Twee jaar geleden kwam Hamasaari op mijn pad met het album Ineffable. Een debuutalbum dat op vele fronten wist te overtuigen. Een mooie nieuwe speler binnen het progressieve genre. Blij verrast was ik dus met het feit dat het nieuwe album Pictures wordt uitgebracht.
Maar kan deze Franse band me ook met het album Pictures overtuigen van hun kunnen. Om meteen de review af te ronden, kan ik met een volmondig ja zeggen dat Hamasaari ook met Pictures laat horen dat zij geen eendagsvlieg wensen te zijn.
Het nieuwe album bevat zeven nieuwe composities die tot de verbeelding spreken en waar het kwartet niet onder stoelen of banken steekt dat ze beïnvloed zijn door de muziek van Pink Floyd tot Karnivool en alles ertussen. Daarbij weten de heren hoe ze prachtige sfeerbeelden kunnen integreren in hun muziek.
In Below The Lightnings komt er een lichte folkinvloed naar boven drijven en gitaar en zang zijn de grondverf voor een verdere uitwerking van een melodieuze en melancholische opmaat waarin het stemgeluid van Jordan Jupin prettig klinkt en de ritmesectie, van bassist Jonathan Jupin en drummer Ëlie Chéron, met aantrekkelijke ritmes de voortgang van de opbouw bewaart. De zangmelodie is gevarieerd. Soms strak en duidelijk en in andere gevallen meer gelaagd en daarbij moet ik denken aan de zanglijnen van Muse. Dat is dan ook maar één van de bands waar Hamasaari qua stijl aan schuurt. Het is duidelijk dat Hamasaari het geluid van de band puur wil neerzetten; het is daarom mooi om te horen hoe ‘kaal’ de productie vorm heeft gekregen. Iets dat later in de akoestische ballad Under The Trees overduidelijk aanwezig is. De compositie is innemend en pakt je in. Ik moet echter wel zeggen dat de duur van zes minuten vrij aan de lange kant is. Naar mijn mening zou de compositie nog meer tot zijn recht komen door er vier of vijf minuten voor te nemen.
Dat de muziek aan diverse stijlen/bands schuurt is al besproken. Ook in Our Heads Spinning is dit het geval. Het heeft een karakter dat goed past bij de stijl van Riverside. Vooral in het begin bij een innemende start krijg ik eenzelfde gevoel en dat voelt heel prettig. Binnen de compositie is het echter niet alleen maar melancholie; er wordt halverwege een goede pot herrie afgeleverd en dan lijkt de compositie opnieuw van start te gaan zonder dat ik het gevoel heb dat Hamasaari in herhaling valt. Het bouwt zich opnieuw op en een ferme krachtexplosie sluit de compositie af.
Die melancholie echter blijft latent aanwezig. Een soort van melancholie die Radiohead ook goed wist te vangen in de jaren negentig. Wanneer je luistert naar The Wild Ones weet je precies wat ik bedoel. De manier van zingen, de trage voortslepende ritmes en het subtiele gitaargeluid van Jordan en Axel Vaumoron bouwen een decor dat je meevoert op thermische golven. Doorheen de compositie blijft er ook een soort spanning hangen die vraagt om een ontlading en soms tot uitbarsting komt. Altijd gedoseerd, in proportie en in schril contrast met de zang en rustige basis.
De voorliefde voor Radiohead is ook herkenbaar in Lost In NIghts dat start met een jazzy ritme. Om daarna in Frames, zeker qua stemgeluid, te werken naar het karakter dat we van Riverside gewend zijn. De compositie heeft een enorme goede opbouw. Er wordt duidelijk ergens naartoe gewerkt en de ontlading hiervan ondervind je na drie minuten. Hoewel de zang vrij ingetogen blijft, trekt Hamasaari een mooie muziekmuur op die je pas na een minuut weer loslaat. Inmiddels trekt de zang ook aan. Het falsetgeluid van Jordan past zich moeiteloos aan de sfeer en blijft behouden wanneer na een minuut een ingetogen akoestisch stuk gitaarspel het stokje overneemt. Van daaruit krijgt de opbouw opnieuw gestalte en de muur die eerder opgezet is, blijkt niet geslecht. Met een groovende riff bouwt alles zich weer op en de compositie sluit daarmee krachtig af.
De afsluiter Home past mooi in het gehele karakter van het album. Je zou ook kunnen zeggen dat je zo aan het eind van het album inderdaad weer ‘thuis’ komt. Over de hele linie is dit fraaie progressieve rock in een toegankelijk jasje. Het drumwerk is gemoedelijk, doch sterk aanwezig. Daarbij omhult het subtiele gitaarspel de (samen)zang. En zoals we inmiddels gewend zijn, werkt Hamasaari nooit zomaar van A naar B. Er is altijd ruimte voor contrast, voor passende wendingen.
Ineffable was het debuut waarmee Hamasaari zich een plekje veroverde in mijn muziekliefde. En gelukkig heeft de band zich verder ontwikkeld en zet Hamasaari met Pictures een heerlijk album op de markt. De raakvlakken met Riverside, Radiohead en Muse zijn veelvuldig ter sprake gekomen, maar Hamasaari is niet een kopie van deze bands. Het viertal gebruikt de sterke kanten van deze bands juist om vanuit deze invalshoeken een album neer te zetten met een eigen en vertrouwd geluid.