Misty Route heeft de thuisbasis liggen in Athene en is opgericht door gitarist/zanger Lefteris Saatsakis en bassist George Armando Konomi in 2019. Met de aanvulling van drummer Kosta Bacopoulos was de bezetting compleet en werd het eerste album Without A Trace opgenomen en uitgebracht in 2021. In 2023 werd de drumkruk ingenomen door Konstantinos Kaloudis. Met de naam Misty Route wordt de muzikale stijl van de band goed weergegeven. De muziek is een mix van diverse genres, maar heeft een wat donker, ambient en groovy karakter. De naam symboliseert ook het levenspad van de mens in zijn reis naar de eindbestemming. Een route die niet altijd helder zicht geeft.
Het tweede album Ethos wordt in maart uitgebracht. In de teksten pakt de band de grootste problemen van de mens bij de hoorns. En dat in de muzikale duisternis die de boodschap mooi omlijst.
Het album kent acht nieuwe composities en Misty Route wist George Prokopiou (Mother Of Millions, Poem) te strikken voor de mixing van het album.
De eerste drie composities hebben inderdaad die duisternis in zich die centraal lijkt te staan in de muzikale basis. De zang van Lefteris draagt daar zeker aan bij. Hail opent het album en is sterk riffgestuurd en verbindt het stonerrock en de grunge aan elkaar in een slepend ritme waarin de zang meer onderdeel is van het geheel dan werkelijk een verhaal vertelt. De melodie is zeker aansprekend en door de herhaalde gitaarakkoorden zou je het bijna een mantra mogen noemen. Met Last Night’s Dream wordt het zware logge karakter verder vorm gegeven. De gitaarmelodie is leidend en evenals Hail heeft de muziek hier een aanzuigende werking op de gemoedstoestand.
Bij Born With A Price Tag lijkt, mede door het drumwerk van Konstantinos de vaart erin te komen, maar het vertraagt al snel en lijzig vervolgt Misty de route. Met bijna zeven minuten op de klok zou het gek zijn wanneer de compositie zich steeds op dezelfde manier zou profileren. Misty Route weet met een akoestisch intermezzo de sfeer te veranderen. Even wegdromen voordat de zware muzikale deken weer op je neerdaalt. En dan is naar het einde dan ook de versnelling met een sterk groovend karakter.
Blind God is een soort van wending op het album. Vanuit een zware stoner-/grungehoek start de compositie feëriek. Griekse nimfen nemen het gevoel over en de muziek is bijna tribal te noemen. Het bouwt zich op naar de samenzang van de nimfen en Lefteris die bijna licht psychedelisch uit de hoek komt. Het complete rock-/folkgevoel golft verder en omringt je als een strelende hedera.
Dat folkgevoel krijg meer inhoud halverwege en wordt uiteindelijk een fusie van stevige rock, tribal en folkmuziek.
No Destination heeft daarna een ander soort karakter. Het klinkt allemaal meer luchtig en de zang lijkt een belangrijkere rol te spelen door meer op de voorgrond te treden en helderder te klinken. Het gitaarspel is meer akoestisch, maar Misty Route heeft wel weer genoeg afwisseling ingebouwd om het allemaal superinteressant te houden.
The Corridor is de tweede compositie na de ‘wending’ die Blind God heet. In The Corridor maakt de band een fraaie uitstap naar een meer progressief geluid en zonder te kijken zou je bijna denken dat The Corridor bij Opeth vandaan komt.
Het album sluit af met Freedom en Dictator. Hoewel beide titels nogal tegenstrijdig zijn, is de muziek dat niet. Er wordt terug gegrepen naar de basis aan het begin van het album. Het is log, zompig, lekker met sterke riffstructuren. Daarin wordt er dan gespeeld met tempo en zang.
Ik moet zeggen dat ik wel even moest wennen aan Ethos. Het duurde wel een paar luisterbeurten om de muziek goed op waarde te schatten, maar de drie kwartier van Misty Route zijn niet meer wazig, maar helder en aantrekkelijk.