Het Britse Static Dress mixt moderne metal met een vleugje hardcore. De muziek heeft dezelfde dynamiek als de Deftones ooit had. Het melodieuze gemixt met ruige en schreeuwerige stukken. Het swingt, springt en is net zo ongepolijst als de genoemde band in hun begindagen was. Het bereik van de zang van Olli Appleyard is groot. Hij weet goed te presteren in melodieuze, rustigere gedeeltes, maar schreeuwt ook zijn longen uit zijn lijf als de muziek daar om vraagt. Muzikaal is het ook dik in orde. De drums en bas stuwen de aanstekelijke gitaarriffs vooruit. De productie klinkt moddervet door ruimte te laten voor de rafelrandjes zonder dat de details uit het oog verloren worden. Het past perfect bij de dynamiek van de muziek. Injury Episode laat horen hoe een muziekstroming zich de laatste jaren heeft ontwikkeld. De verschillende invloeden zijn niet vernieuwend, maar de energie en het afwisselen tussen hard-zacht blijft uitstekend werken. Dat Static Dress ook fullpower durft te gaan bewijst een nummer als Nostalgia Kills. Dat daarna een zeer rustig intermezzo komt met this farewell is a… en er een heel mooi dramatisch popliedje voorbij komt met …hospice tekent de diversiteit. Met lip critic en het rommelige Male-bomb gaat het weer in de hoogste versnelling. Static Dress weet met Injury Episode de juiste snaar te raken. Niet alles is goud wat blinkt, maar indruk maakt het wel.