zanglijnen wijken iets af van het voorgaande, waardoor het zich weet te onttrekken van de middelmaat van de twee voorafgaande nummers. Zo sluit Temple Balls hun self titled af op een goede manier en maakt het de luisteraar nieuwsgierig naar het volgende album. Kortom, Temple Balls heeft een goed werkstuk afgeleverd, waarbij in de song writing wel wat meer variatie mag om het hele album te blijven boeien. Desalniettemin is het een album geworden die liefhebbers van het genre zeker eens moeten beluisteren.