Als je een band zo hard promoot door Don’t Come Easy tot classic album te bombarderen ben je eigenlijk wel verplicht om naar het concert te gaan als de band zo dichtbij jou in de buurt speelt. In de wetenschap dat ik de band zo’n dertig jaar geleden voor het eerst en laatst gezien heb kan ik stellen dat ik geen seconde spijt heb gehad dat ik naar De Pul in Uden afgereisd ben.
Vooraf is er maar een vraag die beantwoord hoeft te worden. Is Danny Vaughn bij stem. Dat het antwoord een volmondig ‘JA!’ is wordt tijdens opener Strength in Numbers al gegeven. Danny blijft terecht, als enig origineel lid, de spotlight opeisen. Wat heeft die man toch een fantastische rockstem. Variatie, kracht maar ook breekbaar emotionele momenten. Vandaag is hij duidelijk goed gehumeurd. Hij geeft als intro op The Run een mooie anekdote over zijn vader die in dienst was tijdens de Vietnamoorlog. Hij heeft aan den lijve ondervonden dat er in die tijd niet zo best omgegaan werd met veteranen. Wel heeft hij zijn leven verder vorm kunnen geven. Mede door zijn liefde voor motoren (iets wat Danny niet met hem deelt). Verder weet hij te melden dat de aandacht voor Tyketto de laatste tijd lijkt toe te nemen. Het levert onder andere meer optredens en een hogere plek op de line-up op. Direct aan het publiek de vraag om de beelden en meningen over dit concert fanatiek te delen. Het zal de band alleen maar meer helpen in populariteit.
Maar het gaat natuurlijk om de muziek. Die is dik in orde. Wel is een deel van de band in hun performance wat statig. De gemiddelde leeftijd op het podium zal een rol spelen. Gitarist Harry Scott Elliott is, naast Danny, de uitzondering op de regel. De bijna cliché maar passende grote bewegingen nemen niet weg dat de man prima gitaar kan spelen. Hij schudt de ene na de andere aanstekelijke riff en solo uit zijn gitaar. De overige leden zorgen vooral voor de juiste ondersteuning. Zelfs een routinier als Johnny Dee op drums weet uitstekend in dienst van het liedje te spelen. De bandleden zijn duidelijk op hun gemak. Het zorgt ervoor dat er enthousiasme en vooral kwaliteit geleverd wordt. Het publiek wordt gezien als zesde bandlid waardoor we regelmatig mee mogen zingen (of is het brullen) zoals op Circle the Wagons en Lay Your Body Down. Hoewel er met nummers als Wings, Reach, Seasons en Sail Away vanzelf toch wel meegezongen wordt. Daar hoeft niemand om te vragen. Hebben we het nog niet eens gehad over de sing along ballads The End of the Summer Days en Standing Alone. Zelfs bij covers van UFO (Mother Mary) en Waysted (Heroes Die Young) doet het publiek vrolijk mee. Dat de band eindigt met Forever Young zal niemand die Tyketto kent verbazen. Het is het einde van een heerlijk concert.
Voorprogramma WildHeart uit België weet de sfeer van de jaren tachtig naar het heden te transporteren. De hardrock van de band leunt sterk op de twee gitaristen maar ook op de zanger en groove van de muziek. De melodieuze hardrock is een fijne opwarmer voor het hoofdprogramma. De nummers klinken aangenaam bekend zonder dat het overgrote deel van het publiek ze waarschijnlijk echt kent. De zanger heeft niet de power van Danny Vaughn maar weet zich goed staande te houden tussen al het gitaargeweld. WildHeart is zo’n band die de nostalgie naar vroeger goed weet te vangen. Daarmee past het perfect in het plaatje van vanavond. Hoewel het nieuwe album van Tyketto die volgend jaar uitkomt (en waar men geen nummer van gespeeld heeft) mogelijk bewijst dat deze muziekstijl in 2026 weer helemaal ‘hip & happening’ is.