Vanuit de band Messenger besloten producer Jaime Gomez Arellano en Daniel Knight om Liminal Sky te starten. All Tomorrow’s Darkness is het debuut dat opgenomen is in de Orgone Studio van Arellano. Een debuut dat gekenmerkt kan worden door verdriet en verlies waarin oude hoofdstukken worden afgesloten, maar waar ook een begin ligt voor een nieuw leven. Het bewijs dat verlies zelfs de meest donkere horizon kan verlichten.
Het duo wordt bijgestaan door een keur aan artiesten waaronder zanger Mat McNerney’s, leden van de band Ulver en zangeres Karin Park. De inzet van het gezelschap tezamen maakt van het album een zeer indrukwekkend document waarin melancholie te boventoon voert.
De tekst van opener en single Some Other Time komt voort uit het overlijden van dierbaren aan Covid en Alzheimer. Muzikaal weet Liminal Sky meteen de juiste snaar te raken. Het is melancholy, maar op een fijne manier. Zang en karakter pakken je en zou ik kunnen omschrijven als een mix tussen The Smiths en George Michael. Het einde, het afscheid hoeft geen molensteen om je nek te worden, maar een moment dat je kan uitkijken naar het weerzien op een later moment. De compositie is zo opgebouwd dat je steeds meegenomen wordt in de sfeer van de boodschap en het refrein is in zijn eenvoud een sterk punt. Door de toevoeging van een stuk saxofoonspel wordt de sfeer positief en organisch voortgezet.
De genoemde overeenkomst met The Smiths geeft aan dat het geluid op het album ergens ook teruggrijpt op de vibe van de jaren tachtig uit de vorige eeuw. In A Solitary Future is dat voelbaar en doet de zang ergens denken aan het geluid van Blancmange. Hier wordt gespeeld met intensiteit en in een golvende beweging wisselen introverte stukken en krachtige accenten zich af. En wanneer we het over goed opgebouwde composities hebben, komen we vanzelf bij In Some Secret Universe, een compositie die met zeveneneenhalve minuut ruim de tijd geeft om je te omarmen. Het is van begin tot eind schoonheid en zou de sticker doommelancholie mogen krijgen. De zang komt wat gekweld over zoals je dat ook bij Tom York krijgt. Gekweld en enigszins breekbaar, maar overtuigend. Een kaal gitaargeluid en zang met een tikje drum lijkt genoeg te zijn om groots te klinken. De klassieke ondersteuning geeft net dat beetje extra. Het complete geluid zwelt aan om na deze golvende eruptie geleidelijk terug te keren naar de basis. Forget Me Not lijkt hetzelfde recept te volgen en dat is helemaal niet erg want ik was zelf nog niet klaar met In Some Secret Universe. Forget Me Not is wat krachtiger aangezet.
Halverwege is het even wennen met het stemgeluid van Karin Park. Haar stem klinkt rauw, maar op een ingetogen manier en daarmee krijgt Penance dat extra accent dat verder ondersteund wordt door simpele grove gitaarakkoorden en vioolondersteuning.
All Tomorrow’s Darkness is nu al een album met vele hoogtepunten en daar past The Weight Of Heaven ook wel bij. Het gaat allemaal langzaam van start tot de lichte versnelling die op zijn beurt de aanloop is naar een voller geluid waarin het sfeerbeeld zeker blijft bestaan. De herhaling in The Weight Of Heaven is niet storend maar geeft het geheel een gevoel van herkenning en nestelt zich daarbij goed in je geheugen.
Het moge ook duidelijk zijn dat de teksten van Mat McNerney persoonlijk zijn en in Algebra of Unknowing is dat bijna voelbaar. Het tempo is fijn en wordt sterk gestuwd door het marsritme dat het fundament vormt van de compositie. De gevoelige zang wordt gestuwd naar grotere hoogtes door wederom het gebruik van sax en klassieke elementen en een stevige krachtimpuls naar het einde toe.
Dan naderen we het einde van het album alweer met Oar In The Mooring. Een compositie die uitstekend past in het complete plaatje, maar zeker niet voor verrassingen zorgt. Fijn maar ergens niet bijzonder. Titelnummer All Tomorrow’s Darkness sluit het album definitief af. Nog even zeven minuten genieten, zwijmelen, reflecteren en mijmeren met de klanken van deze Liminale luchten. Het is een uitstekende afsluiter van het album omdat het de meeste contrasten kent en de diverse beproefde succeselementen samenvoegt in slechts één compositie.
All Tomorrow’s Darkenss is een prachtig debuut, een prachtig album. Een album waarin de persoonlijke verhalen muzikaal vorm krijgen. Ik vraag me echt af of het duo deze openhartige muzikale reis waarin kwetsbaarheid een kernwoord is een vervolg kan gaan geven. Liminal Sky verdient het om beluisterd te worden, zeker voor liefhebbers van Radiohead, Anathema of Ulver om er een paar te noemen.