Na een imposant liveoptreden in de Pul in Uden is hier dan eindelijk het nieuwe Tyketto album. De band die eigenlijk nog maar uit een vast lid bestaat, zanger Danny Vaughn. De man heeft een prima rockstem die uit duizenden te herkennen is. Live bleek daar weinig sleet op te zitten en ook op Closer To The Sun is het weer genieten van zijn aangename stem. Het gemak waarmee hij varieert is best uitzonderlijk. De band moet altijd opboksen tegen hun eigen debuut Don’t Come Easy uit 1991. Dat niveau haalt dit album niet, maar er zitten zeker vergelijkbare elementen in dit nieuwe album. Zo spat het enthousiasme er vanaf. De band zit degelijk in elkaar, maar kent met Harry Scott Elliott een uitstekende gitarist. Zijn bluesy slag en solowerk zit heerlijk in elkaar. Dat samen met leuke samenzang en een solide basis (op bas, drums en slaggitaar/ keyboards) zorgen ervoor dat Tyketto heerlijk dynamisch klinkt. Soms zijn de nummers relatief makkelijke meezingers, zoals op opener Higher Than High, Far and Away en het iets te makkelijke We Rise. Wel kent Higher Than High een fijne twist door het gebruik van mondharmonica en dat fijne gitaarwerk. De semi-ballad Starts with a Feeling klinkt ietwat glad, maar past prima in de formule van Tyketto. Vooral door die weergaloze stem van Danny. Hij krijgt op zo’n rustig nummer juist alle benodigde ruimte om er even lekker stevig tegenaan te gaan. De blues aanpak op Bad for Good en Donnowhuddidis (met piano) werkt aanstekelijk. Met het titelnummer Closer to the Sun (die aan het illustere verleden van Tyketto doet denken), het opzwepende country & hardrockende Harleys & Indians (Riders in the Sky) en het felle Hit Me Where It Hurts volgt een zeer sterk deel van het album. De klassieke rockballad doet het natuurlijk ook altijd goed, dus op The Picture is het heerlijk zwijmelen. Het einde van de plaat is het energieke The Brave. Dit nummer roept eigenlijk op om de plaat opnieuw te beluisteren. Closer To The Sun is dynamisch, enthousiast, aanstekelijk en een plaat die bol staat van kwaliteit. Het is zo’n plaat waar je een positief gevoel van krijgt.